ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Ινδονησία: Η σκληρότερη δουλειά στον κόσμο- Μαζεύουν θείο από ηφαίστειο


Έχουν περάσει περισσότερα από 64 χρόνια από την τελευταία φορά που εξερράγη το ηφαίστειο «Ίτζεν» στην Ινδονησία, αλλά είναι ακόμα ζωντανό. Οι πιο σκληροί άντρες του κόσμου το σκάβουν.

Ξεκινούν λίγο μετά τα μεσάνυχτα με μία μεγάλη ανάβαση στο βουνό και είναι πολύ σκοτεινά, αφού ο αέρας είναι γεμάτος με ηφαιστειακές αναθυμιάσεις που μας καίνε τη μύτη με μία στυφή και έντονη μυρωδιά ήδη από τη μέση του μονοπατιού.

Το πυκνό τροπικό φύλλωμα δίνει τη θέση του σε άγονα βράχια και η ορατότητα μειώνεται στο ένα μέτρο, ακόμα και υπό το φως των φακών. Οι προβολείς που φοράνε στα κεφάλια τους οι ανθρακωρύχοι και οι τουρίστες με δυσκολία τρυπούν τη σκοτεινή και ζοφερή ανάβαση. Στο χείλος του κρατήρα, περίπου 2.600 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, η πυκνότητα των αναθυμιάσεων αυξάνεται δραματικά. Μόνο μία ειδική μάσκα αερίων, σαν αυτές που χρησιμοποιούνται στις διαδηλώσεις, μπορεί να προστατεύσει τα μάτια και τους πνεύμονές μας από τις τοξικές αναθυμιάσεις.

Μία τουρίστρια από την Ταϊλάνδη, που καταβάλλεται από τα ηφαιστειακά αέρια, παθαίνει κρίση πανικού στο σκοτάδι. Βήχει και κλαίει, παρακαλώντας τον σύντροφό της να εγκαταλείψουν το ηφαίστειο.

Ακολουθεί η κατάβαση μέσα στον κρατήρα που είναι επικίνδυνη και απότομη, ένα βραχώδες μονοπάτι που γλιστρά απελπιστικά, και εκεί, περίπου στη μέση της διαδρομής, διακρίνουμε για πρώτη φορά τις μπλε φλόγες που ξεχωρίζουν μέσα από την πυκνή ομίχλη και τον καπνό.

Μπλε γλώσσες φωτιάς που γλείφουν τα τοιχώματα του κρατήρα σαν ανάποδος καταρράκτης. Είναι η αυτανάφλεξη των υπόγειων αερίων καθώς διαρρέουν στο νυχτερινό αέρα. Οι θερμοκρασίες μπορούν να ξεπεράσουν τους 400 βαθμούς κελσίου και ο αέρας μπορεί να είναι δηλητηριώδης, αλλά αυτά τα «πυροτεχνήματα» είναι μαγικά. Σύμφωνα με τον Πίτερ Κέλλι, έναν γεωλόγο του Αμερικανικού Γεωλογικού Κέντρου Ερευνών, είναι και αρκετά σπάνια.

«Το Ίτζεν είναι αξιοσημείωτο επειδή έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για να διατηρούνται οι μπλε φλόγες για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα» λέει στο CNN.

Στον πάτο του κρατήρα το σκηνικό είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Εδώ μία ντουζίνα Ινδονησίων ανδρών δουλεύουν στο σκοτάδι και χρησιμοποιώντας μακριά μεταλλικά κοντάρια σπάνε μεγάλα κομμάτια κίτρινης κρούστας από το έδαφος. Μαζεύουν θείο. Αυτό το σκληρό, ασβεστολιθικό μέταλλο δημιουργείται γύρω από τους αεραγωγούς που ξερνούν σύννεφα γκρι και κίτρινου καπνού μέσα από το ηφαίστειο.

Όταν ξημερώνει, αποκαλύπτεται μία λίμνη σχεδόν δίπλα από το μέρος που δουλεύουν οι εργάτες. Η λίμνη του κρατήρα έχει ένα γαλακτώδες μπλε χρώμα και αέρια απλώνονται στην επιφάνειά της. Το νερό της λίμνης είναι ζεστό στο άγγιγμα και 200 μέτρα βαθύ. Είναι επίσης υπερβολικά οξύ, καθώς είναι παράγωγο των ηφαιστειακών αερίων, όπως το διοξείδιο του θείου, που διαλύονται στο νερό. Αν βυθιστούν στο νερό έστω και λίγα δάχτυλα θα μείνουν με μία αίσθηση καψίματος εξαιτίας πολύ μικρών πληγών.

job

Που και που ο αέρας αλλάζει την κατεύθυνση του καπνού τυλίγοντας τους ανθρακωρύχους σε σύννεφα ηφαιστειακού αερίου. Όταν γίνεται αυτό οι εργάτες βήχουν παλεύοντας με τις αναθυμιάσεις.

«Χωρίς μάσκα!» λέει ένας ανθρακωρύχος βήχοντας και γελώντας και δείχνει τις μάσκες αερίου που φοράμε.
Όπως και οι περισσότεροι άλλοι εργάτες εδώ, ο άνδρας είναι εξοπλισμένος με ένα βρώμικο πανί που βάζει στο στόμα του για να εμποδίζει τον δηλητηριώδη αέρα.

Τον λένε απλά Μιστάρι, κάτι συνηθισμένο στο νησί Γιάβα από όπου προέρχεται. Ο Μιστάρι λέει ότι έχει περάσει πολλά χρόνια σκάβοντας το ηφαίστειο και μαζί με τους υπολοίπους ανθρακωρύχους σπάει κομμάτια ορυκτού θείου και τα βάζει σε δύο καλάθια τα οποία είναι συνδεδεμένα με ένα μακρύ ξύλο.

Κάθε άνδρας προσπαθεί έντονα να ισορροπήσει το βαρύ φορτίο στα δύο καλάθια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς οι ανθρακωρύχοι πρόκειται να κουβαλήσουν τα καλάθια στο επικίνδυνο μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του κρατήρα. Είναι μία εξαντλητική διαδρομή.

Καθώς ξεκινά την απότομη διαδρομή ο Μιστάρι ξεφυσά κάτω από το βάρος του φορτίου. Με τα χρόνια το βάρος έχει αφήσει βαθιές και μόνιμες ραυδώσεις στους ώμους του. Κουβαλάει σε θείο το βάρος ενός άνδρα στην πλάτη του, περίπου 80 κιλά μετάλλευμα.

«Ο καπνός καίει τα μάτια μου αλλά δεν είναι δηλητηριώδης» επιμένει. «Έχω συνηθίσει σε αυτή τη δουλειά γι’αυτό δεν πονάω πραγματικά.»
Ο Μιστάρι είναι 42 χρονών και κάνει περίπου μισή ώρα να ολοκληρώσει την ανάβαση στην κορυφή του ηφαιστείου. Είναι η πρώτη από τις δύο διαδρομές που τυπικά κάνει κάθε μέρα.

«Ποτέ δεν με πονάει η πλάτη μου» λέει «μόνο τα γόνατα λίγο»

Η εταιρεία τον πληρώνει 8 σεντ για κάθε κιλό θείου. Την ημέρα περίπου 12 δολάρια.
Στην κορυφή του κρατήρα κάποιοι από τους ανθρακωρύχους μεταβιβάζουν το θείο σε μικρά καρότσια, τα οποία μετά σέρνουν κάτω στο βουνό. Ένας εργάτης όμως, ο Όσεν, δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.

job3

Ο Όσεν κουβαλά το φορτίο του μέχρι κάτω στο βουνό. «Οικονομικά δεν αντέχω ένα καρότσι οπότε το κουβαλάω μέχρι κάτω μόνος μου» λέει.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Διαβάστε περισσότερα

Το ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων - απόψεων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί. Σχόλια που θα υποπέσουν στην αντίληψή μας, με αναφορές σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, emails, υβριστικά ή συκοφαντικά,θα αφαιρούνται.