Διέλευση της Αφροδίτης (Εικόνες από όλο τον κόσμο)

Advertisement

Διέλευση της Αφροδίτης: Το 2012 η διέλευση της Αφροδίτης έχει τελειώσει, και ζησαμε κάτι το όποιο θα αργήσουμε πολύ να ξαναδούμε.Η μελανωμένη-μαύρη σιλουέτα του πλανήτη ήταν θαυμάσια να την βλέπεις αργά να γλιστρά πέρα ​​από το ηλιακό δίσκο. Εικόνες από όλο τον κόσμο μπορούν να βρεθούν στον πραγματικό χρόνο διέλευσης της Αφροδίτης από μία Γκαλερί φωτογραφιών .

Για πρώτη φορά, ένα διαστημικό σκάφος το Hubble έχει λάβει φωτογραφίες της διέλευσης της Αφροδίτης.Το Solar Dynamics της NASA παρατηρητήριο κατέγραψε την εκδήλωση από το geosyncronous σε τροχιά 36.000 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνεια της Γης. Κάντε κλικ για να δείτε δείγμα των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν SDO :

Το SDO ήταν σε θέση να παρακολουθεί την Αφροδίτη σε όλο το δίσκο του Ήλιου χρησιμοποιώντας μια ποικιλία λευκού φωτός,και ακραία υπεριώδη φίλτρα. Οι ταινίες που προκύπτουν δεν είναι μόνο οπτικά όμορφες, αλλά και πλήρης στο επιστημονικό δυναμικό, ειδικά για τους ερευνητές που επιθυμούν να μελετήσουν τις περίεργες,δυναμικής της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης.

Η θέα από τη Γη δεν ήταν κακή: 

“Το πάνω πλαίσιο δείχνει την Αφροδίτη να διαστρεβλώνεται από τη reafractive δράση της ατμόσφαιρας της Γης,”. “Στο κάτω πλαίσιο η Αφροδίτη είναι κανονική

Απαγωγη απο εξωγηινους ή ενυπνια παραλυση; Μερος Β’

Advertisement

The Nightmare, από τον Henry Fuseli (1781) θεωρείται κλασική απεικόνιση ενύπνιας παράλυσης που προκαλείται από δαιμονική επίθεση The Nightmare, από τον Henry Fuseli (1781) θεωρείται κλασική απεικόνιση ενύπνιας παράλυσης που προκαλείται από δαιμονική επίθεση
Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση, σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια Αμερικάνων έχουν βιώσει συγκεκριμένες εμπειρίες που υποδηλώνουν ότι έχουν υπάρξει θύματα απαγωγής από εξωγήινους. Αλλά μια έρευνα σε 126 μαθητές σχολείων και 224 φοιτητές δείχνει ότι η γνώση που έχουμε για τους εξωγήινους σχετίζεται περισσότερο με την θέαση της τηλεόρασης παρά με την ύπαρξη σχετικών εμπειριών. Όποιος βέβαια πιστεύει στους ισχυρισμούς της δημοσκόπησης, μπορεί να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι είναι εκατομμύρια οι άνθρωποι που δέχτηκαν επίσκεψη από μέλη ενός εξωγήινου είδους και σε κάποιες περιπτώσεις έχουν αρπαχθεί από τα κρεβάτια τους ή τα σπίτια τους και μεταφέρθηκαν σε κάποιο εξωγήινο σκάφος ή ακόμα και πλανήτη.

Σε ένα τυπικό επεισόδιο ενύπνιας παράλυσης το άτομο ξυπνάει με ένα αίσθημα ότι έχει παραλύσει, νιώθει μια παρουσία στο δωμάτιο, αισθάνεται φόβο ή ακόμα και τρόμο και πιθανόν να ακούει βόμβους και παλμικούς ήχους ή να βλέπει παράξενα φώτα. Μια ορατή ή αόρατη οντότητα μπορεί ακόμα να κάθεται στο στήθος του, ταρακουνώντας το άτομο ή προσπαθώντας να το στραγγαλίσει. Ο προσπάθειες αντίκρουσης της παράλυσης αποβαίνουν συχνά άκαρπες, ενώ είναι πιο αποτελεσματικό να επιχειρήσει κανείς να χαλαρώσει ή να προσπαθήσει να κουνήσει μόνο τα μάτι ή ένα δάχτυλο. Από τις σημαντικότερες περιγραφές της ενύπνιας παράλυσης μπορεί να συναντήσει κανείς στο «Old Hag» (Γριά Στρίγγλα) του Hufford (1982).
Η ενύπνια παράλυση θεωρείται ότι υπόκειται γνωστών μύθων που αφορούν στις μάγισσες και στρίγγλες της Αγγλίας, στις Kanashibari της Ιαπωνίας, ή στη γνωστή Μόρα. Όλοι αυτοί οι μύθοι αναφέρονται σε κάποιου είδους δαίμονα που κάθεται επάνω στο στήθος κάποιου που κοιμάται και δεν τον αφήνει να κινηθεί ενώ δυσκολεύει ακόμα και την αναπνοή του.
Ο Spanos και οι συνεργάτες του τόνισαν τις ομοιότητες μεταξύ των απαγωγών και της ενύπνιας παράλυσης. Η πλειοψηφία των εμπειριών απαγωγής που μελέτησαν συνέβησαν τη νύχτα και σχεδόν το 60 τοις εκτατό των «έντονων» αναφορών συσχετίζονταν με τον ύπνο. Από τις εμπειρίες αυτές, σχεδόν το ένα τέταρτο ενέπλεκε συμπτώματα που είναι παρόμοια με την ενύπνια παράλυση. Επίσης, ο Cox στην έρευνά του (Cox, 1995) χώρισε τους δώδεκα απαχθέντες που μελετούσε σε δύο ομάδες των έξι ατόμων, έξι που αφορούσαν σε ημερήσιες και έξι που αφορούσαν σε νυχτερινές απαγωγές και ακόμα και με τόσο μικρές ομάδες, βρήκε ότι εκείνοι που είχαν απαχθεί τη νύχτα ανέφεραν σημαντικότερα πιο συχνά την υπνωτική παράλυση από εκείνους που άνηκαν στις ομάδες ελέγχου.
Η συγγραφέας του παρόντος άρθρου, Susan Blackmore, προτείνει ότι η καλύτερη εξήγηση για πολλές εμπειρίες απαγωγής είναι ότι αποτελούν επεξεργασίες εμπειριών ενύπνιας παράλυσης. Μας καλεί να φανταστούμε το ακόλουθο σενάριο. Μια γυναίκα ξυπνάει τη νύχτα με έντονη αίσθηση ότι κάποιος ή κάτι βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο. Προσπαθεί να κινηθεί αλλά ανακαλύπτει ότι είναι παντελώς παράλυτη εκτός από τα μάτια της. Βλέπει παράξενα φώτα, ακούει βόμβους και παλμικούς ήχους και νιώθει μια δόνηση στο κρεβάτι. Εάν γνωρίζει για την ενύπνια παράλυση θα την αναγνωρίσει αυτόματα, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δε γνωρίζουν. Τι θα σκεφτεί λοιπόν; Σύμφωνα με την Blackmore, εάν η γυναίκα αυτή έχει δει τηλεοπτικά προγράμματα σχετικά με απαγωγές ή αν έχει διαβάσει γι’ αυτές, πιθανόν να αρχίσει να σκέφτεται για εξωγήινους. Και σ’ αυτήν την οριακή κατάσταση του ύπνου, οι εξωγήινοι της φαντασίας της θα φαίνονται υπερβολικά πραγματικοί. Αυτό από μόνο του μπορεί να αρκεί για να σχηματίσει τη βεβαιότητα ότι έχει απαχθεί. Η ύπνωση θα μπορούσε να κάνει τις αναμνήσεις από αυτήν την αληθινή εμπειρία (αλλά όχι αληθινή απαγωγή) εντελώς πειστικές.

Η Δημοσκόπηση

Ο ισχυρισμός ότι 3,7 εκατομμύρια Αμερικάνων έχουν απαχθεί, βασίστηκε σε μια δημοσκόπηση τύπου Roper που έγινε από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1991 και δημοσιεύτηκε το 1992. Οι ερευνητές ήταν ο Budd Hopkins, ζωγράφος και γλύπτης, ο David Jacobs, ιστορικός και ο Ron Westrum, κοινωνιολόγος. Στην εισαγωγή του ο John Mack, που είναι καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Harvard, ισχυρίστηκε ότι εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανών, ανδρών, γυναικών και παιδιών, μπορεί να είχαν βιώσει απαγωγές από UFO και πώς πολλοί από αυτούς υπέφεραν από θλίψη όταν επαγγελματίες της ψυχικής υγείας προσπάθησαν να εντάξουν τις εμπειρίες τους σε οικείες ψυχιατρικές κατηγορίες. Οι νοσοκομειακοί γιατροί, όπως είπε, θα έπρεπε να μάθουν «να αναγνωρίζουν τα πιο κοινά συμπτώματα και ενδείξεις στο ιστορικό των ασθενών ή πελατών που αντιμετωπίζουν μια περίπτωση απαγωγής». Αυτές οι ενδείξεις περιλάμβαναν θέαση φώτων, την έγερση με παράλυση και αίσθηση κάποιας παρουσίας και εμπειρία απώλειας ή ασάφειας χρόνου. Η συγκεκριμένη έκθεση εκδόθηκε ιδιωτικά και ταχυδρομήθηκε σε σχεδόν εκατό χιλιάδες ψυχιάτρους, ψυχολόγους και άλλους επαγγελματίες του τομέα της ψυχικής υγείας, ενθαρρύνοντάς τους «να είναι ανοιχτοί στην πιθανότητα ότι κάτι υπάρχει ή συμβαίνει στους πελάτες τους το οποίο, στο παραδοσιακό μας Δυτικό πλαίσιο, δε θα έπρεπε να υπάρχει.»
Ο οργανισμός Roper παρέχει μια υπηρεσία για άλλες ερωτήσεις που μπορούν να τεθούν στις συνήθεις δημοσκοπήσεις τους. Στην περίπτωση αυτή, σε 5.947 ενήλικες(ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα) δόθηκε μια κάρτα που περιείχε μια λίστα με έντεκα εμπειρίες και ρωτήθηκαν εάν κάποια από αυτές τους είχε συμβεί περισσότερο από δύο φορές, μία ή δύο φορές ή ποτέ. Οι εμπειρίες (μαζί με τα ποσοστά όσων απάντησαν ότι τις είχαν βιώσει τουλάχιστον μία φορά) περιλάμβαναν τα ακόλουθα. Τη θέαση φαντάσματος (11%), τη θέαση ή το όνειρο ενός UFO (7% και 5%) και την αίσθηση φυγής από το σώμα (14%). Πιο σημαντικές ήταν οι πέντε «ενδεικτικές εμπειρίες». 1). «Να ξυπνάς παράλυτος με μια αίσθηση ενός αγνώστου ατόμου ή κάτι άλλου μέσα στο δωμάτιο (18%). 2). «Η αίσθηση ότι πραγματικά πετούσες στον αέρα αν και δε γνώριζες γιατί και πώς» (10%). 3). «Βίωσες μια περίοδο μιας ώρας ή περισσότερο στην οποία ήσουν φαινομενικά χαμένος, αλλά δε μπορούσες να θυμηθείς γιατί, ή πού είχες πάει» (13%). 4). «Είδες ασυνήθιστα φώτα ή μπάλες φωτός σε ένα δωμάτιο χωρίς να γνωρίζεις τι τα προκάλεσε ή από πού προέρχονται» (8%) και 5). «Βρήκες περίεργες ουλές στο σώμα σου και ούτε εσύ ή κανένας άλλος δε θυμάσαι πώς ή πού τις απέκτησες» (8%).
Οι συγγραφείς αποφάσισαν ότι «όταν ένας ανταποκρινόμενος απαντάει ‘ναι’ σε τουλάχιστον τέσσερεις από τις πέντε ενδεικτικές ερωτήσεις, υπάρχει ισχυρή πιθανότητα ότι το άτομο αυτό έχει απαχθεί από UFO.» Η μόνη δικαιολόγηση που δόθηκε ήταν ότι ο Hopkins και ο Jacobs είχαν εργαστεί με σχεδόν πεντακόσιους απαχθέντες σε μια περίοδο δεκαεπτά ετών. Σημείωσαν πως πολλοί από τους απαχθέντες τους ανέφεραν αυτές τις εμπειρίες και πέρασαν με άλμα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που έχουν τέσσερεις ή περισσότερες από τις εμπειρίες αυτές είναι πιθανόν να είναι απαχθέντες.
Από το σημείο αυτό, βγήκε το εκπληκτικό συμπέρασμα της δημοσκόπησης. Μέσα από τα 5.947 άτομα που απάντησαν στις συνεντεύξεις, οι 119 (ή 2%) είχανε τέσσερεις ή πέντε από τις ενδείξεις. Εφόσον ο πληθυσμός που αντιπροσωπεύεται από το δείγμα ήταν 185 εκατομμύρια, ο συνολικός αριθμός ήταν 3,7 εκατομμύρια, εξ’ ου και το συμπέρασμα ότι σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια Αμερικάνων έχουν απαχθεί από εξωγήινους!
Γιατί δεν έκαναν απλά μια ερώτηση όπως, «έχετε ποτέ απαχθεί από εξωγήινους;»; Επιχειρηματολογούν ότι αυτό δε θα απεκάλυπτε το πραγματικό μέγεθος των εμπειριών απαγωγής εφόσον πολλοί άνθρωποι τις θυμούνται μονάχα μετά από θεραπεία ή ύπνωση. Εάν οι απαγωγές όντως συμβαίνουν, το επιχείρημα αυτό μπορεί να είναι βάσιμο. Ωστόσο, η στρατηγική που χρησιμοποιήθηκε στη δημοσκόπηση δε λύνει το πρόβλημα. Εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, πολλοί επιστήμονες επέλεξαν να αγνοήσουν τη δημοσκόπηση για τα προφανή της ψεγάδια. Εν τούτοις, το κεντρικό της συμπέρασμα έλαβε μεγάλη δημοσιότητα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisement