Νέα Ηλιακή καταιγίδα με κατεύθυνση την Γη

Advertisement

ΑΡΓΗ ΕΚΡΗΞΗ: Η κηλίδα του συγκροτήματος AR 1520-1521 ξέσπασε στις 17 Ιουλίου, με την παραγωγή μιάς κατηγορίας (Μ1 φωτοβολίδας) και εκτυλίχθηκε αργά κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ωρών. Αργές εκρήξεις παράγουν συχνά οι CME, και αυτό δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε μια ταινία από το φωτεινό, τεράστιο σύννεφο που καταγράφεται από το Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο:

Σύμφωνα με τις προβλέψεις από αναλυτές στο Εργαστήριο Διαστημικού Καιρού Goddard, η CME θα χτυπήσει την Αφροδίτη στις 19 Ιουλίου και θα μπορούσε να παραδώσει ένα φοβερό πλήγμα στη Γη στις 20 Ιουλίου.

Επιτρέπετε η αντιγραφή του άρθρου μας μόνο αν διατηρηθούν οι παραπάνω σύνδεσμοι και είναι υποχρεωτική η αναφορά στην πηγή 

Νέα Ηλιακή καταιγίδα με κατεύθυνση την Γη

Advertisement

ΑΡΓΗ ΕΚΡΗΞΗ: Η κηλίδα του συγκροτήματος AR 1520-1521 ξέσπασε στις 17 Ιουλίου, με την παραγωγή μιάς κατηγορίας (Μ1 φωτοβολίδας) και εκτυλίχθηκε αργά κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ωρών. Αργές εκρήξεις παράγουν συχνά οι CME, και αυτό δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε μια ταινία από το φωτεινό, τεράστιο σύννεφο που καταγράφεται από το Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο:

Σύμφωνα με τις προβλέψεις από αναλυτές στο Εργαστήριο Διαστημικού Καιρού Goddard, η CME θα χτυπήσει την Αφροδίτη στις 19 Ιουλίου και θα μπορούσε να παραδώσει ένα φοβερό πλήγμα στη Γη στις 20 Ιουλίου.

Επιτρέπετε η αντιγραφή του άρθρου μας μόνο αν διατηρηθούν οι παραπάνω σύνδεσμοι και είναι υποχρεωτική η αναφορά στην πηγή 

Επέστρεψε ο εφιάλτης: «Δεν θα πάρετε την δόση Αυγούστου αν δεν …»

Advertisement

Το τέλος των ψευδαισθήσεων: Την ερχόμενη εβδομάδα επιστρέφουν στην Ελλάδα οι «τρεις άγγελοι του σκότους», ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ, δια των αντιρποσώπων τους Πολ Τόμσεν, Ματίας Μορς και Κλάους Μαζούχ. Σε επικοινωνία που είχαν πριν λίγο με κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ ου αναμένεται να παίξει ρόλο σε οικονομικό υπουργείο, το αργότερο μέχρι την μεθεπόμενη Παρασκευή θα έχουν αφιχθεί στην Ελλάδα προκειμένου να συσκεφθούν με το οικονομικό επιτελείο της νέας κυβέρνησης.


Ο επίσημος τίτλος της επισκεψης είναι «ενδιάμεση αξιολόγηση της εφαρμογής του Μνημονίου». Η ουσία η άμεση εφαμρογή των εισπρακτικών μέτρων ύψους 14,5 δισ. και η εφαμοργή του προγράμματων των μειώσεων του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000.

Κάτι που ενδιαφέρει άμεσα και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αφού ναι, μεν ο Φ.Φράγκος αρνήθηκε να πρωθήσει την μείωση κατά 20% επιπλέον του αριθμού των εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές, αλλά ο διάδοχός του είναι άγνωστο αν θα λειτουργήσει το ίδιο εθνοκεντρικά και πατριωτικά.

Μάλιστα οι της τρόϊκας ενημέρωσαν τον συνομιλητή τους ότι «Έχει καθυστερήσει η κατάρτιση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής της περιόδου 2013 -2016, όσο και του Προϋπολογισμού 2013 και από την στιγμή που δεν ληφθούν άμεσα μέτρα δεν αναμένεται η εκταμίευση της χρηματοδοτικής στήριξης εντός του Αυγούστου»! Εκβιασμός με το «καλημέρα» λοιπόν!

Σημειώνεται πως η αξιολόγηση της τρόικας θα κρίνει την εκταμίευση της επόμενης δόσης ύψους 30 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 25 δισ. ευρώ θα διοχετευθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και βέβαια εκεί βρίσκεται και το «μυστικό» της (επιτυχημένης) προσπάθειας της εγχώριας οικονομικής ελίτ να φέρουν στην εξουσία και πάλι μνημονιακή κυβέρνηση, εκμετελλευόμενοι βέβαια και την διάσπαση των αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Και για να μην έχει κανείς καμία αμφιβολία για το τι μας έρχεται και για το ποια αξία είχαν τα προεκλογικά τσιτάτα περί «επαναδιαπραγμάτευσης ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε, δήλωσε ευθαρσώς ότι «Η ουσία των μεταρρυθμίσεων δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Οποιαδήποτε κυβέρνηση και να σχηματιστεί θα πρέπει να τηρήσει όσα συμφωνήθηκαν με την Ευρώπη». Μάλιστα έθεσε κια ζήτημα ταχύτητας στις αποφάσεις «Με τις εκλογές, ωστόσο, χάθηκε χρόνος και πρέπει να αναφερθούμε στο τι σημαίνει αυτό για τις μεταρρυθμίσεις», υπογράμμισε.

Το μόνο που συζητούν είναι αυτό που είχαν προσφέρει από τον Μάρτιο: Ένα χρόνο παραπάνω ως περιθώριο προσαρμογής. Δηλαδή αντί για γρήγορο, τώρα προτείνουν αργό θάνατο…

ΠΗΓΗ

Οι παγετώνες μεγαλώνουν στο Καρακορούμ

Advertisement

Η ασιατική οροσειρά είναι η «λευκή» εξαίρεση στον πλανήτη, αλλά δεν αναιρεί τον κανόνα.
Οι παγετώνες μεγαλώνουν στο Καρακορούμ
Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει με τους πάγους στον υπόλοιπο πλανήτη οι παγετώνες του Καρακορούμ μεγαλώνουν σύμφωνα με νέα μελέτη
Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει γενικότερα στους πάγους του πλανήτη, οι οποίοι συρρικνώνονται σταθερά, οι παγετώνες του Καρακορούμ μεγαλώνουν. Αυτό διαπιστώνει νέα μελέτη η οποία συνέκρινε στοιχεία από δορυφόρους και είδε ότι τα «λευκά» κομμάτια της ασιατικής οροσειράς έχουν αναπτυχθεί ελαφρώς μέσα στην τελευταία δεκαετία.

Αν και κάποιοι έσπευσαν να χαιρετίσουν το εύρημα ως γερό πλήγμα εναντίον της κλιματικής αλλαγής, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι πρόκειται απλώς για μια εξαίρεση μέσα σε έναν κατά τα άλλα ζοφερό κανόνα. Κανείς άλλωστε δεν είναι σε θέση αυτή τη στιγμή να εξηγήσει την αιτία του φαινομένου.

Οι ψηλότερες βουνοκορφές του κόσμου

Το Καρακορούμ είναι μια οροσειρά γειτονική στα Ιμαλάια η οποία διατρέχει μεγάλο μέρος της Ασίας και περιλαμβάνει συγκεντρωμένες μερικές από τις ψηλότερες βουνοκορφές του κόσμου – μεταξύ αυτών το Κ2, δεύτερο σε ύψος όρος του πλανήτη μετά το Εβερεστ. Η κατάσταση των παγετώνων του δεν ήταν ως τώρα σαφής για τους επιστήμονες επειδή στο μεγαλύτερο μέρος της η οροσειρά είναι εξαιρετικά δυσπρόσιτη και δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία.

Μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ στη Γαλλία με επικεφαλής τη Ζυλί Γκαρντέλ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει μια διαφορετική μέθοδο. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από δορυφόρους οι ειδικοί συνέθεσαν δύο εικόνες των παγετώνων του Καρακορούμ, μια από το 1999 και μια από το 2008, και τις συνέκριναν μεταξύ τους για να δουν τις αλλαγές.

Οπως περιγράφουν στη μελέτη τους, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Geoscience», διαπίστωσαν ότι σε κάποια σημεία οι παγετώνας έχουν ελαφρώς μεγαλώσει, αποκτώντας ένα έξτρα στρώμα πάγου. Το πάχος τού επί πλέον αυτού στρώματος αντιστοιχεί με 11 εκατοστά νερού ετησίως, κάτι το οποίο σημαίνει ότι «δεσμεύοντας» αυτόν τον υδάτινο όγκο οι παγετώνες του Καρακορούμ μάς γλίτωσαν από μια άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 0,01 χιλιοστά τον χρόνο.

Αγνωστη αιτία

Αν και η διαπίστωση με τη χρήση αυτής της μεθόδου είναι σαφής, τα αίτια της αύξησης αυτής είναι προς το παρόν ανεξήγητα. «Δεν γνωρίζουμε την αιτία» είπε η κυρία Γκαρντέλ μιλώντας στο BBC. «Προς το παρόν πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να οφείλεται σε πολύ συγκεκριμένες τοπικές κλιματικές συνθήκες επειδή μετεωρολογικές μετρήσεις έχουν δείξει αύξηση των χειμερινών κατακρημνίσεων».

Η αύξηση των χειμερινών κατακρημνίσεων – δηλαδή των χιονοπτώσεων και των βροχοπτώσεων που, στις ψυχρές περιοχές, οδηγούν στον σχηματισμό πάγου – αποδίδεται και αυτή στην κλιματική αλλαγή η οποία «μεταφράζεται» με αυτόν τον τρόπο σε κάποια σημεία του πλανήτη.

Στα γειτονικά Ιμαλάια άλλωστε μια μεγάλη μελέτη που έγινε με βάση τα στοιχεία των δορυφόρων του προγράμματος GRACE και δημοσιεύθηκε πριν από δυο μήνες έδειξε ότι η υποχώρηση των παγετώνων είναι μικρότερη από ό,τι υπολόγιζαν οι επιστήμονες. Οι ερευνητές που τη διεξήγαγαν είχαν αποδώσει το γεγονός στα ελλιπή στοιχεία που υπάρχουν για αυτές τις απομακρυσμένες οροσειρές.

Συγκεκριμένα είχαν αναφέρει ως εξήγηση ότι τα δείγματα λαμβάνονταν από τα χαμηλότερα – και περισσότερο προσπελάσιμα – σημεία, ενώ στα μεγαλύτερα υψόμετρα οι θερμοκρασίες «ανθίστανται» ακόμη στην κλιματική αλλαγή και εξακολουθούν να είναι χαμηλότερες, προστατεύοντας τον πάγο και ευνοώντας τον σχηματισμό του.

Η συνολική εικόνα των πάγων της Γης δεν αλλάζει

Τα ευρήματα του Καρακορούμ, όπως επισημαίνουν όλοι οι ειδικοί, δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα των μόνιμων πάγων της Γης οι οποίοι στη συντριπτική πλειονότητά τους μειώνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Οπωσδήποτε όμως αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές των κλιματικών συνθηκών που πρέπει να διερευνηθούν.

Επίσης, σε συνδυασμό με τις διαπιστώσεις της μελέτης του GRACE, φανερώνουν πόσο ελλιπή είναι τα στοιχεία μας – και μαζί με αυτά και οι γνώσεις μας – γύρω από την κατάσταση του πλανήτη.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ένας κλιματολόγος μιλώντας στο BBC, η συγκέντρωση και η σύγκριση των διαφορετικών αποτελεσμάτων που έχουν συγκεντρωθεί από τις διάφορες μεθόδους «θα απασχολήσει τους ειδικούς που μελετούν τον πάγο για αρκετό καιρό στο μέλλον».

ΠΗΓΗ

Απόηχοι από τα Βάθη ενός Γιγάντιου Ερυθρού Αστέρα

Advertisement

Απόηχοι από τα Βάθη ενός Γιγάντιου Ερυθρού Αστέρα

Ένα ταξίδι στο κέντρο ενός κόκκινου γιγάντιου αστεριού είναι πολύ σταθερή στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Αλλά η επιστήμη της αστροσεισμολογίας μπορεί να εξερευνήσει τις εκεί συνθήκες. Η τεχνική μετράει τις μικρές διαφορές στη φωτεινότητα ενός άστρου από το διαστημικό κυνηγό Kepler.

Τακτικές παραλλαγές δείχνουν αστρικές ταλαντώσεις, ανάλογες με τα ηχητικά κύματα, τα οποία συμπιέζουν και αποσυμπιέζουν το αέριο που προκαλεί αλλαγές της φωτεινότητας. Όπως ανακαλύφθηκε πρόσφατα σε έναν κόκκινο γίγαντα, κάποιες από τις ταλαντώσεις εντοπίστηκαν να έχουν περιόδους που θα τις αναγκάσει να διεισδύσουν στον αστρικό πυρήνα.

Σε αυτό το ακραίο περιβάλλον γίνονται πιο έντονες και μπορούν να επιστρέψουν στην επιφάνεια. Αυτοί οι απόηχοι από τον πυρήνα του κόκκινου γίγαντα που απεικονίζονται σε αυτή την εικόνα από υπολογιστή. Αξίζει να σημειωθεί ότι, οι περίοδοι που υπολογίζονται για τις ταλαντώσεις μπορούν ακόμη και να υποδεικνύουν πώς και που η παραγωγή ενέργειας του κόκκινου γιγάντιου αστεριού, από τη σύντηξη του υδρογόνου ή ηλίου, λαμβάνει χώρα.

ΠΗΓΗ

Λύση στο «παράδοξο του νεαρού Ήλιου»

Advertisement

 Ο Ήλιος πρέπει να είχε κάποτε σημαντικά μεγαλύτερη μάζα από ό,τι σήμερα -αυτή τη θεωρητική πιθανότητα προτείνουν ερευνητές ως λύση σε ένα παράδοξο που τους προβληματίζει εδώ και 40 χρόνια: Αν ο Ήλιος είχε ανέκαθεν την ίδια μάζα, η Γη θα έπρεπε να είχε παραμείνει στην κατάψυξη στα πρώτα στάδια της εξέλιξής της.
Τα περισσότερα άστρα σαν τον Ήλιο είναι γνωστό ότι γίνονται όλο και φωτεινότερα με την πάροδο του χρόνου. Αυτό συμβαίνει επειδή ο πυρήνας τους γίνεται όλο και πιο πυκνός, και επομένως πιο θερμός.

Αν ο Ήλιος ακολούθησε όντως αυτή την τάση, η λαμπρότητά του πρέπει να είναι σήμερα 30% υψηλότερη από ό,τι ήταν πριν από 4,5 δισ. χρόνια, όταν σχηματίστηκε το Ηλιακό Σύστημα.
Αυτό, όμως, δημιουργεί ένα πρόβλημα: αν η ακτινοβολία του Ήλιου ήταν κάποτε 30% πιο ασθενής, η Γη δεν θα ήταν αρκετά ζεστή ώστε να διαθέτει ωκεανούς.
 

Καθώς ο Ήλιος γερνά, η φωτεινότητά του αυξάνεται
«Ο αμυδρός νεαρός Ήλιος δημιουργεί ένα παράδοξο, αφού η προβλεπόμενη θερμοκρασία στη Γη και τον Άρη θα ήταν υπερβολικά μικρή για να μπορεί να υπάρξει υγρό νερό» εξηγεί στο Astrobiology Magazine ο Στάιν Σίγκουρντσον του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια.

Η Γη, όμως, γνωρίζουμε ότι παραμένει θερμή και υγρή εδώ και τουλάχιστον 4,4 δισ. χρόνια, όπως δείχνουν τα αρχαιότερα γνωστά πετρώματα. Ακόμα και στον Άρη, η θερμοκρασία πιστεύεται ότι υπερέβαινε τους μηδέν βαθμούς μέχρι πριν από 4. δισ. χρόνια.

Επομένως, το παράδοξο του νεαρού Ήλιου παραμένει. Τώρα, η ομάδα του Σίγκουρντσον θα χρησιμοποιήσει νέα μαθηματικά μοντέλα για να εξετάσει μία από τις πιθανές εξηγήσεις: στα νεανικά του χρόνια, ο Ήλιος μπορεί να είχε μεγαλύτερη μάζα από ό,τι σήμερα, οπότε η ακτινοβολία του θα επαρκούσε για να κρατά τη Γη ζεστή……

Αργότερα, όμως, αυτό το πλεόνασμα μάζας χάθηκε, πιθανώς λόγω του λεγόμενου ηλιακού ανέμου, μιας σταθερής ροής σωματιδίων από τον Ήλιο που εκτοξεύονται στο Διάστημα.

Υπάρχουν όμως κι άλλες θεωρητικές λύσεις:

Το παράδοξο του νεαρού Ήλιου διατυπώθηκε το 1972 από τον Καρλ Σαγκάν και τον Τζορτζ Μούλερ, οι οποίοι πρότειναν τότε την υπόθεση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Σε αυτό το μοντέλο, η Γη παρέμεινε ζεστή στα πρώτα στάδια της εξέλιξής της επειδή η ατμόσφαιρά της ήταν πλούσια σε αμμωνία, η οποία παγιδεύει την ηλιακή ακτινοβολία. Ωστόσο, νεότερες μελέτες έχουν δείξει ότι η αμμωνία θα καταστρεφόταν γρήγορα από την υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου.
Σύμφωνα με μια ελαφρώς διαφορετική και πιο δημοφιλή υπόθεση, η Γη παρέμεινε ζεστή λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου, το οποίο όμως τροφοδοτήθηκε όχι από την αμμωνία αλλά από το διοξείδιο του άνθρακα, με τα επίπεδα του στην ατμόσφαιρα να υπερβαίνουν τα σημερινά επίπεδα κατά 100 φορές. Όμως το γεωλογικό αρχείο δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτή την υπόθεση, αφού τα αρχαιότερα γνωστά πετρώματα δεν περιέχουν ανθρακικό σίδηρο, μια ένωση που σχηματίζεται σε υψηλές συγκεντρώσεις CO2. Επιπλέον, ο Άρης θα ήταν απίθανο έως αδύνατο να διέθετε αρκετό διοξείδιο του άνθρακα.
Το γεγονός ότι η λύση του θερμοκηπίου μένει αναπόδεικτη αφήνει τώρα νέο περιθώριο στην υπόθεση της χαμένης ηλιακής μάζας.

Σύμφωνα με προηγούμενες εκτιμήσεις, η μάζα του νεαρού Ήλιου πρέπει να ήταν 2 με 5 τοις εκατό μεγαλύτερη από σήμερα. Αν το νούμερο ήταν μικρότερο, η Γη θα παρέμενε παγωμένη. Αν πάλι ήταν μεγαλύτερο, ο Ήλιος θα είχε εξελιχθεί σε ένα διαφορετικό είδος άστρου.

Ο Σίγκουρντσον θα δοκιμάσει τώρα να «πειράξει» τις παραμέτρους σε μοντέλα της αστρικής εξέλιξης προκειμένου να εξετάσει αν ο Ήλιος θα μπορούσε να ήταν κάποτε βαρύτερος. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να εξηγήσει πώς αυτό το πλεόνασμα μάζας χάθηκε αργότερα στο Διάστημα.

Αν ο ηλιακός άνεμος είχε πάντα την ισχύ που παρατηρούμε σήμερα, ο Ήλιος θα είχε χάσει μόλις το 0,05 της αρχικής του μάζας. Για να χαθεί όμως όλη η πλεονάζουσα μάζα, οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο ηλιακός άνεμος ήταν κάποτε 1.000 φορές σφοδρότερος από ό,τι σήμερα.

Όποια απάντηση κι αν δώσουν τα μαθηματικά μοντέλα, η υπόθεση της χαμένης ηλιακής μάζας θα παρέμενε αναπόδεικτη μέχρι να βρεθούν απτές ενδείξεις.

Ο Δρ Σίγκουρντσον, πάντως, είναι αισιόδοξος ότι η απώλεια μάζας άφησε ίχνη στις τροχιές των πλανητών και των δορυφόρων τους, ή ακόμα και στις εσωτερικές διεργασίες του Ήλιου.

ΠΗΓΗ

Ο Τρόμος πάνω απ’ την Πόλη

Advertisement

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Η ιστορία μας είναι μια ιστορία “ασύμμετρων” απειλών. Γενιές και γενιές μεγαλώσαμε με ιδεατές ή πραγματικές απειλές αφανισμού μας. Απ’ το Μινώταυρο και τον καταραμένο Δράκο, μέχρι την περσική, τη ρωμαϊκή, την οθωμανική και τη γερμανική, όλες οι απειλές, ιδεατές ή πραγματικές, ήταν πάντοτε συγκεκριμένες και είτε με κάποιους μυθικούς ήρωες (Θησέα, Αϊ Γιώργη, Διγενή) είτε με όπλο την εθνική ομοψυχία κάτω απ’ την καθοδήγηση κάποιων χαρισματικών ηγετών, καταφέρναμε να τις αντιμετωπίσουμε. Σήμερα, την εποχή της παγκοσμιοποιημένης σούπας των ακέφαλων λαών, βιώνουμε μια απειλή, τη χειρότερη ίσως της……..

ιστορίας μας, γιατί ο εχθρός είναι αόρατος, για τους περισσότερους τουλάχιστον.

Και το χειρότερο, ο αόρατος εχθρός, σε συνεργασία με ντόπιους Εφιάλτες, προετοιμάζει την καταστροφή του τελευταίου και πιο ισχυρότερου όπλου μας, που ήταν πάντοτε η κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, η απαραίτητη δηλαδή προϋπόθεση εθνικής ομοψυχίας. Η πρόσφατη δήλωση του Πρωθυπουργού, ότι, “και οι άνεργοι δεν έχουν εισόδημα”, είναι το τελευταίο χτύπημα κατεδάφισης της κοινωνικής μας συνοχής και εθνικής ομοψυχίας. Είναι η συνέχιση του πασοκικού “κοινωνικού αυτοματισμού” που προτρέπει τη μια κοινωνική ομάδα του λαού να δει τον εχθρό της σε μια άλλη κοινωνική ομάδα(ιδιωτικοί υπάλληλοι κατά δημοσίων υπαλλήλων, αγρότες εναντίον λιμενεργατών και φορτηγατζήδων και τανάπαλιν, δημόσιοι υπάλληλοι των ισογείων εναντίον εκείνων των “ρετιρέ”. κ.ο.κ) και όχι στους υπεύθυνους της δυστυχίας της.

Και ενώ ο κος Παπαδήμος γνωρίζει άριστα, ότι η ανεργία δεν είναι αποτέλεσμα θεϊκής βούλησης αλλά συγκεκριμένων πολιτικών που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, προσπαθεί να καλλιεργήσει ακόμη και το φθόνο των ανέργων ενάντια σ’ εκείνους που έχουν εργασία. Προσπαθεί, την οργή των ανέργων κατά της κυβέρνησης και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην εργασία, να τα μετατρέψει σε όπλα ακόμα μεγαλύτερης μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων. Ο άνθρωπος, που κλήθηκε να κατευνάσει την οργή του λαού εναντίον των πρώην, των νυν και των μελλοντικών του αφεντικών, που κρύβονται πίσω από τις απρόσωπες αγορές, προσπάθησε να μας πείσει πως εμείς, ο λαός, και μόνο εμείς φέρουμε την κύρια και αποκλειστική ευθύνη της δυστυχίας μας. τώρα προσπαθεί να μας πείσει να μοιραστούμε όλοι εμείς τη φτώχεια μας για να λάμψει ακόμα περισσότερο ο πλούτος εκείνων των λίγων που υπηρετεί.


Στη δική του πολιτική του τρόμου, ήρθε χθες να προστεθεί και εκείνη η κυνική του Παπανδρέου, που δίχως αιδώ, έθεσε πάλι το ψευδές και νόθο δίλημμα:”Μνημόνιο ή εκατοντάδες χιλιάδες συσσίτια”!

Ακούγοντας, σχεδόν καθημερινά, εδώ και μήνες για την Τρόϊκα και βλέποντας τον τρόμο στα μάτια των ανθρώπων κάθε φορά που προαναγγέλλεται η άφιξή της στην Αθήνα και ακούγονται κάθε τόσο οι νέες ταπεινωτικές και απάνθρωπες απαιτήσεις της, άρχισαν πολλοί να φαντάζονται την Τρόϊκα σαν τον Μινώταυρο.

Κάπως έτσι θα έπρεπε να ένιωθαν οι Αθηναίοι την εποχή του Θησέα. Μόνο που ο Μίνωας απαιτούσε τη θυσία επτά νέων και επτά νεανίδων κάθε εννιά χρόνια και όχι κάθε τρεις μήνες.

Η σύγκριση είναι μάλλον επιεικής για την Τρόϊκα(σύγχρονο Μινώταυρο) και τους Μίνωές της στην Αθήνα. Εδώ και μήνες, οι Άνθρωποι της Τρόϊκα μπαίνουν στη χώρα μας κατά βούληση και όποτε θέλουν, σαν ταύροι-κατακτητές σε υαλοπωλείο, κατεδαφίζοντας ανηλεώς ότι δεν ταιριάζει στο κρεβάτι του Προκρούστη που έχουν στο μυαλό τους. Δεν διστάζουν να κατεδαφίσουν θεσμούς του λεγόμενου ευρωπαϊκού κεκτημένου σμπαραλιάζοντας ακόμα κι αυτό το πολυδιαφημιζόμενο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Εμείς οι σύγχρονοι και αυτοβαφτιζόμενοι «πολιτισμένοι», λησμονούμε πως η βαρβαρότητα και ο θάνατος δεν μετριούνται με όρους μοντέρνας αισθητικής. Ποιο είναι πιο τρομαχτικό; Να θυσιάζονται κάθε εννιά χρόνια εφτά νέοι και εφτά νέες βορά στον Μινόταυρο(Τόσοι θυσιάζονται σήμερα κάθε σαββατοκύριακο στο βωμό του Θεού της Ασφάλτου) ή λόγω μιας απάνθρωπης πολιτικής, γενιές ολόκληρες νέων και νεανίδων να καταδικάζονται στη μιζέρια και στη δυστυχία της ανεργίας και της απόλυτης φτώχειας και δεν μιλάμε για τις δεκάδες ή και τις εκατοντάδες των νέων που αυτοκτονούν ή καταφεύγουν στα ψυχοφάρμακα. Δεν μιλάμε, γιατί δεν μπορούμε πολλοί να αντιληφθούμε, για το τι συμβαίνει πίσω από κλειστά παραθυρόφυλλα και σκοτεινά κρύα δωμάτια δίχως ρεύμα σε πολλά σπίτια, αξιοπρεπών μέχρι χθες, συμπολιτών και γειτόνων μας που βρίσκονται σε απόγνωση. Δεν μιλάμε για τις χιλιάδες παιδικές ψυχές που έχουν μπει ήδη για πάντα στον πάγο! Αυτό που συμβαίνει είναι σίγουρα απείρως πιο τρομαχτικό απ’ αυτό που συνέβαινε στην Αθήνα την εποχή του Θησέα.

Ζητείται επειγόντως, όχι ένας Θησέας, αλλά πολλοί-πολλοί, που θα σκοτώσουν το νέο Τέρας που απειλεί την ύπαρξη και την αξιοπρέπειά μας. Από αλχημιστές Μίνωες που μας κυβερνούν εδώ και δεκαετίες, χορτάσαμε , όπως χορτάσαμε κι από λόγια και υποσχέσεις μεταξύ μας. Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν έχουν αποξενωθεί εντελώς από την ελληνική κοινωνία κι απ’ τον εαυτό τους. Το μόνο πλέον που τους ενώνει μεταξύ τους είναι ο δικαιολογημένος φόβος τους απέναντι στον ελληνικό λαό κι αυτό τους κάνει αληθινούς εχθρούς του λαού κι ακόμα πιο επικίνδυνους. Αν αναγνωρίζαμε τον αληθινό κίνδυνο σε όλη του τη διάσταση, θα έπρεπε να είχαμε βγει όλοι στους δρόμους και να τους παίρναμε “παραμάζωμα”. Ισως περιμένουν οι περισσότεροι σιωπηλοί αλλά πανέτοιμοι την κατάλληλη στιγμή. Ισως περιμένουν έναν νέο Θησέα. Ισως πάλι έχουν καταλάβει πως ο Θησέας δεν πρόκειται να ‘ρθει ποτέ και περιμένουν να ωριμάσει η οργή, εκείνη η βαθιά, η φλογερή και μυστική οργή που ανδρώνεται σιγά αλλά σταθερά και σίγουρα μέσα στην αθλιότητα και στης οποίας το ξέσπασμα καμιά δύναμη στον κόσμο δεν θα μπορέσει ν’ αντισταθεί, ούτε Μινώταυροι, ούτε Κύκλωπες, ούτε καν Τιτάνες, πόσο μάλλον τα γελοία υπολείμματα των κλώνων του Μίνωα στην Αθήνα.

ΠΗΓΗ

Μπορεί να έχει προσδιοριστεί η μικρότερη μαύρη τρύπα

Advertisement

Μια μαύρη τρύπα που οι αστρονόμοι είδαν μόλις το 2003 προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Σκορπιού, μπορεί να είναι η μικρότερη που έχει ανακαλυφθεί ποτέ. Σύμφωνα με τους ερευνητές που χρησιμοποιούν το παρατηρητήριο ακτίνων-Χ RXTE της NASA, η δομή αυτή μπορεί να ανατρέψει τις κλίμακες μιας μαύρης τρύπας ξεκινώντας από μόλις από την τριπλάσια μάζα του Ήλιου.
Smallest-Black-Hole-Possibly-Identified Αυτή η εικόνα του Chandra δείχνει την δεύτερη ελαφρύτερη μαύρη τρύπα που έχει ανακαλυφθεί ποτέ καθώς και τα σήματα της

Στην πραγματικότητα αυτό είναι το ελάχιστο όριο και καμιά μαύρη τρύπα δεν μπορεί να είναι ελαφρύτερη από αυτό το μέγεθος. Είναι περίπου το ελάχιστο ποσό της μάζας που απαιτείται, ώστε ο αστρικός πυρήνας ενός άστρου που κατέρρευσε να μετατραπεί σε ένα σκοτεινό τέρας.
Σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες που βρέθηκαν ποτέ – ζυγίζουν περίπου 10 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες – η μικρότερη φαίνεται πραγματικά σαν ένας νάνος.
Η πραγματική απόσταση μεταξύ του πλανήτη μας και αυτού του αντικειμένου δεν έχει ακόμη καθοριστεί με κάποιο βαθμό ακρίβειας. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ 16.000 και 65.000 έτη φωτός, λένε οι αστρονόμοι που διεξήγαγαν την έρευνα.
Η μικρότερη έως τώρα υποψήφια μαύρη τρύπα ονομάζεται IGR J17091-3624. Οι ειδικοί την εξέτασαν με τη βοήθεια των ακτίνων-Χ, η ακτινοβολία που παράγεται από μια ποικιλία από φαινόμενα γύρω από αυτό το αντικείμενο.
Ένα από τα πράγματα που μπέρδεψαν πολύ τους αστρονόμους ήταν ότι η μαύρη τρύπα βρίσκεται μέσα σε ένα δυαδικό σύστημα. Οι περισσότερες από τις ακτινοβολίες και οι πίδακες σε ραδιοφωνικές συχνότητες που παράγει το μεγαθήριο, προκαλούνται από την ύλη που πέφτει μέσα στον ορίζοντα γεγονότων του, μετά την απομάκρυνση της ύλης από το συνοδό άστρο του.
Ωστόσο, η ύλη δεν πέφτει κατευθείαν μέσα στον ορίζοντα γεγονότων, αλλά συσσωρεύεται πρώτα σε ένα δίσκο αερίου, που ονομάζεται δίσκο προσαύξησης. Στο εσωτερικό, η ύλη τρίβεται αυξάνοντας έτσι την θερμοκρασία της σε εκατομμύρια βαθμούς. Κι αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει τις εκπομπές των ισχυρών ακτινοβολιών.
Οι εκπομπές μοιάζουν με ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι επιστήμονες αναφέρουν ότι μοιάζει με τον κτύπο της καρδιάς. Ακριβώς όπως ο ρυθμός της καρδιάς ενός ποντικιού είναι ταχύτερος από ό,τι ενός ελέφαντα, έτσι και τα σήματα του καρδιακού παλμού από αυτές τις μαύρες τρύπες είναι ανάλογα με τη μάζα τους, εξηγούν.
Στο μέλλον, τα δεδομένα που λαμβάνονται από τις εν λόγω μελέτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αποκτήσουμε μια βαθύτερη κατανόηση του τι συμβαίνει στον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας.

ΠΗΓΗ

Πώς γεννήθηκαν οι «θαμμένες Άλπεις» της Ανταρκτικής

Advertisement

Λύση στο γεωλογικό μυστήριο

Μόνο μερικές βουνοκορφές εξέχουν από την επιφάνεια του πάγου, ο οποίος απεικονίζεται με μοβ (Εικονογράφηση: Μάικλ Στάντινγκερ)
Μόνο μερικές βουνοκορφές εξέχουν από την επιφάνεια του πάγου, ο οποίος απεικονίζεται με μοβ (Εικονογράφηση: Μάικλ Στάντινγκερ

Οι παράξενοι λόφοι που ανακαλύφθηκαν το 1958 στην Ανατολική Ανταρκτική αποδείχθηκαν οι βουνοκορφές μιας γιγάντιας οροσειράς, θαμμένης κάτω από ενάμισι χιλιόμετρο πάγου. Μισό αιώνα μετά, διεθνής ερευνητική ομάδα πιστεύει ότι έλυσε το μυστήριο για το σχηματισμό αυτού του γεωλογικού θαύματος.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα βουνά, αναφέρουν οι ερευνητές στο περιοδικό Nature, η Οροσειρά Γκαμπούρτσεφ της Ανταρκτικής δεν δημιουργήθηκε από ένα μεμονωμένο τεκτονικό συμβάν, όπως μια σύγκρουση λιθοσφαιρικών πλακών.

Προέκυψε αντίθετα από μια μακρά σειρά γεωλογικών γεγονότων, η οποία ολοκληρώθηκε με τον ενταφιασμό των βουνών κάτω από το μεγαλύτερο κομμάτι πάγου του κόσμου.

«To μάθημα που πήραμε για τα πολλαπλά γεγονότα που σχημάτισαν τα Όρη Γκαμπούρτσεφ θα μπορούσε να επηρεάσει τη μελέτη της ιστορίας κι άλλων βουνών» σχολιάζει στο Γαλλικό Πρακτορείο η Κάρολ Φιν, ερευνήτρια της αμερικανικής γεωλογικής υπηρεσίας (USGS) και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Κάποτε στη Γκοντβάνα

Η μελέτη βασίστηκε σε τοπογραφικά δεδομένα από δύο ερευνητικά αεροπλάνα, εξοπλισμένα με ραντάρ και αισθητήρες που ανιχνεύουν μεταβολές στο μαγνητικό και βαρυτικό πεδίο.

Η ιστορία που προκύπτει ξεκινά πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια, όταν πολλά, μικρά κομμάτια ξηράς ενώθηκαν για να σχηματίσουν την υπερήπειρο Γκοντβάνα. Στο σημείο της σύγκρουσης εμφανίστηκε τότε μια μεγάλη οροσειρά, η οποία αργότερα διαβρώθηκε και εξαφανίστηκε. Άφησε όμως πίσω της ένα υπόγειο υπόλειμμα, μια πέτρινη «ρίζα» που προχωρούσε σε μεγάλο βάθος μέσα στον φλοιό.

Το επόμενο βήμα ήρθε πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια, όταν η Γκοντβάνα άρχισε να σπάει σε κομμάτια. Αυτό δημιούργησε μια ρωγμή στο γήινο φλοιό που διακρίνεται ακόμα και σήμερα -εκτείνεται από την Ανατολική Ανταρκτική μέχρι την Ινδία, μια απόσταση 3.000 χιλιομέτρων.

Το ρήγμα αυτό, σε συνδυασμό με το σχηματισμό άλλων γεωλογικών βυθίσεων στην Ανταρκτική, προκάλεσε τελικά τη θέρμανση της υποκείμενης ρίζας, με αποτέλεσμα την ανύψωση του φλοιού και την αναγέννηση της χαμένης οροσειράς που υπήρχε πάνω από τη ρίζα.

Αυτά τα νέα βουνά ήταν η Οροσειρά Γκαμπούρτσεφ, με συνολικό μήκος 1.200 χιλιομέτρων και κορυφές ύψους 2.700 μέτρων.

Τα όρη αυτά μοιάζουν μοιάζουν μάλιστα με τις Άλπεις, αφού χωρίζονται μεταξύ τους από κοιλάδες και δίκτυα λιμνών.

Διατήρηση στον πάγο

Μια ακόμα ιδιαιτερότητα της Οροσειράς Γκαμπούρτσεφ, σε σχέση με άλλες οροσειρές, ήταν ότι διατήρησε τις αιχμηρές κορυφογραμμές της, αντί να διαβρωθεί στο διάστημα που πέρασε από το σχηματισμό της.

Πριν από 34 εκατομμύρια χρόνια, όταν άλλαξε το κλίμα της Γης, η οροσειρά θάφτηκε στον πάγο, ο οποίος εμπόδισε τη διάβρωσή της από τα στοιχεία της φύσης.

Παγωμένη στο χρόνο, η οροσειρά αναμένεται να διατηρηθεί αναλλοίωτη για πολύ ακόμα καιρό: σύμφωνα με προηγούμενες μελέτες στις οποίες αναφέρονται οι ερευνητές, η Ανατολική Ανταρκτική θα διατηρήσει τους πάγους της ακόμα και αν η θερμοκρασία της Γης ανέβει κατά δέκα βαθμούς Κελσίου.

Αστεροειδεις και κομητες ( ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ )

Advertisement

Μήπως ο πανάρχαιος φόβος του ανθρώπου για τους μετεωρίτες έχει βαθιές ρίζες ?
Η «Αποκάλυψη του Ιωάννη» το δηλώνει ξεκάθαρα στο χορείο με τους επτά αγγέλους και τις επτά σάλπιγγες. 
Ειδικότερα, στον ήχο της  δεύτερης σάλπιγγας ‘’μια τεραστία φλεγόμενη μάζα σαν βουνό έπεσε από τον ουρανό στην θάλασσα και το τρίτο της θαλάσσης έγινε αίμα και το ένα τρίτο των πλασμάτων σ αυτή πέθαναν’’…

Κάποιοι πιστεύουν ότι η ομοιότητα  της ελληνικής  λέξης «σιδηρουργία», με την λατινική sidus-sideris που σημαίνει αστερισμός, δηλώνει ότι οι αρχαίοι γνώριζαν την προέλευση του μετεωρικού σιδήρου.   Παρά όλα αυτά όμως ,μόλις  τον 18 αιώνα οι επιστήμονες αποδέχθηκαν την επιστημονική προέλευση των μετεωριτών. Η επίδραση της Αριστοτελικής σκέψης ήταν μεγάλη έως τότε, η οποία θεωρούσε τον κόσμο αμετάβλητο και τους αστεροειδείς ως λάβα  ηφαιστείων που ψύχονταν καθώς ανέβαινε στην Σελήνη και ξαναέπεφτε στην γη.
 Τον Απρίλιο του 1803,μετεωρίτες έπεσαν στο χωριό Αιγκλ της Γαλλίας. Οι μαρτυρίες των κατοίκων καθώς και τα θραύσματα στο έδαφος, έπεισαν και τους πιο δύσπιστους  για την ουράνια προέλευση του φαινομένου.   Η πιο διάσημη όμως καταστροφή στην ιστορία , οφείλεται στον μετεωρίτη που έπεσε το 1908 στην κοιλάδα ΤΟΥΓΚΟΥΣΚΑ της Σιβηρίας. Η διάμετρός του ήταν περίπου τριάντα μέτρα και η μάζα του μερικές χιλιάδες τόννοι. Έφτασε στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας με ταχύτητα 20 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο και ανατινάχτηκε πριν φτάσει στο έδαφος. Επρόκειτο για ένα βραχώδη μετεωρίτη που αποψίλωσε 2000 τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους και σήκωσε εκατομμύρια τόνους σκόνη στην ατμόσφαιρα σε ακτίνα 10000 χιλιομέτρων.
Άλλοι φημισμένοι κρατήρες μετεωριτών που έχουν εντοπιστεί είναι


Ο Κρατήρας του Φρέντεφορτ. Εντοπίστηκε το 1993 στην Ν. Αφρική και είναι ο αρχαιότερος του είδους του.  
  
Ο κρατήρας του μετεωρίτη που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους, εντοπίστηκε το 1991 στην χερσόνησο του Γιουκάταν στο Μεξικό. Είχε διάμετρο 200 χιλιόμετρα και ηλικία 65000000 ετών.  
    
Ο‘’METEOR CRATER’’  της Αριζόνας με ηλικία περίπου 50000 ετών.  
  
Ο μετεωρίτης ‘’ARMANTI’’ εντοπίστηκε στα όρη Αλται της Κίνας το 1898 με μάζα περίπου 28 τόννων.  
  
Ο μετεωρίτης ‘’ΧΟΜΠΑ’’ της Ναμίμπιας το 1920 με μάζα 66 τόννους.  
  
Τέλος πρόσφατα ανακαλύφθηκε, πάλι στα όρη Αλτάι, μετεωρίτης από την εποχή των παγετώνων με πιθανή μάζα 25 τόννων. Εντοπίστηκε σε υψόμετρο 3 χιλιομέτρων.  
     
Οι μετεωρίτες που πέφτουν στην γη ανήκουν σε μια ομάδα αστεροειδών του ηλιακού μας συστήματος, που εδρεύει ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία. Ο μεγαλύτερος από όλους είναι ένας πλανητοειδής η ΔΗΜΗΤΡΑ με διάμετρο 900 χιλιόμετρα.  


Οι πτώσεις μετεωριτών κατατάσσονται σε τέσσερα επίπεδα, ανάλογα με τις συνέπειες της πιθανής πρόσκρουσης.  
  
Στο πρώτο επίπεδο κατατάσσονται οι αστεροείδεις με διάμετρο μικρότερη των δέκα μέτρων, οι οποίοι σπάνια φτάνουν στο έδαφος γιατί εξαερώνονται πλήρως κατά την είσοδό τους στην ατμόσφαιρα.  
   
Έπειτα έχουμε τους αστεροειδείς διαμέτρου μερικών δεκάδων μέτρων. Η κινητική τους ενέργεια κατά την στιγμή της πρόσκρουσης, λόγω της μεγάλης σχετικά διαμέτρου ,ισοδυναμεί με την ενέργεια ατομικής βόμβας μεγαλύτερης από την βόμβα της Χιροσίμα.[η βόμβα της Χιροσίμα είχε ισχύ είκοσι κιλοτόνων τρινιτρολουόλης].Η Τουγκούσκα και ο METEOR CRATER ανήκουν σε αυτό το επίπεδο. Στατιστικά η πιθανότητα πρόσκρουσης με αντικείμενο τέτοιου μεγέθους είναι μία ανά αιώνα, περίπου.  
   
Το τρίτο επίπεδο αφορά σώματα εκατοντάδων μέτρων έως ένα χιλιόμετρο. Η κινητική ενέργεια πρόσκρουσης είναι ίση με την ισχύ εκατοντάδων χιλιάδων μεγατόνων. Οι επιπτώσεις από μια τέτοια σύγκρουση αφορούν ενδεχομένως όλο τον πλανήτη. Πέφτοντας στον ωκεανό, ενδεχομένως, θα σήκωνε παλιρροικο κύμα ύψους εκατό περίπου μέτρων. Αν έπεφτε στην στεριά θα σήκωνε τόνους στάχτης και σκόνης από τις πυρκαγιές των δασών, σε μεγάλο ατμοσφαιρικό ύψος. Το σύννεφο αυτό θα παγίδευε για μήνες το φως του ηλίου να φτάσει στο έδαφος. Βυθισμένος στο σκοτάδι ο πλανήτης, θα αντιμετώπιζε μια απότομη πτώση της θερμοκρασίας με συνέπεια την σταδιακή εξαφάνιση της χλωρίδας και πανίδας. Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις θα πλήττονταν από την καταστροφή. Η γη θα έμπαινε σε ένα στάδιο πυρηνικού χειμώνα ,για ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.
  
Το τέταρτο  επίπεδο αφορά σώματα διαμέτρου τουλάχιστον δέκα χιλιομέτρων με ενέργεια πρόσκρουσης εκατομμυρίων μεγατόνων. Η πρόσκρουση θα δημιουργούσε κρατήρα διαμέτρου εκατό περίπου χιλιομέτρων και βάθος ένα χιλιόμετρο. Οι συνέπειες του τρίτου επιπέδου αφορούν, εδώ, στην κυριολεξία όλο τον πλανήτη. Το ανθρώπινο είδος θα εξαφανίζοταν απλά και όταν μετά από αιώνες η ατμόσφαιρα θα είχε καθαρίσει η γη θα αντιμετώπιζε ένα επιπλέον πρόβλημα. Οι τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που εκτινάχθηκαν στην ατμόσφαιρα, κατά την σύγκρουση, θα εμπόδιζαν την θερμότητα να χαθεί στο διάστημα. Θα συνέβαινε έτσι το φαινόμενο του Θερμοκηπίου σε μεγάλη κλίμακα  με αποτέλεσμα την σημαντική υπερθέρμανση του πλανήτη. Ο μετεωρίτης που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους άνηκε σε αυτό το επίπεδο.
  
Τέλος, υπάρχουν και αστεροειδείς που ακολουθούν την τροχιά του πλανήτη μας χωρίς ποτέ να συγκρούονται με αυτόν. Στην Αστρονομία αυτά τα σώματα ονομάζονται  ‘’ΤΡΩΙΚΑ’’ επειδή οι τροχιές τους συμπίπτουν με αυτές των πλανητών χωρίς όμως να συγκρούονται μεταξύ τους. Αυτό συμβαίνει γιατί οι βαρυτικές δυνάμεις τους ισορροπούν στα σημεία  LAGRANCE όπου και αλληλοεξουδετερώνονται. Στην γη ανακαλύφθηκε πρόσφατα, τρωικός αστεροειδής διαμέτρου 300 μέτρων. Ο 2010τκ7 είναι μέχρι τώρα ο μοναδικός αστεροειδής που συνοδεύει τον πλανήτη μας στο αιώνιο του ταξίδι………
   Τι  περιθώρια έχει ο άνθρωπος για να αποτρέψει μια πιθανή σύγκρουση με έναν αλήτη…. του διαστήματος στο άμεσο ή απώτερο μέλλον?
   H ανίχνευση των μετεωριτών δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, επειδή όσο πιο μικροί είναι τόσο λιγότερο ηλιακό φως ανακλούν. Μέχρι τώρα έχουν εντοπιστεί περίπου εκατό αστεροειδείς με διάμετρο ενός χιλιομέτρου, αλλά ο αριθμός τους  φέρεται εικοσαπλάσιος.
   Το 1992 η NASA δημιούργησε ένα προτζεκτ  για τον έγκαιρο εντοπισμό όλων των δυνητικά επικίνδυνων κοντινών αστεροειδών. Ο  λεγόμενος ‘’Φρουρός του διαστήματος’, προέβλεπε μια διάταξη έξι επίγειων τηλεσκοπίων, κατάλληλα τοποθετημένων, διαμέτρου τριών μέτρων. Αυτά θα σκάναραν ολόκληρο τον ουρανό και θα σύγκριναν τις θέσεις και τις τροχιές γρήγορα κινούμενων σωμάτων. Το πρόγραμμα δεν πήρε όμως έγκριση από την Γερουσία, επειδή δεν πείσθηκαν για την αναγκαιότητά του.
  Δυστυχώς σήμερα δεν διαθέτουμε στην φαρέτρα μας κανένα όπλο εξουδετέρωσης. Οι πυρηνικές κεφαλές αντενδεικνύονται γιατί θα κομματιάσουν απλά τον μετεωρίτη, με επακόλουθο την πτώση πολλών κομματιών στον πλανήτη, σε περίπτωση πρόσκρουσης.  Το μόνο προληπτικό μέσο για ένα αντικείμενο με σχετικά μικρή μάζα και ΜΟΝΟ, θα ήταν η έγκαιρη εκκένωση της πιθανής περιοχής πρόσκρουσης. Μια έγκαιρη συμβατική ή ατομική έκρηξη πιθανόν να ωφελούσε μόνο για την εκτροπή της πορείας του αστεροειδούς.
  Στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε παρατηρήσει και εντοπίσει αρκετές τέτοιες απειλές.
  • Το 1994 ο κομήτης ‘’ΣΟΥΜΕΙΚΕΡ-ΛΕΒΙ-9’’ συγκρούστηκε με τον Δία.
  • Την ίδια χρονιά ο αστεροειδής ‘’1994ΧΜΙ’’ πέρασε σε απόσταση εκατό τριάντα χιλιάδων χιλιομέτρων από την Γη.
  • Τέλος, το 1997, ο αστεροειδής ‘’XF11’’ εντοπίσθηκε να κατευθύνεται προς εμάς, με πιθανότητα πρόσκρουσης το 2028.
  •  ΠΗΓΗ

Πρωταθλητισμος στο Συμπαν

Advertisement

Εχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιο είναι το μεγαλύτερο αντικείμενο στο Σύμπαν; Το πιο φωτεινό; Το πιο γρήγορο; Παντού γύρω μας υπάρχουν ρεκόρ, επομένως αυτά δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν από το κοσμικό επίπεδο. Στις συμπαντικές διαστάσεις βέβαια οι πρωτιές στις κάθε είδους επιδόσεις αγγίζουν ιλιγγιώδη μεγέθη. Πέραν του ότι μπορούν να μας «ζαλίσουν», οι περισσότερες από αυτές αποτελούν ακραίες καταστάσεις οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα όρια της Φυσικής, τουλάχιστον έτσι όπως εμείς τη γνωρίζουμε. Σήμερα παρουσιάζουμε τα πιο εντυπωσιακά κοσμικά ρεκόρ σε διάφορους τομείς. Η «ταπεινή» Γη δεν κατέχει κανένα από αυτά. Ενα ωστόσο βρίσκεται ακριβώς δίπλα της: το πιο ψυχρό σημείο του πλανητικού μας συστήματος κρύβεται – προς το παρόν – στις σκιές της Σελήνης.

Ποια είναι τα ακραία φυσικά φαινόμενα που κατέχουν τον τίτλο του κοσμικού πρωταθλητή
Πρωταθλητισμός στο Σύμπαν
Ο σουπερνόβα SN2006gy κατείχε το ρεκόρ της φωτεινότερης αστρικής έκρηξης ώσπου το έχασε από τον SN2005ap.
 

Το πιο καυτό πράγμα στο Σύμπαν

Το ταξίδι για την εξερεύνηση των πιο καυτών γωνιών του Σύμπαντός μας θα πρέπει να ξεκινήσει από τον δικό μας Ηλιο. Με θερμοκρασία 5.800 βαθμών Κέλβιν το άστρο μας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί ψυχρό, απέχει όμως πολύ από τα κοσμικά ρεκόρ στον τομέα. Οι γαλάζιοι υπεργίγαντες, των οποίων η μάζα συμπιέζει τον πυρήνα παγιδεύοντας τις πυρηνικές φλόγες στο εσωτερικό τους, ξεπερνούν τους 50.000 βαθμούς Κέλβιν.
Οι επιδόσεις αυτές παρ’ όλα αυτά υπερκαλύπτονται από ορισμένους λευκούς νάνους, συμπαγείς σφαίρες θερμότητας που απομένουν όταν ένα μικρό άστρο πεθάνει. Ενας από αυτούς, ο HD62166, φθάνει τους 200.000 βαθμούς Κέλβιν.
Στο εσωτερικό των άστρων οι θερμοκρασίες αγγίζουν ακόμη υψηλότερα επίπεδα – στους «σταθερούς» εκπροσώπους του είδους το θεωρητικό ανώτατο όριο είναι οι 6 δισ. βαθμοί Κέλβιν. Σε αυτή τη θερμοκρασία η ύλη αρχίζει να εκπέμπει φωτόνια με τόσο υψηλή ενέργεια ώστε, όταν συγκρούονται, να μπορούν να δημιουργήσουν ζεύγη ηλεκτρονίων και ποζιτρονίων. Το αποτέλεσμα είναι μια ανεξέλεγκτη αντίδραση η οποία εξαφανίζει το άστρο σε μια κολοσσιαία έκρηξη. Το φαινόμενο είναι γνωστό ως «σουπερνόβα αστάθειας ζεύγους» και μπορεί να φθάσει θερμοκρασίες όπως οι 200 δισ. βαθμοί Κέλβιν.
Και αυτό όμως είναι μηδαμινό σε σύγκριση με τις εκρήξεις ακτίνων γ, σύντομες εκλάμψεις φωτός με τεράστια ενέργεια που παρατηρούνται καθημερινά από τα τηλεσκόπια και πιστεύεται ότι σηματοδοτούν τη γέννηση μιας μαύρης τρύπας. Παρ’ ότι οι λεπτομέρειες της διαδικασίας είναι προς το παρόν άγνωστες, θεωρείται ότι στη διάρκειά της τα σωματίδια θερμαίνονται σε επίπεδα των τρισεκατομμυρίων βαθμών Κέλβιν.
Πολύ πιο κοντά μας, στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN στη Γενεύη, τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο καυτά. Εκεί, από τις 8 Νοεμβρίου ως τις 6 Δεκεμβρίου του 2010, πυρήνες ατόμων μολύβδου συγκρούστηκαν σε μια απόπειρα μίμησης ορισμένων από τις πρώτες στιγμές του Σύμπαντος. Το αποτέλεσμα ήταν η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στη Γη, μια υποατομική μπάλα φωτιάς αρκετών τρισεκατομμυρίων Κέλβιν.

Το πιο ψυχρό πράγμα στο Σύμπαν

Το ψυχρότερο σημείο στο ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται στη γειτονιά μας. Το 2009 το διαστημόπλοιο Lunar Reconnaissance Orbiter της NASA ανακάλυψε κοντά στον νότιο πόλο της Σελήνης κρατήρες που βρίσκονται υπό μόνιμη σκιά και σε θερμοκρασία μόλις 33 βαθμών Κέλβιν (-240 βαθμοί Κελσίου) – κατώτερη από αυτές που έχουν μετρηθεί ως σήμερα ακόμη και στον σκοτεινό μακρινό Πλούτωνα. Η εξερεύνηση ωστόσο συνεχίζεται και τα όργανα βελτιώνονται, οπότε το ρεκόρ αναμένεται στο μέλλον να περάσει κατά πάσα πιθανότητα σε κάποιον δορυφόρο ή πλανήτη που βρίσκεται σε μεγαλύτερη απόσταση από τον Ηλιο.
Εκτός του ηλιακού μας συστήματος ένα νεφέλωμα αερίων γνωστό ως Μπούμερανγκ, που απέχει 5.000 έτη φωτός από τον πλανήτη μας, έχει θερμοκρασία 1 μόνο βαθμού Κέλβιν – μικρότερη ακόμη και από αυτή της διάχυτης στο Σύμπαν ακτινοβολίας μικροκυμάτων υποβάθρου που βρίσκεται στους 2,7 βαθμούς Κέλβιν.
Το αν το Μπούμερανγκ θα διατηρήσει τη θέση του ως του ψυχρότερου γνωστού φυσικού αντικειμένου θα φανεί στο μέλλον, ο άνθρωπος όμως στον τομέα αυτόν έχει ξεπεράσει τη φύση. Το 2003, σε ένα εργαστήριο του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, ένα νέφος ατόμων νατρίου ψύχθηκε στους 0,45 νανοκέλβιν – λιγότερο από το μισό δισεκατομμυριοστό ενός βαθμού επάνω από το απόλυτο μηδέν και πολύ ψυχρότερο από οτιδήποτε φαίνεται να χρειάζεται το ευρύτερο γνωστό Σύμπαν.
Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ
Στο ηλιακό μας σύστημα κυριαρχεί ο Δίας. Οπως όλοι οι πλανήτες επάνω από ένα συγκεκριμένο μέγεθος, είναι ένας γίγαντας αερίων που αποτελείται από μια μάζα αερίων – κυρίως υδρογόνο και ήλιο. Ο μεγαλύτερος – και πλέον «αεριούχος» – πλανήτης που έχει μετρηθεί με ακρίβεια είναι ο TrES-4, ο οποίος απέχει 1.500 έτη φωτός από τη Γη. Εχει διάμετρο περίπου 1,8 φορές μεγαλύτερη από του Δία αλλά – μυστήριο – είναι πάρα πολύ ελαφρύς για τη μάζα του και υπολογίζεται ότι η πυκνότητά του είναι μικρότερη από αυτή του φελλού. Πρόσφατα ωστόσο οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι ο εξωπλανήτης WASP-17b είναι ακόμη πιο μεγάλος – με διάμετρο σχεδόν διπλάσια από του Δία – και ακόμη πιο ελαφρύς.

Το πιο γρήγορο πράγμα στο Σύμπαν

Η ταχύτητα είναι σχετική. Δεν υπάρχει απόλυτο πρότυπο για το «στατικό» στο Σύμπαν. Ισως το κοντινότερο σε αυτό είναι η διάχυτη κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων υποβάθρου (CMB). Η συχνότητά της, που μετατοπίζεται λόγω του φαινομένου Ντόπλερ σε όλο τον ουρανό – μπλε προς τη μια κατεύθυνση, κόκκινο προς την άλλη – αποκαλύπτει ότι σε σχέση με τη CMB το ηλιακό μας σύστημα τρέχει με 600 χλμ. το δευτερόλεπτο.
Οι μακρινοί γαλαξίες κινούνται επίσης ιλιγγιωδώς. Το Διάστημα επεκτείνεται συνεχώς, οπότε όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση όπου κοιτάζουμε τόσο πιο γρήγορα οι γαλαξίες απομακρύνονται από εμάς. Πολύ μακριά από εμάς οι γαλαξίες φεύγουν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τους δούμε, γιατί η ακτινοβολία τους δεν μπορεί να φθάσει ως εμάς.
Τα ασύλληπτα αυτά ρεκόρ είναι γοητευτικά σε αφηρημένο επίπεδο, όμως η ταχύτητα αποκτά πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν κινείται κανείς γρήγορα σε σχέση με κάποιο μεγάλο κοντινό αντικείμενο.
Στο ηλιακό μας σύστημα ο Ερμής, ο αγγελιοφόρος των θεών, είναι ο ταχύτερος πλανήτης με τροχιακή ταχύτητα περίπου 48 χλμ. το δευτερόλεπτο (η Γη κινείται μόλις με 30). Το 1976 ο Ερμής ξεπεράστηκε για πρώτη φορά από ένα ανθρώπινο δημιούργημα, το μη επανδρωμένο ερευνητικό σκάφος Helios 2, το οποίο ξεπέρασε τα 70 χλμ. το δευτερόλεπτο.
Οι κομήτες που έρχονται προς τον Ηλιο από τις μακρινές περιοχές του ηλιακού μας συστήματος μπορούν να φθάσουν ως και τα 600 χιλ. το δευτερόλεπτο ενώ στις παρυφές του Γαλαξία μας τα λεγόμενα υπερταχύτατα άστρα κινούνται ταχύτερα από τον υπόλοιπο γαλαξία φθάνοντας τα 850 χιλ. το δευτερόλεπτο.
Αλλοι μάγοι των ιλιγγιωδών ταχυτήτων είναι τα πάλσαρ: μπορούν να περιστραφούν ως και 1.000 φορές το δευτερόλεπτο, με αποτέλεσμα η επιφάνειά τους να αγγίζει το 20% της ταχύτητας του φωτός ενώ την ίδια στιγμή το μαγνητικό πεδίο που προβάλλουν την ξεπερνά.
Ακόμη και τα στερεά αντικείμενα μπορούν να πλησιάσουν την ταχύτητα του φωτός με τη βοήθεια της βαρύτητας μιας μαύρης τρύπας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που δημοσίευσαν πέρυσι δύο ιάπωνες επιστήμονες, αν δυο πέτρες «πιαστούν» σε αυτήν θα συγκρουστούν μεταξύ τους κινούμενες η μία προς την άλλη με ταχύτητα σχεδόν ίση με αυτή του φωτός.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΣΤΡΟ

Το VY του Μεγάλου Κυνός, 5.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη, θα μπορούσε να «καταπιεί» τον ήλιο μας 8 δισ. φορές. Μια εκτίμηση υπολογίζει τη διάμετρό του στα 3 δισ. χιλιόμετρα και τον τοποθετεί ανάμεσα στα λίγα άστρα που έχουν κερδίσει τον τίτλο του κόκκινου υπεργίγαντα. Κάποιοι όμως την αμφισβητούν υποστηρίζοντας ότι πρόκειται απλώς για έναν κόκκινο γίγαντα με διάμετρο 1 δισ. χιλιομέτρων.
 
Το πιο λαμπρό πράγμα στο Σύμπαν

Οι μονάδες μέτρησης της καθημερινότητάς μας είναι πολύ μικρές για να περιγράψουν τη λαμπρότητα του Σύμπαντος. Αντί γι’ αυτές οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν ως πρότυπο «λάμπας» τον Ηλιο και την εκτυφλωτική φωτεινότητά του των 4 Χ 1026  Watt.
Από την άποψη της φωτεινότητας ο Ηλιος μας είναι άνω του μετρίου, υπάρχουν όμως κάποια άστρα που τον ξεπερνούν κατά πολύ. Το φωτεινότερο παράδειγμα που είναι ορατό με γυμνό μάτι είναι το Εψιλον του Ωρίωνα, το μεσαίο άστρο στη Ζώνη του Ωρίωνα. Απέχει από εμάς 1.300 έτη φωτός και είναι 400.000 φορές λαμπρότερο από τον Ηλιο. Ακόμη πιο μακριά στον γαλαξία μας ή «θαμπωμένα» από τη σκόνη υπάρχουν ακόμη πιο λαμπρά άστρα όπως το ασταθές Ητα της Τρόπιδος, το οποίο λάμπει όσο 5 εκατομμύρια Ηλιοι.
Τον Ιούλιο του 2010 οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα νέο ρεκόρ. Το R136a1, ένα άστρο στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, είναι σχεδόν όσο 9 δισ. Ηλιοι. Η μάζα του εκτιμάται ότι είναι 250 φορές μεγαλύτερη από του Ηλίου με αποτέλεσμα να είναι βαρύτερο από όσο θεωρείται δυνατόν, τουλάχιστον για ένα άστρο που αποτελείται από το χημικό μείγμα που υπάρχει στον δικό μας γαλαξία και στους γειτονικούς του. Μήπως αποτελείται από κάποια σχεδόν ανόθευτη πηγή υδρογόνου και ηλίου η οποία με κάποιο τρόπο έχει επιβιώσει ανέπαφη από τις απαρχές του Σύμπαντος; ‘Η μήπως κάτι δεν πάει καλά στις θεωρίες μας σχετικά με την αστρική δομή;
Κάποια μεγάλα άστρα είναι ακόμη πιο φωτεινά, όμως μόνο για μερικές εβδομάδες και με κόστος τη ζωή τους. Ο σουπερνόβα SN 2005ap, σε έναν γαλαξία σε απόσταση 4,7 δισ. ετών φωτός, κατέχει το ρεκόρ της μεγαλύτερης αστρικής έκρηξης που έχει καταγραφεί, με λαμπρότητα 100 δισ. Ηλίων.
Οι εκρήξεις ακτίνων γ διαρκούν μόλις μερικά δευτερόλεπτα αλλά, με φωτεινότητα που μπορεί να ξεπεράσει τους 1018 Ηλιους, κάνουν ακόμη και την ηλιακή μονάδα μέτρησής μας να φαίνεται παράλογα αδύναμη.
Αν αυτό σας φαίνεται απογοητευτικά πρόσκαιρο, τότε τα λαμπρότερα σταθερά φωτεινά αντικείμενα στο Σύμπαν είναι τα κβάζαρ, η πυκνή άλως υλικού που περιβάλλει τις μαύρες τρύπες και, καθώς στροβιλίζεται προς το εσωτερικό τους, μπορεί να λάμψει όσο περισσότερο από τριάντα τρισεκατομμύρια Ηλιοι.
Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΓΑΛΑΞΙΑΣ
Σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο του σχηματισμού των γαλαξιών οι μεγαλύτεροι γαλαξίες είναι ελλειπτικά τέρατα που έχουν σχηματιστεί από τη σύγκρουση πολλών μικρότερων γαλαξιών. Ο μεγαλύτερος γνωστός είναι ο IC 1101, στο κέντρο του σμήνους γαλαξιών Abell 2029, ένα δισ. έτη φωτός από εμάς. Το πλάτος του είναι περίπου 6 εκατομμύρια έτη φωτός, το οποίο σημαίνει ότι έχει κατά χιλιάδες φορές μεγαλύτερο όγκο από τον δικό μας Γαλαξία.


Το πιο στρογγυλό πράγμα στο Σύμπαν

Στη μεσαιωνική κοσμολογία το Σύμπαν ήταν μια σειρά από τέλειες κρυστάλλινες σφαίρες που αναπαριστούσαν τον ήλιο, το φεγγάρι, τους πλανήτες και τα αστέρια. Σήμερα ξέρουμε ότι το Διάστημα δεν είναι και τόσο «καλλίγραμμο». Περιλαμβάνει όμως κάτι που να πλησιάζει σε αυτό το όραμα της σφαιρικής τελειότητας;
Οι πλανήτες αναγκάζονται να παίρνουν σχετικά σφαιρικό σχήμα από τη δύναμη της βαρύτητάς τους. Τα πιο μεγάλα εξογκώματα και οι πιο βαθιές ρυτίδες της Γης, από το όρος Εβερεστ ως την τάφρο των Μαριανών, δεν «ξεφεύγουν» περισσότερο από 0,2% από την ακτίνα της. Αν δεν ήταν ελαφρώς πεπλατυσμένος στους πόλους και διογκωμένος στον Ισημερινό εξαιτίας της καθημερινής περιστροφής του, ο πλανήτης μας θα μπορούσε να αποτελεί μια ωραία κοσμική μπάλα του μπιλιάρδου.
Η Γη είναι παρ’ όλα αυτά σχετικά ανώμαλη σε σύγκριση με τα άστρα νετρονίου, των οποίων η βαρύτητα είναι περίπου 200 δισ. φορές μεγαλύτερη από αυτή του πλανήτη μας. Εδώ οι ανωμαλίες ισοπεδώνονται: το αντίστοιχο του Εβερεστ σε ένα άστρο νετρονίου δεν θα ξεπερνούσε σε ύψος τα 5 χιλιοστά. Εφόσον τα άστρα του είδους έχουν συνήθως διάμετρο 10 ως 15 χιλιόμετρα, το υψόμετρο αυτό είναι μικρότερο από το ένα εκατομμυριοστό της ακτίνας τους.
Για 16 μήνες από το 2004 ως το 2005 εμείς οι άνθρωποι στείλαμε στο Διάστημα μπάλες που ανταγωνίστηκαν τα άστρα νετρονίων σε σφαιρικότητα. Ο δορυφόρος Gravity Probe B «μέτρησε» τη στρέβλωση του χωροχρόνου που πρόβλεψε ο Αϊνστάιν με τη βοήθεια τεσσάρων γυροσκοπίων που περιλάμβαναν μικρές σφαίρες από χαλαζία οι οποίες δεν παρουσίαζαν ανωμαλίες μεγαλύτερες από 0,4 του εκατομμυριοστού.
Η σχετικότητα μας προσφέρει όμως κάτι ακόμη πιο στρογγυλό. Ο ορίζοντας γεγονότων μιας μαύρης τρύπας σηματοδοτεί την περιοχή από την οποία ούτε καν το φως δεν μπορεί να δραπετεύσει ώστε να φθάσει το μάτι ενός μακρινού παρατηρητή. Δεν πρόκειται ακριβώς για επιφάνεια: δεν θα μπορούσατε να τη χαϊδέψετε με το χέρι σας και να θαυμάσετε τη στιλπνότητά της. Σύντομα όμως οι αστρονόμοι ίσως είναι σε θέση να μας παρουσιάσουν απεικονίσεις του ορίζοντα γεγονότων κάποιας μαύρης τρύπας δίνοντάς μας μια σαφή εικόνα αυτών των ψευδοεπιφανειών οι οποίες αποτελούν ίσως ό,τι πιο κοντινό στην απόλυτη σφαιρικότητα υπάρχει στη φύση.
Η παρατήρηση της ύλης που πέφτει μέσα σε έναν ορίζοντα γεγονότων θα αποτελέσει ένα ακόμη σκληρότερο τεστ του Αϊνστάιν. Αν δούμε ίχνη αερίων σε τροχιές έστω και ελάχιστα διαφορετικές από τις προβλέψεις του ίσως να χρειαστούμε μια καινούργια θεωρία για τη βαρύτητα. Και φυσικά αν αποδειχθεί ότι οι μαύρες τρύπες δεν διαθέτουν τον αναμενόμενο ορίζοντα γεγονότων, θα υποστούμε μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη.

Το πιο σκοτεινό πράγμα στο Σύμπαν

Οι γαλαξίες μας φαίνονται σαν αστραφτερά κοσμήματα, διακοσμημένα με δισεκατομμύρια λαμπερά αστέρια και φωτεινά νεφελώματα. Αυτό όμως δεν ισχύει για τον Segue 1, τον κρυφό γαλαξία της κοσμικής περιοχής μας. Βρίσκεται μόλις 75.000 έτη φωτός μακριά μας – το οποίο σημαίνει ότι τοποθετείται στην κοντινή γειτονιά του δικού μας Γαλαξία – αλλά παρ’ όλα αυτά δεν τον είχαμε ανακαλύψει ως το 2005 επειδή το συνολικό φως που εκπέμπει είναι μόλις 300 φορές περισσότερο από αυτό του Ηλίου μας.
Αυτό είναι παράξενο. Τα λίγα άστρα του Segue 1 περιφέρονται αρκετά γρήγορα, οπότε η βαρύτητά του θα πρέπει να είναι αρκετά ισχυρή – κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να δημιουργείται από τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ηλιακές μάζες. Τα άστρα και τα αέριά του που είναι ορατά δεν μπορούν ωστόσο να δικαιολογήσουν μια τέτοια βαρύτητα, κάτι το οποίο υποδηλώνει ότι θα πρέπει να αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από «εξωτική» σκοτεινή ύλη.
Η μελέτη γαλαξιών νάνων σαν τον Segue 1 θα μπορούσε να μας πει περισσότερα για τη σκοτεινή ύλη. Για παράδειγμα, αν οι πυρήνες αυτών των γαλαξιών είναι λιγότερο πυκνοί από ό,τι προβλέπουν οι καθιερωμένες θεωρίες σχετικά με τη συμπεριφορά της ψυχρής σκοτεινής ύλης, τότε αυτό θα σημαίνει ότι η εν λόγω ύλη είναι θερμή ή ότι έχει τάση να αυτοκαταστρέφεται ή ότι αποτελείται από υπερ-ελαφρά και εγγενώς «θαμπά» σωματίδια.
Ακόμη καλύτερο θα ήταν αν μπορούσαμε να βρούμε ένα «σκοτεινό άστρο» – μια ψυχρή, παχουλή μάζα αερίων που θερμαίνεται απαλά στο εσωτερικό της από σκοτεινή ύλη η οποία αποσυντίθεται. Τέτοια άστρα πιστεύεται ότι υπήρξαν στα πολύ πρώτα στάδια του Σύμπαντος και ίσως κάποια να εξακολουθούν να περιφέρονται σήμερα, όμως κανείς ως τώρα δεν τα έχει συναντήσει.
Εν τω μεταξύ ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων του CERN προσπαθεί να συλλάβει κάποια σωματίδια σκοτεινής ύλης, οπότε δεν αποκλείεται το πιο καυτό πράγμα στη Γη να φωτίσει σύντομα το σκοτεινότερο πράγμα στο Σύμπαν.

Το πιο πυκνό πράγμα στο Σύμπαν

Στις θερμοκρασίες και πιέσεις που επικρατούν στην επιφάνεια της Γης το πυκνότερο γνωστό υλικό είναι το μεταλλικό στοιχείο όσμιο: έχει πυκνότητα 22 γραμμ. ανά κυβικό εκατοστό, το οποίο σημαίνει ότι ποσότητα ίση με μία κουταλιά του γλυκού ζυγίζει περισσότερο από 100 γραμμάρια.
Πιέσεις πολύ μεγαλύτερες από αυτές που συναντούμε στη Γη υπάρχουν στον πυρήνα ενός γιγαντιαίου άστρου που έχει καταρρεύσει και είναι γνωστό ως άστρο νετρονίου. Εκεί η ύλη παίρνει μια υπερβολικά πυκνή και εξωτική μορφή – θα πρέπει να αποτελείται κυρίως από νετρόνια και ενδεχομένως ελάχιστα πρωτόνια και ηλεκτρόνια στριμωγμένα ασφυκτικά μεταξύ τους. Ενα κυβικό μέτρο αυτής της «νετρονιακής» ύλης μπορεί να έχει μάζα ως και 1018 κιλά ή ένα εκατομμύριο δισεκατομμύρια τόνους.
Ενα ακόμη πυκνότερο υποθετικό υλικό ίσως υπάρχει στον πυρήνα των άστρων νετρονίου: η ύλη κουάρκ, στην οποία τα πρωτόνια και τα νετρόνια διαλύονται στα σωματίδια που τα αποτελούν. Τα τελευταία στοιχεία αμφισβητούν ωστόσο την ύπαρξή της: δύο νεοανακαλυφθέντα άστρα νετρονίων είναι τόσο βαριά που το πιθανότερο είναι ότι θα συνέθλιβαν οποιαδήποτε ύλη κουάρκ στο εσωτερικό τους.
Η ύλη νετρονίων ή η ύλη κουάρκ ενδέχεται να είναι η πυκνότερη μορφή ύλης στο Σύμπαν, δεν είναι όμως μάλλον το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο το πυκνότερο αντικείμενο. Αν συμπιέσει κανείς πολύ ένα άστρο νετρονίων, αυτό θα μετατραπεί σε μαύρη τρύπα. Οχι βεβαίως ότι όλες οι μαύρες τρύπες είναι ιδιαίτερα πυκνές: στην πραγματικότητα οι μεγάλες, όπως μετρούνται από τον ορίζοντα των γεγονότων τους, είναι μάλλον αιθέριες. Μια τεράστια μαύρη τρύπα στον κοντινό γαλαξία Μ87 έχει μάζα 6,4 δισ. φορές μεγαλύτερη από του Ηλίου, αλλά πυκνότητα 0,37 κιλά ανά κυβικό μέτρο – είναι δηλαδή ελαφρότερη από τον αέρα. Από την άλλη πλευρά, η μικρότερη γνωστή μαύρη τρύπα – η XTE 11650-500 – έχει μάζα μόλις 3,8 φορές μεγαλύτερη από του Ηλίου, αλλά η πυκνότητά της φθάνει στα 1018 ανά κυβικό μέτρο. Αν βρεθεί κάποια μικρότερη, θα ξεπεράσει την ύλη νετρονίων στα ρεκόρ της πυκνότητας.
Μέσα στον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο παράξενα. Η θεωρία της σχετικότητας μας λέει ότι η ύλη συμπιέζεται σε ένα μαθηματικό σημείο άπειρης πυκνότητας -ab αν και αυτή η θεωρία καταρρέει σε αυτές τις τόσο ακραίες συνθήκες όπου τα κβαντικά φαινόμενα αρχίζουν να μπερδεύουν τον χωροχρόνο. Εδώ, στο σημείο όπου η βαρύτητα συναντά τον κβαντικό κόσμο, βρίσκεται το μεγάλο σύνορο της θεμελιώδους φυσικής. Εξετάζοντας τέτοιου είδους ακραίες καταστάσεις όπως η μοναδικότητα των μαύρων τρυπών οι φυσικοί ελπίζουν να κατανοήσουν κάποτε τη βαθύτερη βάση της πραγματικότητας.
Μήπως η καρδιά μας μαύρης τρύπας κρύβει ένα κουβάρι από παλλόμενες χορδές ή μια κβαντική σκουληκότρυπα; Δεν ξέρουμε, οι υπολογισμοί όμως δίνουν ένα ανώτατο όριο για την πυκνότητα, το οποίο είναι γνωστό ως πυκνότητα Πλανκ και βρίσκεται στα 5 Χ 1096 κιλά ανά κυβικό μέτρο. Το πυκνότερο πράγμα στο Σύμπαν ίσως δεν μπορεί να είναι πυκνότερο από αυτή την τιμή – όποιο και αν είναι αυτό.


ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΕΧΝΗΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Αν εν τω μεταξύ δεν ανακαλυφθεί κάποιος εξωγήινος γιγαντιαίος μονόλιθος, η μεγαλύτερη γνωστή τεχνητή δομή στο Διάστημα είναι ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός: έχει μήκος 109 μέτρα και ζυγίζει 370 τόνους.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΥΠΑ
Δεν είναι μια μαύρη τρύπα, προς έκπληξή σας, αλλά μια μεγαλύτερη έκταση μαύρου σκοταδιού. Αν φανταστούμε το Σύμπαν σε μεγαλύτερη κλίμακα, οι γαλαξίες είναι τοποθετημένοι σε διατάξεις με κενά μεταξύ τους. Το μεγαλύτερο τέτοιο κενό – το οποίο ανακαλύφθηκε το 2007 – υπολογίζεται ότι έχει μήκος περίπου 1 δισ. έτη φωτός. Μια εξωπραγματική θεωρία προτείνει ότι πρόκειται για «σημάδι» που άφησε μια παλιά συνάντηση με ένα άλλο Σύμπαν.
ΠΗΓΗ

Επιστρεφει η Εποχη των παγετωνων;

Advertisement

Σάντα Φε, Νέο Μεξικό

Το ενδεχόμενο επανάληψης της «μινι-εποχής παγετώνων» που σημειώθηκε μεταξύ των ετών 1645 και 1715 θεωρείται τώρα πιθανό από τους μελετητές του Ήλιου. Συγκεκριμένα, στο μεγαλύτερο διεθνές συνέδριο για τη συμπεριφορά του Ήλιου, που διεξάγεται αυτές τις ημέρες στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, τρεις διαφορετικές ομάδες ερευνητών κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: Ο επερχόμενος ενδεκαετής κύκλος ηλιακών εκλάμψεων – γνωστός ως 25ος Ηλιακός Κύκλος – δεν θα χαρακτηρίζεται από την συνήθη ηλιακή δραστηριότητα, αλλά από μια… χειμερία νάρκη του μεγάλου μας άστρου.

Ο Ηλιος απειλεί να βάλει τον πλανήτη στο ψυγείο
Επιστρέφει η Εποχή των παγετώνων;
ΟΙ μελετητές υποστηρίζουν ότι η επερχόμενη ηλιακή δραστηριότητα θα βυθίσει τη Γη σε μια «μίνι» εποχή παγετώνων.

Κάθε 22 χρόνια, οι μαγνητικοί πόλοι του Ήλιου αντιστρέφονται και κατά τις ημιπεριόδους αυτής της αντιστροφής – τα 11 χρόνια –  παρουσιάζεται η ίδια ακολουθία έξαρσης και μείωσης του αριθμού των ηλιακών κηλίδων και της όλης ηλιακής δραστηριότητας.  Η επίδραση αυτής της κυκλικότητας των ηλιακών φαινομένων στο κλίμα της Γης πρωτοσυζητήθηκε από τους επιστήμονες το 1893, όταν ο βρετανός αστρονόμος Eduard Maunder παρατήρησε πως κατά την 70ετία μεγάλου ψύχους των ετών 1645-1715 η ηλιακή δραστηριότητα είχε ουσιαστικά σταματήσει.  Έπειτα από ένα σχεδόν αιώνα, το 1976, ο αμερικανός φυσικός John Endy διατύπωσε την υπόθεση ότι η εμφάνιση Εποχών Παγετώνων στον πλανήτη μας συναρτάται άμεσα με την παύση της ηλιακής δραστηριότητας (γνωστής πλέον ως Maunder Minimum). Αλλά μόνον οι τρεις επιστημονικές ανακοινώσεις που δημοσιεύθηκαν την Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011, έδιναν μετρήσιμα και διασταυρούμενα στοιχεία για μία τέτοια αλλαγή, και μάλιστα στις μέρες μας.

Κατά χρονική σύμπτωση, μία εβδομάδα πριν το εν λόγω συνέδριο, κυκλοφόρησε το ανάλογου περιεχομένου βιβλίο ενός συμβούλου της NASA, του John L. Casey, υπό τον τίτλο «Cold Sun», όπου διατείνεται πως η υπερθέρμανση του πλανήτη μας έχει σταματήσει και οι θερμοκρασίες των ωκεανών και της ατμόσφαιρας πέφτουν ραγδαία, ότι οι παγετώνες αυξάνουν τον όγκο τους και ο φόβος ανύψωσης της θάλασσας έχει εκλείψει, αλλά και ότι αυτή η φάση χειμερίας νάρκης του Ήλιου θα μας βάλει στην κατάψυξη τουλάχιστον για τα επόμενα τριάντα χρόνια!
Για την πιο έγκυρη «πρόγνωση διαστημικού καιρού» ανά τριήμερο, μπορείτε να επισκέπτεστε την ιστοσελίδα ww.swpc.noaa.gov/forecast.html/.

ΠΗΓΗ 

Αθηνα, «θερμικο νησι»

Advertisement

Η Αθήνα εκπέμπει περισσότερους ρύπους από το Πεκίνο και διπλάσιους από το Παρίσι! Πώς φθάσαμε ως εδώ και τί τρόπους αντίδρασης μας προσφέρει η τεχνολογία;
Αθήνα, «θερμικό νησί»
Το καλοκαίρι έρχεται και το πυρωμένο νησί που λέγεται Αθήνα θα δικαιώσει και πάλι την τρίτη θέση που κατέχει στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Υπάρχει τρόπος να ελέγξουμε την κάψα του;

Στο διάγραμμα φαίνεται το πώς οι πόλεις μας γίνονται «θερμικά νησιά», με τη σύγκριση των θερμοκρασιών την ίδια ώρα σε διαφορετικής χρήσης περιοχές.

Στις 3 Φεβρουαρίου του 2011 οι κάτοικοι του Πεκίνου γιόρτασαν την πρώτη ημέρα του Ετους του Κουνελιού με ιδιαίτερη χαρά. Είχαν τουλάχιστον τρεις λόγους να είναι χαρούμενοι: κατά πρώτον, αποχαιρέτισαν το παλαιό έτος έχοντας δει οι περισσότεροι διπλασιασμό του μισθού τους. Κατά δεύτερον, η πόλη τους έχει πλέον τον καθαρότερο ουρανό εδώ και 12 χρόνια, καθώς τα μέτρα απορρύπανσης για τους Ολυμπιακούς του 2008 απέδωσαν τα μέγιστα. Τρίτον, η πόλη τους δεν είναι πλέον η πρώτη σε εκπομπές «αερίων του θερμοκηπίου» στον πλανήτη.

Οπως το ακούτε! Αυτή η τόσο «στιγματισμένη» στις προηγούμενες δεκαετίες μεγαλούπολη είναι πλέον τέταρτη στον κατάλογο των μεγαλύτερων υπαιτίων για την κλιματική αλλαγή. Την πρώτη θέση την έχει η Σανγκάη, με δεύτερη τη Νέα Υόρκη. Τρίτη είναι μια μεγαλούπολη κατά πολύ μικρότερη των προηγουμένων, πρωτεύουσα ενός πληθυσμιακά λιλιπούτειου κράτους συγκριτικά με τα δικά τους. Ποια είναι; Μα, η Αθήνα μας, βέβαια!

Τα αποδεικτικά στοιχεία της «επιτυχίας» μας τα παρέθεσε πρόσφατη μελέτη ερευνητών της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Ινστιτούτου για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (IIED), η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Environment and Urbanization (Περιβάλλον και Αστικοποίηση). Συγκρίνοντας μετρήσεις από 100 πόλεις 33 χωρών οι ερευνητές πείστηκαν ότι οι πόλεις του πλανήτη _ οι οποίες φιλοξενούν περίπου τους μισούς κατοίκους της Γης _ είναι συνολικά υπεύθυνες κατά 71% για τις εκπομπές «αερίων του θερμοκηπίου». Το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί στο 76% ως το 2030. Δεν είναι όμως απαραίτητα οι πιο μεγάλες μεγαλουπόλεις αυτές που ρυπαίνουν περισσότερο, αν μη τι άλλο επειδή σε αυτές οι πολίτες χρησιμοποιούν περισσότερο τα λιγότερο ρυπογόνα μαζικά μέσα μεταφοράς, ενώ στις μεσαίες και μικρότερες πόλεις οι κάτοικοι χρησιμοποιούν περισσότερο τα αυτοκίνητά τους. Στην έρευνα η Αθήνα εμφανίζεται να εκπέμπει ακριβώς διπλάσιους ρύπους (10,4 τόνους ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα) από το πολύ μεγαλύτερο Παρίσι (5,2 τόνους), περισσότερους από το Πεκίνο (10,1 τόνους) και οριακά λιγότερους σε σχέση με τη Νέα Υόρκη (10,5) και τη Σανγκάη (11,2).

Αν αυτή η διαπίστωση πρέπει να μας γεμίζει τύψεις για τη συμβολή μας στον ξέφρενο ρυθμό της κλιματικής αλλαγής σε όλον τον πλανήτη, μια άμεση συνέπειά της πρέπει να μας γεμίζει αγωνία για το πολύ εγγύς αύριο: η πόλη μας _ που βρίσκεται σε αυτό το πάλαι ποτέ πανέμορφο Λεκανοπέδιο _ είναι πλέον ένα ασφυκτικό «θερμικό νησί». Ενα κλουβί αερίων που μόνο χειρότερο θα γίνεται όσο η μέση θερμοκρασία του πλανήτη θα ανεβαίνει…

Η εκδίκηση της μπετονούπολης

Οι παλαιοί Αθηναίοι είχαν μια ιστορία να διηγούνται από τα χρόνια του Οθωνα: Εφερε – λέει – τους καλύτερους αρχιτέκτονες και πολεοδόμους για να του σχεδιάσουν τη νέα πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Αυτοί είδαν περιχαρείς το άνοιγμα του Λεκανοπεδίου προς τη θάλασσα και σχεδίασαν πλατιές λεωφόρους, μεγάλα τετράγωνα και μπόλικες πλατείες, που όλα κατηφόριζαν ομαλά από την Ακρόπολη προς το Φάληρο. Οι εγχώριοι όμως αυλικοί του ηγεμόνα φρύαξαν· άδικα είχαν «καθαρίσει» με Καραϊσκάκη, Ανδρούτσο, Κολοκοτρώνη και όλους τους μπαρουτοκαπνισμένους; Είχαν κάνει «επενδύσεις» αυτοί και είχαν γραπώσει όλα τα οικόπεδα, από την Πλάκα μέχρι τα Τουρκοβούνια. Τώρα θα τους χαλούσαν τη δουλειά αυτοί οι «κουτόφραγκοι»; Τον τούμπαραν λοιπόν τον βασιλιά και τα σχέδια έμειναν στα συρτάρια. Το αποτέλεσμα το γευόμαστε σήμερα: μια πόλη με στενά δρομάκια στο περισσότερο μέρος της, που επεκτάθηκε σταδιακά με «τσουνάμια αυθαιρέτων». Ηρθε και η μπετονοποίηση της μετεμφυλιακής εποχής και την αποτελείωσε. Τώρα, όταν η νέα γενιά την περιεργάζεται με το Google Earth, βλέπει μια θάλασσα τσιμέντου με ελάχιστες νησίδες πρασίνου.

Μιλήσαμε όμως για «θερμικό νησί». Τι είναι αυτό και τι συνεπάγεται; Τις απορίες μάς τις έλυσε μια ημερίδα που διοργάνωσε η περιβαλλοντική οργάνωση Ecocity υπό τον τίτλο «Το φαινόμενο της θερμικής νησίδας». Οπως ειπώθηκε εκεί, θερμική νησίδα είναι το φαινόμενο της αύξησης της θερμοκρασίας του αέρα στο εσωτερικό των πόλεων σε σχέση με τα περίχωρα, που οφείλεται στην αλλαγή του κλίματος που προκαλεί η αποθήκευση ηλιακής ενέργειας στις αστικές επιφάνειες, όπως είναι τα κτίρια και οι δρόμοι, στη διάρκεια της ημέρας. Στη διαμόρφωση της θερμικής νησίδας συμβάλλουν τα υλικά των αστικών επιφανειών που έχουν χαμηλή αντανακλαστικότητα (χαμηλό albedo). Αυτά παρακρατούν τη θερμότητα την ημέρα και την αποδίδουν τη νύχτα, εμποδίζοντας τη φυσική ψύχρανση της ατμόσφαιρας. Σε αυτό συντελούν επίσης πρόσθετες ανθρωπογενείς πηγές ενέργειας, που προέρχονται από τις μεταφορές, τη βιομηχανία και τον κλιματισμό των κτιρίων, καθώς και το ύψος και η διάταξη των κτιρίων γύρω από στενούς δρόμους, που εμποδίζουν τη διαφυγή της ηλιακής ενέργειας και την κυκλοφορία του αέρα.
Ευνόητα λοιπόν τα στενά δρομάκια των συνοικιών της Αθήνας και τα μύρια κλιματιστικά της την εξακόντισαν στο βάθρο των πρωταθλητών που προαναφέραμε. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνον της πρωτεύουσας: παρόμοια χαρακτηριστικά έχουν και οι περισσότερες πόλεις μας, οι οποίες συνδυάζουν άτακτη δόμηση με έλλειψη πρασίνου στους δημόσιους χώρους. Η απουσία πρασίνου στερεί το έσχατο μέσο αντίστασής μας στις «αραβικές νύχτες» που θα γνωρίζουμε με όλο και μεγαλύτερη ένταση στα επόμενα καλοκαίρια. Διότι τα φυτά απορροφούν την ημέρα μεγάλο μέρος της ηλιακής ενέργειας και αντλούν νερό από τη γη, το οποίο αποδίδουν τη νύχτα από τα φύλλα στην ατμόσφαιρα ως υγρασία, με αποτέλεσμα να ψυχραίνουν την ατμόσφαιρα και να συμβάλλουν στη μείωση της έντασης της θερμικής νησίδας.

Η πολιτεία αντεπιτίθεται
Με την αύξηση των θερμοκρασιών την ημέρα και τη διατήρησή τους τη νύχτα, η θερμική νησίδα γίνεται πρόσθετος παράγοντας επικινδυνότητας για την υγεία των κατοίκων των πόλεων, πέρα από τη συνολική υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους. Στο πλαίσιο της ενημερωτικής ημερίδας του Ecocity για το θέμα συζήτησα με δύο από τους εισηγητές της εκδήλωσης, τον αρχιτέκτονα-πολεοδόμο Κωστή Γκάρτζο και τον χημικό μηχανικό Αλέξανδρο Κουλίδη. Μου ανέπτυξαν δράσεις που σκέφτονται και έχουν ήδη προτείνει στην πολιτεία· δράσεις κυρίως ως προς τη δημιουργία νέων χώρων πρασίνου, τον ενεργειακό έλεγχο των κτιρίων και την ανάγκη χρησιμοποίησης ψυχρών υλικών στα κτίρια και στους δρόμους.

Ευτυχώς, τον Ιανουάριο η πολιτεία άρχισε να διαψεύδει τους φόβους μας: ανακοινώθηκε η ενεργειακή και περιβαλλοντική αναβάθμιση των δημόσιων κτιρίων, πρώτα με ένα πιλοτικό έργο ύψους 750.000 ευρώ: στο πλαίσιο του επιχειρησιακού προγράμματος «Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη», το ΚΑΠΕ (Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) θα αναλάβει τον προσδιορισμό μεγάλων καταναλωτών ενέργειας του δημόσιου τομέα με σημαντικό δυναμικό εξοικονόμησης ενέργειας, την τεχνική περιγραφή και προετοιμασία διαδικασίας για τη συνεργασία δημόσιου φορέα και ΕΕΥ (Επιχειρήσεων Ενεργειακών Υπηρεσιών), την παρακολούθηση υλοποίησης της σύμβασης ενεργειακής απόδοσης, την αποτίμηση αποτελεσμάτων και δράσεις διάδοσης των ΕΕΥ.

Οι θερμοχρωμικές βαφές

Σημειώνουμε ότι πρόεδρος του ΚΑΠΕ είναι ο καθηγητής Μάνθος Σανταμούρης, ο οποίος προΐσταται της Ομάδας Μελετών Κτιριακού Περιβάλλοντος, του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Η ομάδα αυτή έχει κατασκευάσει εξαιρετικής απόδοσης «θερμοχρωμικές βαφές», που μειώνουν τη θερμοκρασία των τοίχων από 6 ως 12 βαθμούς κατά μέσο όρο. Αυτές οι βαφές – «χαμαιλέοντες» αποτελούνται από οργανικές ουσίες, σάντουιτς τριών βασικών συστατικών. Το πρώτο είναι ένας κυκλικός εστέρας, ο οποίος καθορίζει το χρώμα στην τελική κατάσταση. Το δεύτερο είναι συνήθως ένα ασθενές οξύ που προκαλεί την αντιστρεπτή αλλαγή και είναι υπεύθυνο για την ένταση του χρώματος. Το τρίτο είναι ένας διαλύτης, ο οποίος καθορίζει τη θερμοκρασία στην οποία θα γίνει η αλλαγή φάσης. Επιλέγοντας τον κατάλληλο διαλύτη επιλέγεται και η θερμοκρασία στην οποία θα αρχίσει η αλλαγή του χρώματος.
Τα αποτελέσματα της εφαρμογής των θερμοχρωμικών βαφών είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά: το θερμοχρωμικό μαύρο είναι κατά 15 βαθμούς πιο δροσερό από το κοινό μαύρο, το θερμοχρωμικό μπλε κατά 16 βαθμούς από το κοινό μπλε και το καφέ κατά 17 βαθμούς! Ομως, υπάρχουν δύο ακόμη εμπόδια για το μαζικό «ξαναμπογιάτισμα» της Αθήνας επί το ψυχρότερον. Το ένα έχει να κάνει με το υψηλό – ακόμη – κόστος. Το δεύτερο με τη διάρκεια ζωής των χρωμάτων. Τουλάχιστον αυτό το δεύτερο η ομάδα ελπίζει να το επιλύσει σύντομα με τη φωτοσταθεροποίηση μέσω νανοτεχνολογίας.

Παλιές και νέες ιδέες
Στο μεταξύ, το υπουργείο Περιβάλλοντος ετοιμάζει πυρετωδώς το «εργαλείο» μέσω του οποίου θα μπορέσει να κάνει εφεξής τομές ανάσας στα θερμικά νησιά της χώρας μας. Δεν είναι άλλο από τον νέο Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό (ΓΟΚ) που θα δίνει ουσιαστικά κίνητρα για την «απόσυρση κτιρίων» και θα ενσωματώνει όλες τις νέες εξελίξεις στον βιοκλιματικό σχεδιασμό. Προϋπόθεση για την εφαρμογή του είναι η πλήρης αναδιάρθρωση του συστήματος πολεοδομικών και ενεργειακών ελέγχων. Και εκεί… θα αρχίσουν τα πραγματικά δύσκολα.

Πρώτο βήμα λοιπόν είναι ο περιορισμός της άσκοπης κατανάλωσης ενέργειας στα υπάρχοντα κτίρια, δεύτερο η ανάπτυξη νέων πάρκων και δασυλλίων, τρίτο το ξαναβάψιμο με θερμοχρωμικές βαφές, τέταρτο το χτίσιμο εφεξής βιοκλιματικών κτιρίων… Αλλά, εν όσω το κράτος μας παλεύει με καθυστέρηση 180 ετών να αναδιατάξει τις πόλεις μας, χρήσιμο είναι να δούμε τι άλλες ιδέες κυοφορούνται διεθνώς για την καταπολέμηση των θερμικών νησίδων. Ιδέες που κάποιες είναι άμεσα εφαρμόσιμες και κάποιες προσεχώς. Ιδέες που ίσως ανοίξουν και για εγχώρια φωτεινά μυαλά νέες προοπτικές.

ΔΡΟΜΟΣ – «ΨΥΓΕΙΟ» ΚΑΙ «ΜΠΑΤΑΡΙΑ»


Μετά τη θάλασσα του μπετόν, το δεύτερο που βλέπει κάποιος κοιτώντας την Αθήνα από ψηλά είναι οι άπειροι φιδίσιοι δρόμοι της. Δρόμοι από μαύρη άσφαλτο, που στα τρία τέταρτα του έτους πυρώνουν από τον άφθονο ήλιο και αναπέμπουν σαν κάρβουνα τη θέρμη του τη νύχτα. Με τις πολυκατοικίες να γέρνουν πάνω τους και τα κλιματιστικά να προσθέτουν τη δική τους καυτή ανάσα, ο αέρας εγκλωβίζεται στις ανοιχτές μπαλκονόπορτες των δύσμοιρων κατοίκων. Με προδιαγραφόμενη την άνοδο της μέσης θερμοκρασίας στη χώρα μας κατά 8 βαθμούς Κελσίου στα επόμενα 50 χρόνια, το αύριο δείχνει εφιαλτικό. Η σκέψη που μας έρχεται στον νου αμέσως είναι να μετατρέψουμε αυτούς τους δρόμους από «τζάκια» σε «ψυγεία». Αλλά, γίνεται;

Ενας μηχανικός από το Οχάιο των ΗΠΑ πειραματίζεται εδώ και τρία χρόνια με την απλή ιδέα να… στρώσει ξανά το οδικό δίκτυο της χώρας του με φωτοβολταϊκά φύλλα αντί για άσφαλτο! Μπορεί να ακούγεται τρελό εν πρώτοις, αλλά η τεχνολογία αφήνει πλέον τα περιθώρια και τα πλεονεκτήματα μοιάζει να είναι πολλά: οι δρόμοι που σχεδιάζει η εταιρεία του –  ονόματι Solar Roadways – θα συλλέγουν την ηλιακή ενέργεια κατά τη διάρκεια της ημέρας και θα τη διαθέτουν ως ηλεκτρικό ρεύμα στα παρακείμενα σπίτια και επιχειρήσεις. Κάτω από το «φωτοβολταϊκό οδόστρωμα» θα διαθέτουν λυχνίες LED, που αφενός μεν θα «φωτοχαράσσουν» τις διαχωριστικές γραμμές τη νύχτα (έχει μετρηθεί ότι μειώνονται έτσι κατά 70% τα ατυχήματα) και αφετέρου δε θα εκπέμπουν «έξυπνα μηνύματα» (π.χ.: «Κόψε ταχύτητα», «Πεζός διαβαίνει», «Παράκαμψη λόγω έργων», κτλ.) Επίσης, τα ηλεκτρικά οχήματα θα μπορούν να φορτίζονται εν κινήσει.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της εταιρείας, θα απαιτηθούν πέντε δισεκατομμύρια φωτοβολταϊκά πάνελ για να στρωθούν όλοι οι δρόμοι των ΗΠΑ, αλλά το οικονομικό όφελος θα είναι η τριπλάσια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τη συνολικά ως τώρα παραγόμενη στις ΗΠΑ – δωρεάν και χωρίς εκπομπές αερίου του θερμοκηπίου. Το αν οι ισχυρισμοί αυτοί ευσταθούν θα το μάθουμε σύντομα, καθώς το υπουργείο Μεταφορών των ΗΠΑ επιχορήγησε την έρευνα με 100.000 δολάρια.

ΜΠΑΛΟΝΙΑ TURBO  


Τέλος, μια λύση που θα μπορούσε να συμβάλει έμμεσα αλλά με μεγάλο ενεργειακό κέρδος είναι αυτή που μόλις τώρα αρχίζει να πουλάει η καναδική εταιρεία Magenn (βλ. www.magenn.com): κατασκευάζει… ιπτάμενες ανεμογεννήτριες. Πρόκειται για μεγάλα μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιον, τα οποία περιστρέφονται ως ρότορες και αποδίδουν από 100 ως 1.000 κιλοβάτ. Το μυστικό τους είναι ότι ανέρχονται στα 300 μέτρα, όπου συναντούν πολύ περισσότερα ρεύματα αέρα από τις κλασικές ανεμογεννήτριες και, λόγω της περιστροφής τους, παραμένουν σε κατακόρυφη ανάρτηση χωρίς μετατοπίσεις.

Είναι πανάλαφρα, αθόρυβα και δεν συνιστούν απειλή για πουλιά και νυχτερίδες. Με τα βουνά και τους λόφους που αγκαλιάζουν την Αθήνα θα μπορούσαμε να είχαμε ένα δάσος από τέτοιους παρόχους δωρεάν ενέργειας, που θα ηλεκτροδοτούσαν όλα τα δημόσια κτίρια και θα κάλυπταν τις ανάγκες του φωτισμού των οδών.

ΜΕΓΑΡΑ ΜΕ ΚΑΠΕΛΟ

Μια πολύ καλή ιδέα για μεγάλα οικοδομήματα δίνει το νέο στάδιο του Ζάγκρεμπ στην Κροατία, που σχεδίασε το εκεί αρχιτεκτονικό γραφείο Nijric+. To επιλεγόμενο «Μπλε Ηφαίστειο» έχει πολυκαρβονικό θόλο, πάνω από τον οποίο ίπταται μονίμως ένα «φουσκωτό σύννεφο». Από τα φωτοβολταϊκά πάνελ που είναι ραμμένα πάνω σε αυτό το μπαλόνι κατεβαίνει ηλεκτρικό ρεύμα για τον φωτισμό του σταδίου.

ΠΗΓΗ

Η σκοτεινη υλη δεν φανηκε στο ραντεβου

Advertisement

Το πείραμα Xenon100 δεν εντόπισε τα πολυαναμενόμενα σωματίδιά της
Η σκοτεινή ύλη δεν φάνηκε στο ραντεβού
Μια ένδειξη για την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης εμφανίζεται κατά τη σύγκρουση δυο σμηνών γαλαξιών όπου η βαρύτητα (μπλε χρώμα) δεν συμπίπτει με τη γνωστή μας ύλη (ροζ χρώμα).

Νέα Υόρκη

Η αναζήτηση τελικά δεν απέδωσε καρπούς. Η πολυαναμενόμενη στους κύκλους των φυσικών ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του πειράματος Xenon100, ενός από τα μεγαλύτερα που έχουν διεξαχθεί ως τώρα για τον εντοπισμό της σκοτεινής ύλης, ήταν μάλλον απογοητευτική.
Στις πρώτες 100 μέρες των ερευνών τα «σκοτεινά» σωματίδια δεν εμφανίστηκαν στο ραντεβού. Τουλάχιστον προς το παρόν, αφού οι ερευνητές σπεύδουν να προσθέσουν ότι τα σημάδια για το μέλλον φαίνονται ενθαρρυντικά.
Θεωρούν ότι το πείραμα τους έδωσε τη δυνατότητα να κάνουν καλύτερους υπολογισμούς και τους πρόσφερε νέες γνώσεις που θα συμβάλουν σημαντικά στην επόμενη φάση της αναζήτησης που διοργανώνεται για το μέλλον.

Απιαστη αλλά παρούσα

Η σκοτεινή ύλη θεωρείται από τους κοσμολόγους ότι υπάρχει διάχυτη στο Διάστημα. Αν και τα σωματίδιά της δεν έχουν ανιχνευθεί ποτέ ως τώρα, η παρουσία της εικάζεται από τη βαρυτική δύναμη που ασκεί και υπολογίζεται ότι συνιστά περίπου το 83% του Σύμπαντος.
Η ύπαρξή της αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ερμηνεία σημαντικών φαινομένων, όπως η εξέλιξη των Γαλαξιών, και είναι μετρήσιμη στις ανισοτροπίες (μικρές θερμοκρασιακές μεταβολές) που παρατηρούνται στην κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου.
Οι κοσμολόγοι πιστεύουν ότι η σκοτεινή ύλη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γνωστή μας ύλη από τις απαρχές του Σύμπαντος και ότι διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη συγκέντρωση των σωματιδίων ώστε να σχηματιστούν τα άστρα, οι γαλαξίες και οι άλλες μεγάλες συμπαντικές δομές.
Παρ’ ότι είναι τόσο σημαντική, η σκοτεινή ύλη έχει ονομαστεί έτσι ακριβώς επειδή δεν έχει γίνει ποτέ ορατή. Οι περισσότεροι κοσμολόγοι σήμερα θεωρούν ότι αποτελείται από Σωματίδια Ασθενούς Αλληλεπίδρασης με Μάζα, τα λεγόμενα WIMP (Weakly Interacting Massive Particles). Κανείς τους όμως δεν έχει «δει» ως τώρα ένα τέτοιο.

Αλληλεπιδρώντας με το ξένον

Όπως δηλώνει και το όνομά τους, τα WIMP θεωρούνται τόσο «άπιαστα» επειδή οι αλληλεπιδράσεις τους με τα σωματίδια της κανονικής ύλης είναι εξαιρετικά ασθενείς με αποτέλεσμα να καλύπτονται από την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου.
Σε μια προσπάθεια «σύλληψής» τους το πείραμα Xenon100 διοργανώθηκε με τη συνεργασία πολλών κρατών στο Εθνικό Εργαστήριο του Γκραν Σάσο στην Ιταλία. Εκεί, σε βάθος περίπου 1,4 χιλιομέτρων σε ένα βραχώδες υπέδαφος που «σβήνει» την κοσμική ακτινοβολία, κατασκευάστηκε μια δεξαμενή με κρυογενικά ψυχόμενο ξένον σε υγρή μορφή. Οι ερευνητές ήλπιζαν ότι τα WIMP θα συγκρούονταν με τα άτομα του ξένου εκπέμποντας ασθενή σήματα φωτός.
Η πολυπόθητη σύγκρουση δεν επήλθε στις 100 ημέρες του πειράματος. Οι  ερευνητές «είδαν» σήματα που αντιστοιχούσαν σε τρία μόνο σωματίδια τα οποία αποδίδονται απλώς στην κοσμική ακτινοβολία.

Οι ελπίδες στο μέλλον

Παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι η διεξαγωγή του πειράματος τους πρόσφερε στοιχεία ώστε να κάνουν νέους _ τους «καλύτερους στον κόσμο» όπως τόνισαν χαρακτηριστικά _ υπολογισμούς σχετικά με το ανώτατο όριο της μάζας των WIMP και της αλληλεπίδρασής τους με τα σωματίδια της κανονικής ύλης.
Επίσης η έρευνα αυτή αποτέλεσε τη βάση για τον σχεδιασμό ενός βελτιωμένου ανιχνευτή ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί στην επόμενη φάση αναζήτησης της σκοτεινής ύλης με ξένον, στο πείραμα XENONIT που προγραμματίζεται για το άμεσο μέλλον.
Η εκπρόσωπος του πειράματος Ελενα Απρίλε, ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, τόνισε με ηλεκτρονικό μήνυμά της στην εφημερίδα «New York Times»: «Ξέρω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο συναρπαστικό από ένα σήμα, όταν όμως αναζητούμε το άγνωστο, όσο περισσότερο διερευνούμε τόσο περισσότερο πλησιάζουμε στην αλήθεια. Τα αποτελέσματα μας βοηθούν μεταξύ άλλων να θέσουμε ένα νέο ανώτατο όριο για την ισχύ της αλληλεπίδρασης των WIMP με την κανονική ύλη».
ΠΗΓΗ

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ

Advertisement

Η μόλυνση της ρύπανσης αρχίζει από τη μήτρα… Το κεντρικό άρθρο της τελευταίας έκδοσης του έγκριτου ιατρικού περιοδικού «New England Journal of Medicine», που αναφέρεται στις περιβαλλοντικές αιτίες του καρκίνου και υπογράφεται από τον δρα Ντέιβιντ Κριστιάνι από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, τονίζει ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών στην αύξηση ορισμένων παιδικών καρκίνων όπως η λευχαιμία και οι όγκοι στον εγκέφαλο εμπλέκεται η προγεννητική έκθεση σε περιβαλλοντικά καρκινογόνα – περισσότερες από 300 βιομηχανικές χημικές ουσίες έχουν ανιχνευθεί στο αίμα του ομφάλιου λώρου!

Οι επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν αύξηση του καρκίνου κατά 1% τον χρόνο σε παιδιά έως 14 ετών και κατά 1,5% στους εφήβους.

Από 80.000 χημικές ουσίες και προϊόντα που διακινούνται στην αγορά των ΗΠΑ, μόνο 200 έχουν ελεγχθεί επαρκώς για καρκινογένεση όπως αναφέρει το άρθρο. Επιπλέον, η Διεθνής Υπηρεσία Έρευνας στον Καρκίνο (IARC) ανέλυσε τη βιβλιογραφία για 900 στοιχεία που πιθανώς προκαλούν καρκίνο και ταυτοποίησε τα 165 ως καρκινογόνα στον άνθρωπο και άλλα 249 ως πιθανώς καρκινογόνα.

Οι επιδημιολόγοι γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες έχουν υψηλή συμβολή στον κίνδυνο εκδήλωσης για τους περισσότερους καρκίνους (έως και 85%-95% στους δυτικούς πληθυσμούς), παρότι δεν είναι πάντοτε σαφές το ακριβές αίτιο. Γι’ αυτό, «νοσηρότητα και θνησιμότητα από καρκίνο δεν έχουν μειωθεί τόσο πολύ όσο σε άλλες μείζονες αιτίες θανάτου», λέει ο συγγραφέας του άρθρου.

Η Επιτροπή Καρκίνου που συγκροτήθηκε το 2010 από τον πρόεδρο Ομπάμα, κατέληξε σε μια έκθεση που δίνει έμφαση στην ανάγκη για πιο ισχυρούς κανόνες που θα ελέγξουν την έκθεση των πολιτών στις τοξίνες.

Η Επιτροπή πιστεύει ότι η σχέση αυτή έχει υποτιμηθεί και είναι υπεύθυνη για πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από το 6% των καρκίνων, που πίστευαν. Προτρέπει μάλιστα για περισσότερη έρευνα σχετικά με τη σχέση του καρκίνου με περιβαλλοντικά υλικά, όπως το ορμονικά ενεργό BPA και τα υλικά της νανοτεχνολογίας.

Για παράδειγμα αναφέρει την ευρεία έκθεση σε ορισμένες ουσίες με άγνωστες επιπτώσεις στην υγεία όπως το δισφαινόλιο Α ή BPA (που βρίσκεται στα σκληρά πλαστικά από πολυυδρογονάνθρακες, αλλά συχνά και σε φιάλες αναψυκτικών από μαλακό πλαστικό, σε παιχνίδια και σάκους ενδοφλέβιας έγχυσης), αλλά και η 2-μεθυλοναφθαλίνη, που έχει βρεθεί ακόμα και σε συσκευασίες δημητριακών πρωινού!

Ο αέρας της Αθήνας…

Περίπου έξι χιλιάδες Αθηναίοι δεν θα πέθαιναν κάθε χρόνο εάν λαμβάνονταν μέτρα για την ατμοσφαιρική ρύπανση της πρωτεύουσας, ενώ τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα ζούσαν έναν χρόνο περισσότερο!

«Οι ατμοσφαιρικοί ρύποι είναι αέριοι (όπως το διοξείδιο του αζώτου, το όζον κ.λπ.) ή σωματιδιακοί», εξηγεί η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Κλέα Κατσουγιάννη. «Οι τελευταίοι, δηλαδή τα αιωρούμενα ατμοσφαιρικά σωματίδια, που μετριούνται ως ΡΜ10 ή ΡΜ2.5, θεωρούνται πιο επικίνδυνοι για την υγεία».

Το πρόγραμμα ΑΡΗΕΑ ερεύνησε τις οξείες (βραχυχρόνιες) επιδράσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης για την υγεία σε 25 μεγαλουπόλεις και συντονίστηκε στην Ελλάδα από το Εργαστήριο Υγιεινής, Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με υπεύθυνη την κ. Κατσουγιάννη.

«Εκτιμήσαμε ότι η ημερήσια αύξηση της συγκέντρωσης των ΡΜ10 κατά 10μg/m3 προκαλεί περίπου κατά 0,5% αύξηση στον ημερήσιο αριθμό θανάτων, ειδικότερα από αναπνευστικές και καρδιαγγειακές αιτίες και κατά 1% αύξηση στις εισαγωγές επειγόντων αναπνευστικών περιστατικών στα νοσοκομεία», λέει η κ. Κατσουγιάννη.

«Μελέτες από τις ΗΠΑ έδειξαν ότι η διαβίωση σε μια πόλη με μακροχρόνια υψηλότερη ρύπανση κατά 10μg/m3 συνοδεύεται από μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης».

Πόσα περιστατικά μπορεί να αποδοθούν στη σωματιδιακή ατμοσφαιρική ρύπανση σε μια πόλη; «Στο ερώτημα αυτό δίνει ορισμένες απαντήσεις το ερευνητικό πρόγραμμα ΑΡΗΕΙS-APHEKOM που ολοκληρώθηκε πρόσφατα», επισημαίνει η κ. Κατσουγιάννη.

«Υπολογίστηκε ο αριθμός θανάτων που μπορεί να προληφθεί αν οι συγκεντρώσεις των ΡΜ10 μειωθούν σύμφωνα με διάφορα σενάρια. Οι εκτιμώμενοι αριθμοί για το σενάριο κατά το οποίο πετυχαίνουμε στην Αθήνα τη μείωση της ετήσιας συγκέντρωσης ΡΜ10 στα 20μg/m3 και τον περιορισμό των 24ωρων τιμών στα ίδια επίπεδα, θα ήταν 535 θάνατοι από οξείες ασθένειες από όλες τις αιτίες και 5.066 από χρόνιες ασθένειες από όλες τις αιτίες»

Εκτιμήθηκε επίσης ότι με αυτό το σενάριο το προσδόκιμο επιβίωσης των νεώτερων γενεών, που θα ζήσουν με αυτές τις μειωμένες τιμές, θα αυξηθεί κατά ένα έτος χάρη στη μειωμένη έκθεσή τους στα αιωρούμενα ατμοσφαιρικά σωματίδια. «Οι προαναφερόμενες εκτιμήσεις έγιναν με τις τιμές σωματιδίων της τελευταίας δεκαετίας, κατά την οποία δεν έχουμε δυστυχώς μεγάλη μεταβολή στα επίπεδα ΡΜ10 στην πόλη μας», λέει η κ. Κατσουγιάννη.

Οι ερευνητές εκτίμησαν ότι το νέφος των πόλεων ευθύνεται για το 15% των περιπτώσεων άσθματος στα παιδιά. Η κυριότερη πηγή σωματιδίων στην ατμόσφαιρα της Αθήνας είναι, όπως αναφέρει η καθηγήτρια, τα πετρελαιοκίνητα οχήματα (φορτηγά, ταξί κ.λπ.). Μέρος του προβλήματος είναι επίσης η παλαιότητα και η κακή συντήρηση των οχημάτων, καθώς και η κακή ποιότητα του καυσίμου, το οποίο κατά κοινή ομολογία συχνά νοθεύεται.

Ειδικά για τον καρκίνο του μαστού, οι επιστήμονες της Κλινικής Μάγιο στις ΗΠΑ επισημαίνουν ότι, σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, υπάρχει σχέση του πιο συχνού γυναικείου καρκίνου και της έκθεσης στους πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες, που ανευρίσκονται στις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και την ατμοσφαιρική ρύπανση.

…και το νερό που σκοτώνει

Λίγο πιο πέρα από την Αθήνα μια άλλη μεγάλη πηγή μόλυνσης, στον υδροφόρο ορίζοντα, αρρωσταίνει τους κατοίκους της Βοιωτίας. Κατά 90% αυξήθηκε η συχνότητα εκδήλωσης καρκίνου το 2009 στον Δήμο Οινοφύτων της Βοιωτίας, όπου το νερό του Ασωπού έχει μολυνθεί βιομηχανικά με εξασθενές χρώμιο, σύμφωνα με δεκαετή επιδημιολογική μελέτη του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό την ευθύνη της καθηγήτριας Αθηνάς Λινού.

Διεθνείς μελέτες σε ζώα συνδέουν την πειραματική έκθεσή τους σε νερό που περιείχε εξασθενές χρώμιο με την εμφάνιση καρκίνων επιθηλιακού τύπου και ιστολογικές μεταβολές στο ήπαρ.

Ειδικά για τους όγκους στο ήπαρ, η μελέτη έδειξε αύξηση κατά 1.472% αυτών των καρκίνων, ενώ για τους όγκους στο γυναικείο ουροποιητικό σύστημα υπήρξε αύξηση κατά 841%, για τους καρκίνους του στόματος και των χειλέων κατά 240%, για τον καρκίνο των πνευμόνων κατά 145% και για τη λευχαιμία κατά 70%. «Η έρευνα συνεχίζεται με την υγεία των παιδιών, όσον αφορά το άσθμα, τις δερματίτιδες και τον δείκτη ευφυΐας τους», λέει η κ. Λινού.

ΤΑΚΕΝ….Ενα πολυ ποιοτικο ντοκιμαντερ για τις απαγωγες απο εξωγηινους,Με (ελληνικους υποτιτλους).

Advertisement

Ένα παράδοξο φαινόμενο που αποκρύπτεται επιμελώς!

Αυξάνονται όλο και συνέχεια οι μαρτυρίες ατόμων απ’ όλο τον κόσμο ότι έχουν απαχθεί από εξωγήινους. Απαγωγές ανθρώπων από εξωγήινους. Άνθρωποι από όλον τον κόσμο υποστηρίζουν ότι έχουν πεσει θύματα απαγωγής από τα οποία τους εχουν οδηγήσει με τη βία σε ένα διαστημόπλοιο τους.

Συχνά αναφέρονται η απώλεια της αίσθησης του χρόνου και της μνήμης. Ορισμένα θύματα απαγωγής επίσης θυμούνται οτι οι εξωγήινοι τους έκαναν κάποια χειρουργικής επέμβαση ή εμφύτευση.

Δείτε το ντοκιμαντέρ…





Αρκάιμ: το Ρωσικό Στόουνχεντζ!

Advertisement

Η πόλη Αρκάιμ της Ρωσίας..

… αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μυστήρια! Το όνομά της προέρχεται από τις λέξεις «Aρ-Kα= ουρανός» και «Iμ= Γη«.

Oι αρχαιολόγοι την αποκαλούν «Το Ρωσικο Στόουνχεντζ» αλλά οι περισσότεροι Ρώσοι της έχουν δώσει τον χαρακτηρισμό «η στοιχειωμένη πόλη«.

Ανακαλύφθηκε το 1987 (!) κατά λάθος!

Η προϊστορική πόλη, παρέμενε άγνωστη μέχρι το 1987 (!) όταν και ανακαλύφθηκε «κατά λάθος«από δύο νεαρούς φοιτητές, τον Aλεξάντρ Bορένκοφ και τον Aλεξάντρ Έζρίλ. Στις 20 Iουνίου 1987, οι…. δύο νέοι συμμετείχαν ως εθελοντές σε μια εξερεύνηση που είχε σκοπό την καταγραφή και εξέταση τοποθεσιών με αρχαιολογικό ενδιαφέρον στην κοιλάδα του ποταμού Mπολσάγια Kαρανγκάσκαγια.

Είχαν τελειώσει την εργασία που τους είχε ανατεθεί και τριγύριζαν στην κοιλάδα, όταν ξαφνικά παρατήρησαν κάποια αναχώματα. Η νεανική περιέργεια, τους έκανε να θέλουν να μάθουν τι κρυβόταν κάτω από αυτά γι αυτό και ενημερωσαν τον επικεφαλής της αποστολής, Γενάντι Zντάνοβιτς, για το εύρυμά τους!

Ακολούθησαν ανασκαφές και έτσι η «μυστηριώδης» πόλη ήρθε στο φως, προκαλώντας έκπληξη στους αρχαιολόγους. Ο οικισμός έγινε σύντομα γνωστός ως «Το ρωσικό Στόουνχετζ» και χρονολογήθηκε γύρω στο 1700-1600 π.X.

Αίνιγμα πρώτο: ποιός και γιατί πυρπόλησε την πόλη;

H αρχαιολογική έρευνα έδειξε ότι το Aρκάιμ κατοικήθηκε για περίπου 2 αιώνες αλλά κατα πάσα πιθανότητα στη συνέχεια οι κάτοικοί του έφυγαν από αυτό. Το στοιχείο που προβληματίζει τους μελετητές είναι ότι η πόλη μοιάζει να πυρπολήθηκε, αφού είχε εγκαταλειφθεί- καθώς δεν βρέθηκαν καθόλου ανθρώπινα λείψανα, ούτε και χρηστικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης.

Οι μελετητές καταλήγουν σε δύο πιθανότητες:
1. Οι κάτοικοι περίμεναν ότι κάποιο γεγονός θα κατέστρεφε την πόλη τους και την εγκατέλειψαν
2. Φρόντισαν οι ίδιοι να την πυρπολήσουν- για άγνωστους λόγους.

Αίνιγμα δεύτερο: ο κυκλικός σχεδιασμός

Ο κυκλικός σχεδιασμός της πόλης, είναι το δεύτερο «αίνιγμα» για τους αρχαιολόγους. H πόλη κατασκευάστηκε σε σχήμα ομόκεντρων κύκλων που στο κέντρο τους συναντιούνται όλες οι κάθετοι από την περιφέρεια. O Γενάντι Zντάνοβιτς, περιγράφει:

» Υπάρχουν τεράστιοι ομόκεντροι κύκλοι στην κοιλάδα, καθώς ολόκληρη η πόλη και τα εξωτερικά της όρια, περιβάλλονται από κύκλους. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να εξηγήσουμε σε τι εξυπηρετούσαν οι γιγαντιαίοι κύκλοι. Πιθανολογούμε ότι ο σκοπός τους μπορεί να ήταν αμυντικός, αλλά και επιστημονικός ή τελετουργικός. Εχει διατυπωθεί η άποψη ότι ίσως οι κύκλοι χρησίμευαν ως διάδρομοι ενός πανάρχαιου διαστημικού κοσμοδρομίου!«

Στο The Voice of Russia, διαβάζουμε ότι η κυκλική κατασκευή είναι προσανατολισμένη προς τον ουρανό και παραπέμπει σε μία μικρογραφία του Σύμπαντος. Βασιζόμενος σε αυτό το στοιχείο, ο αστρονόμος Kονσταντίν Mπιστρούσκιν, διατύπωσε την άποψη ότι η πόλη του Aρκάιμ είναι φτιαμένη ως παρατηρητήριο 18 αστρονομικών φαινομένων και μάλιστα με μοναδική ακρίβεια. Από αυτήν τη θεωρία προέκυψε και ο χαρακτηρισμός «το Ρωσικο Στόουνχετζ«, σε συνδιασμό με το γεγονός ότι και οι δύο περιοχές βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος.

Αίνιγμα τρίτο: η «στοιχειωμένη» πόλη!

Από το 1987 που ξεκίνησαν οι ανασκαφές, υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες για «ανεξήγητα φαινόμενα » στην ευρύτερη περιοχή! Ειδικές μετρήσεις έδειξαν ότι σε πολλά σημεία του Αρκάιμ υπάρχουν έντονες μαγνητικές ανωμαλίες. Καμία όμως εξήγηση δεν πέιθει τους ντόπιους που επιμένουν ότι μόλις βρεθούν εκεί, αισθάνονται δυσφορία και λιποθυμικές τάσεις, ενώ πολλοί μιλούν για «περίεργες» λάμψεις και υπόκωφους θορύβους!

ΠΗΓΗ

ΟΙ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΗΙΝΟΙ …

Advertisement

Το έτος φωτός είναι μονάδα μέτρησης απόστασης. Η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι 299.792.458 m/s, επομένως το έτος φωτός ισοδυναμεί με 9.460.730.472.580,8 km ή περίπου εννιάμισι τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Το έτος φωτός χρησιμοποιείται για τη μέτρηση αποστάσεων μεταξύ άστρων ενώ για μεγαλύτερες αποστάσεις χρησιμοποιείται το παρσέκ. Σε εκλαϊκευτικά βιβλία για την αστρονομία πάντως χρησιμοποιείται το έτος φωτός, επειδή είναι πιο εύκολο να εξηγηθεί σαν έννοια. Το φως χρειάζεται 8,3 λεπτά να φτάσει από τον Ήλιο στη Γη (απόσταση που είναι περίπου δεκάξι εκατομμυριοστά του έτους φωτός). Το κοντινότερο σε μας αστέρι, ο Εγγύτατος Κενταύρου, βρίσκεται σε απόσταση 4,22 ετών φωτός (Ο ζωοδότης αστέρας Σείριος, απέχει περίπου εννέα έτη φωτός). Το κέντρο του Γαλαξία μας απέχει περίπου 28.000 έτη φωτός. Η διάμετρος του Γαλαξία μας είναι περίπου 100.000 έτη φωτός.

Ο κοντινότερος σε μας γαλαξίας, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας, απέχει από τον δικό μας περίπου 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός. Η διάμετρος του παρατηρήσιμου Σύμπαντος είναι περίπου 46 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Το φως όμως από τους πιο μακρινούς γαλαξίες που μπορούμε να παρατηρήσουμε έφυγε από εκεί πριν από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι δυο αριθμοί διαφέρουν γιατί σε αυτά τα 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια η απόσταση ανάμεσα σε μας και τους γαλαξίες αυτούς μεγάλωσε λόγω της διαστολής του Σύμπαντος. wikipedia

Πιο απλά, έτος φωτός είναι το διάστημα που διανύει το φως μέσα σ` ένα χρόνο. Αν πάρουμε υπόψη ότι το φως τρέχει με ταχύτητα περίπου 300.000 χλμ. στο δευτερόλεπτο, φαντάσου να είσαι σε ένα σκάφος και να ταξιδεύεις με αυτήν την ταχύτητα για έναν γήινο χρόνο. Θα διανύσεις 9,5 τρισεκατομμύρια χλμ. Οι αποστάσεις είναι ασύλληπτες. Και στην υπόθεση επίσκεψης – έλευσης οντοτήτων από άλλα αστρικά συστήματα στην Γη, οι ειδικοί είναι κάθετα αρνητικοί, ελπίζω όχι όλοι, επικαλούμενοι ακριβώς τις τεράστιες αποστάσεις, ακόμη και για το κοντινότερο άστρο. Που ξανά τονίζω. Οι αποστάσεις είναι ασύλληπτες. Η σημερινή γήινη επιστήμη, αν και σημείωσε εντυπωσιακά άλματα μέσα στον 20ο αιώνα, βρίσκεται σε βρεφική ηλικία μπροστά σε αυτά που περιμένουν να ανακαλυφθούν. Βεβαίως η γήινη επιστήμη δεν μπορεί ακόμη να πραγματοποιήσει διαστρικά ταξίδια. Πως μπορεί όμως να γνωρίζει ότι ισχύει το ίδιο και για άλλους πολιτισμούς; Έχει δίκιο η επιστήμη να μιλάει με γνώμονα τις γνώσεις που έχει στην κατοχή της. Αυτές οι γνώσεις καθορίζουν και τις δυνατότητες της. Ποιος μας λέει όμως, ότι τις ίδιες γνώσεις και δυνατότητες κατέχουν και οι κάτοικοι άλλων κόσμων; Μέχρι πριν λίγα χρόνια απέρριπταν κατηγορηματικά την ύπαρξη εξωγήινων. Τώρα αυτό δεν μπορούν πλέον να το πουν γιατί «είναι εγωιστικό» όπως έγινε μόδα να λέγεται, γιατί φαίνετε άνοιξαν τα μυαλά των ανθρώπων. Όχι. Το να είμαστε μόνοι, δεν είναι εγωιστικό. Είναι παράλογο και αφύσικο. Αυτό έχει εμπεδωθεί. Όμως πρέπει να υπάρχει και κάτι το οποίο πρέπει να αρνούνται, και αυτό είναι η έλευση, επικαλούμενοι τις τεράστιες αποστάσεις. Στηριζόμενοι πάντα στις γήινες γνώσεις… (Την περίπτωση να υπάρχει κάτι που γνωρίζουν και δεν μας το λένε, κάνω πως δεν την σκέφτομαι…) Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά που περιμένουν να ανακαλυφθούν. Δεν γνωρίζουμε όλους τους φυσικούς νόμους. Και αυτό που ονομάζουμε σήμερα μεταφυσική, ίσως να είναι η φυσική του μέλλοντος. Οι επιστημονικές θεωρίες καταρρίπτονται από νέες. Αλλοίμονο αν η επιστήμη παρέμενε δογματική και άκαμπτη, όπως συμβαίνει με την θρησκεία… Νέες επιστημονικές θεωρίες μας λένε ότι το πρόβλημα των αποστάσεων μπορεί να μην είναι εμπόδιο για κατοίκους άλλων κόσμων. Οι κβαντικές τρύπες, η αναδίπλωση του χώρου και η προηγμένη τεχνολογία ίσως τους επιτρέπει ταξίδια τεραστίων αποστάσεων σε ελάχιστο χρόνο. Όλοι έχουμε ακούσει για τις περίφημες «σκουληκότρυπες». Η «σκουληκότρυπα» λειτουργεί ως σήραγγα μεταξύ δύο απομακρυσμένων περιοχών του σύμπαντος. Η διέλευση μέσα από αυτήν μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις αποστάσεις και τον χρόνο μετάβασης. Οι συνθήκες και οι φυσικοί νόμοι που ισχύουν μέσα στις κοσμικές σήραγγες, για μας είναι μια υποψία, αλλά για άλλους ίσως είναι υπόθεση ρουτίνας. Παρά το γεγονός ότι η Κβαντική Φυσική έχει διάρκεια ζωής πάνω από 100 χρόνια, βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή, ίσως λίγο πριν την αρχή. Πηγή:http://www.scientificamerican.com/.

Σε μια ανάρτηση μου για τα «orbs» όπως καθιερώθηκε να λέγονται, ανέφερα πως επιστήμονες από το Ινστιτούτο Self Mastery Earth υποστηρίζουν την προχωρημένη άποψη πως « Όταν δεν είμαστε σε υλική μορφή συχνά ταξιδεύουμε σαν σφαίρες φωτός σε άλλες διαστάσεις που βρίσκονται πέρα από τα όρια της γνωστής επιστήμης. Στο σύμπαν μας μπορούμε μέχρι στιγμής να μετρήσουμε και να ανιχνεύσουμε μόνο το 1%. Όλοι οι φυσικοί πιστεύουν ότι υπάρχει ένα 99% αχαρτογράφητο και απροσμέτρητο . Υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα και διαστάσεις». Εμείς ότι και να λέμε για όλα αυτά, δεν έχει κανένα νόημα. Είμαστε ρομαντικοί, και τα θέματα αυτά τα ψάχνουμε και μας γοητεύουν για κάποιον λόγο που ενδόμυχα τον γνωρίζουμε. Είναι πανέμορφο το ταξίδι και η μαγεία της αναζήτησης, και μόνο οι συνταξιδιώτες αντιλαμβάνονται αυτήν την ομορφιά. Και φυσικά οι επικρίσεις μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Όμως για να ισχύσει κάτι από όλα αυτά και να αποτελέσει θέσφατο όσες ενδείξεις ή αποδείξεις και να υπάρχουν, θα πρέπει να ανακοινωθεί από επίσημα χείλη. ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΓΙΝΕΤΕ. Βέβαια για την κατεστημένη επιστήμη υπαρκτό είναι ότι μπαίνει στο τηλεσκόπιο ή στο μικροσκόπιο. Ότι δεν ανιχνεύεται ή δεν εντοπίζεται, απλώς δεν υπάρχει… Κάπως έτσι έγινε και με την ψυχή, και αν και υπάρχει η ψυχολογία, την ψυχή την ανέλαβαν τα ιερατεία των θρησκειών, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα…

ΠΗΓΗ

ΒΡΕΘΗΚΕ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Advertisement

Ερευνητές από την σχολή Αρχαιολογίας και Αρχαίας Ιστορίας του πανεπιστήμιου tou Leicester ισχυρίζονται πως βρήκαν τη λύση σε ένα μυστήριο 2.700 ετών τo οποίο σχετίζεται με το Μαντείο των Δελφών. Το αίνιγμα στο οποίο αναζητούσαν λύση οι ερευνητές ήταν το πως οι άνθρωποι στην αρχαία Ελλάδα και τη Μεσόγειο γενικότερα έρχονταν από όλες τις περιοχές τη συγκεκριμένη ημέρα του έτους που το Μαντείο λειτουργούσε.

Με άλλα λόγια πως ήταν δυνατόν να γνωρίζουν ποια ημέρα να έρθουν, τη στιγμή που δεν υπήρχε κάποιο κοινό ημερολόγιο για όλες τις περιoxές.Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν, μελετώντας αρχαία χειρόγραφα, ήταν πως ο μόvos τρόπos για να γνωρίζουν την ακριβή ημέρα που το Μαντείο χρησμοδοτούσε, ήταν να παρακολουθούν την κίνηση ορισμένων άστρων στον ουρανό. Οι ερευνητές παρατήρησαν πως ο αστερισμος του Δελφινιού αναδυόταν στον ανατολικό ορίζοντα στα τέλη Δεκεμβρίου και τις αρχές Ιανουαρίου, την περίοδο δηλαδή που κάποιες πόλεις θυσίαζαν στον Δελφίνιο Απόλλωνα. Όμως, το πρόβλημα ήταν ότι το Μαντείο των Δελφών δεν χρησμοδοτούσε τον Ιανουάριο αλλά ένα μήνα αργότερα.

Η λύση όμως ήρθε παρατηρώντας ότι οι ψηλοί βράχοι που υψώνονται στην περιοχή των Δελφών καθυστερούν την ανατολή των άστρων του Δελφινιού κατά ένα μήνα.Όποιοι δήλωσαν οι ερευνητές, το προτέρημα αυτού του συστήματος υπολογισμού με βάση την ανατολή συγκεκριμένων αστεριών ήταν πως μπορούσε να χρησιμοποιείται από όλους τους κατοίκους της Μεσογείου, οι οποίοι γνώριζαν πότε να επισκεφθούν τους Δελφούς δίxωs να γνωρίζουν ποια μέρα ήταν σύμφωνα με το τοπικό ημερολόγιο της περιοχής των Δελφών.

Πηγή

Νέος χάρτης της Σελήνης αποκαλύπτει το βίαιο παρελθόν της Γης;

Advertisement

Ένας νέος, πιο πλήρης από ποτέ, τοπογραφικός χάρτης των μεγάλων σεληνιακών κρατήρων, που δημιούργησαν αμερικανοί επιστήμονες με βάση τα νέα στοιχεία του σκάφους Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), έρχεται να αναζωπυρώσει μια χρονίζουσα επιστημονική διαμάχη σχετικά με το κατά πόσο ο δορυφόρος της Γης επλήγη από ένα ξαφνικό «μπαράζ» ουράνιων σωμάτων στην αρχή της ζωής του, ενώ δημιουργεί νέους προβληματισμούς για το βίαιο παρελθόν και του δικού μας πλανήτη.

Υπήρξε αιφνίδιος «βομβαρδισμός» από ουράνια σώματα;

Η Σελήνη πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε πριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια, από τα υπολείμματα μιας σφοδρής σύγκρουσης ανάμεσα στη Γη και σε ένα ουράνιο σώμα σαν τον Αρη. Η επιφάνειά της φέρει πολλαπλά σημάδια προσκρούσεων, τα οποία όμως -σε αυτό συμφωνούν οι γεωλόγοι- έχουν αραιώσει με το πέρασμα του χρόνου. Το κεντρικό ερώτημα είναι αν υπήρξε ένας αιφνίδιος «βομβαρδισμός» από ουράνια σώματα πριν από 3,9 δισ. χρόνια και, αν όντως υπήρξε, τι τον προκάλεσε.

Εντοπίστηκαν διπλάσιοι κρατήρες !

Οι ερευνητές, υπό τον πλανητικό γεωλόγο Τζέημς Χεντ του πανεπιστημίου Μπράουν, που δημοσίευσαν σχετική εργασία στο περιοδικό «Science» (μαζί με άλλες δύο παρεμφερείς μελέτες), εντόπισαν 5.185 κρατήρες με διάμετρο άνω των 20 χιλιομέτρων, περίπου διπλάσιους από όσους είχαν εντοπίσει οι επιστήμονες μέχρι τώρα.

Βρήκαν επίσης ότι οι παλαιότερες περιοχές του φεγγαριού είχαν αναλογικά περισσότερους μεγάλους κρατήρες σε σχέση με τις πιο νέες γεωλογικά περιοχές, μια ένδειξη ότι υπήρξαν δύο διαφορετικά «κύματα» προσκρούσεων στη Σελήνη, η οποία απέχει από τον πλανήτη μας 384.000 χιλιόμετρα περίπου.

Οι μεγαλύτεροι κρατήρες, που προήλθαν από μεγαλύτερους αστεροειδείς (μάλλον προερχόμενους από την κύρια ζώνη αστεροειδών μεταξύ Αρη και Δία), προκλήθηκαν πιο παλιά (πριν από 3,8 έως 3,9 δισ. χρόνια), ενώ οι μικρότεροι κρατήρες σχηματίστηκαν πιο πρόσφατα και προέρχονται από πιο μικρούς αστεροειδείς, που
βρίσκονται πιο κοντά στη Γη.

Καμμία «παρθένα» επιφάνεια πάνω στο φεγγάρι;

Επίσης η μελέτη των στοιχείων του LRO σχετικά με τα κοιτάσματα ορυκτών δείχνει ότι ουσιαστικά πάνω στο φεγγάρι δεν υπάρχει πια καμία «παρθένα» επιφάνεια εξαιτίας των αλλεπάλληλων προσκρούσεων, άρα δεν φαίνεται πιθανό οι επιστήμονες να καταφέρουν να βρουν απομεινάρια πετρωμάτων που χρονολογούνται από την πιο πρώιμη εποχή γέννησης του δορυφόρου. Ακόμα ανακαλύφθηκαν αρκετές ποσότητες οξυγόνου (άγνωστης προέλευσης) δεσμευμένες μέσα στα σεληνιακά ορυκτά, κάτι που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο σε μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές στο φεγγάρι, για την αναπνοή και ως συστατικό καυσίμων.

Και ο αντίλογος…

Όμως άλλοι επιστήμονες, όπως ο Γκέρχαρντ Νέουκουμ του Ελευθέρου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, διαφωνούν και πιστεύουν ότι, επί δισεκατομμύρια χρόνια, διάφορες γεωλογικές διαδικασίες, όπως η ροή λάβας και η εκτίναξη υλικών από τις προσκρούσεις, έχουν στο μεταξύ αλλοιώσει σημαντικά τη σεληνιακή επιφάνεια και έχουν περιπλέξει την εικόνα, με αποτέλεσμα να μην προκύπτει μια αξιόπιστη εικόνα για το αν όντως περισσότεροι μεγαλύτεροι αστεροειδείς προσέκρουσαν στη Σελήνη κατά το απώτατο παρελθόν σε σχέση με το πιο πρόσφατο.

«Κι αν οι εξωγήινοι είμαστε εμείς;»

Advertisement

Η θεωρία περί εξωγήινης προέλευσης της ζωής, δεν είναι καινούργια. Η ανακοίνωσή της όμως από επίσημα χείλη, προκαλεί εντύπωση.
Ο αστρονόμος Τσάντρα Γουικραμασίνγκε, είναι διευθυντής του Κέντρου Αστροβιολογίας του πανεπιστημίου του Κάρντιφ και δεν διστάζει να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο οι εξωγήινοι να είμαστε εμείς!

«Ναι, είμαστε όλοι εξωγήινοι, αφού μοιραζόμαστε μια κοσμική καταγωγή», υποστηρίζει ο καθηγητής σε άρθρο του στο Διεθνές Περιοδικό Αστροβιολογίας «International Journal of Astrobiology».

Πώς ξεκίνησε η ζωή στη Γη!

Στο προαιώνιο αυτό ερώτημα ο καθηγητής αστρονομίας Τσάντρα Γουικραμασίνγκε δίνει μία απάντηση που ίσως δεν αρέσει σε πολλούς συναδέλφους του: «Έχουμε στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι ζωντανοί οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του ανθρώπινου, έφτασαν στη γη από το διάστημα, χρησιμοποιώντας για «μεταφορικό μέσο» τους περιπλανώμενους κομήτες. Είμαστε πια βέβαιοι πως η ζωή είναι διάχυτη στο σύμπαν, διαδίδεται μέσα σε αυτό και έτσι φτάνει σε πολλούς πλανήτες όπως και στη γη».

Ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε την εξωγήινη καταγωγή μας!

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γουικραμασίνγκε, οι πρώτοι «κόκκοι» ζωής έφτασαν με κομήτες που έπεσαν στον πλανήτη μας περίπου πριν 3,8 δισ. χρόνια. Μετεξελίχθηκαν και δημιούργησαν τη βιοποικιλότητα που σήμερα βλέπουμε στην γη.

«Είναι μία κυκλική διαδικασία μεταφοράς της ζωής από πλανήτη σε πλανήτη. Με την πτώση των κομητών πάνω στους πλανήτες η οργανική ύλη «ταξιδεύει» προς στο διάστημα. Ένα μέρος όμως της οργανικής ύλης επιβιώνει και παραμένει πάνω στους κομήτες, οπότε αρκεί μία νέα πρόσκρουση για να μεταφερθεί η οργανική ύλη στον επόμενο πλανήτη-σταθμό. Με αυτήν την διαδικασία μεταφέρεται η ζωή στο σύμπαν». Και το ερώτημα παραμένει: Μήπως τελικά οι εξωγήινοι είμαστε εμείς;

  «Στάχτη» και Χάος στις ευρωπαϊκές αερομεταφορές

Advertisement



  Επιδεινώθηκαν τα προβλήματα στις ευρωπαϊκές αερομεταφορές, λόγω της ηφαιστειακής στάχτης που συνεχίζει να εκλύεται από ηφαίστειο της Ισλανδίας και εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς.
Δεκάδες χιλιάδες ταξιδιώτες έχουν εγκλωβιστεί και δεν μπορούν να ταξιδέψουν, εκατοντάδες αεροπλάνα είναι καθηλωμένα στα αεροδρόμια, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία σε κεντρική και βόρεια Ευρώπη έχουν κλείσει, ενώ το συνολικό κόστος της ζημιάς για το τομέα των αερομεταφορών, υπολογίζεται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ, καθημερινά.
Η ηφαιστειακή στάχτη δεν έχει φτάσει ακόμη στην Ελλάδα, όμως οι αρμόδιες αρχές βρίσκονται σε επιφυλακή για να αποφασίσουν αν θα κλείσουν και τον Ελληνικό εναέριο χώρο, αν χρειαστεί.
Πάντως, το νέφος έχει ήδη μετακινηθεί σε γειτονικές μας χώρες, καθώς πολλά αεροδρόμια της Ιταλίας έχουν κλείσει, ενώ για αύριο έχουν ανασταλεί και οι πτήσεις προς το Βελιγράδι. Από την Ελλάδα, πτήσεις εξωτερικού πραγματοποιούνται μόνο για τη Μεσόγειο, δηλαδή, Αλβανία, Τουρκία, Ισπανία, Κύπρο, Μέση Ανατολή και Αφρικανικές χώρες.
Από το Διεθνές Αεροδρόμιο της Αθήνας ανακοινώθηκε ότι το Σάββατο ματαιώθηκαν 144 πτήσεις, ενώ σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, ο αριθμός αυτός ενδέχεται αύριο να αυξηθεί.
Για την Κυριακή, η Aegean αναγκάστηκε να ματαιώσει για 40 σκέλη πτήσεων εξωτερικού. Συγκεκριμένα ματαιώνονται όλες οι πτήσεις, από Αθήνα μετ΄ επιστροφής, για Λονδίνο, Παρίσι, Φρανκφούρτη (τόσο από Αθήνα, όσο και από Θεσσαλονίκη), Μιλάνο, Μόναχο, Βρυξέλλες, Βιέννη, Βελιγράδι, Ντίσελντορφ (από Αθήνα και από Θεσσαλονίκη), καθώς και οι πτήσεις από Θεσσαλονίκη για Στουτγάρδη.
Η διοίκηση της Aegean απευθύνει έκκληση στο επιβατικό κοινό που πρόκειται να ταξιδέψει σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, να μην πηγαίνει στο αεροδρόμιο, προκειμένου να αποφύγει την ταλαιπωρία και να ενημερώνεται, πρωτίστως, είτε από την ιστοσελίδα της εταιρίας στη διεύθυνση, www.aegeanair.com είτε από την ιστοσελίδα του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών
, για την πτήση που τους ενδιαφέρει. Επίσης οι επιβάτες που πρόκειται να ταξιδέψουν προς την Ελλάδα θα πρέπει να ενημερώνονται από τους διαδικτυακούς τόπους των αεροδρομίων της χώρας αναχώρησης.

Advertisement