Ένωση Ελλήνων Φυσικών με μέντιουμ και ινδικούς διαλογισμούς;

Advertisement

Σύμφωνα με πρόσφατο σχετικό μασονικό δημοσίευμα, και τις σχετικές φωτογραφίες που δόθηκαν στην δημοσιότητα, ο κ. Δανέζης έδωσε και πάλι διάλεξη σε μασονική Στοά. Το σχετικό Δελτίο Τύπου του «Υπάτου Συμβουλίου της Ελλάδος» αναφέρει: «Την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Υπάτου Συμβουλίου της Ελλάδος η δεύτερη ανοιχτή διάλεξη του κύκλου Ο Φιλοσοφικός Τεκτονισμός Συνομιλεί με Σύγχρονους Στοχαστές. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συζητήσεις πραγματοποιούνται με Πανεπιστημιακούς μη τέκτονες, από τους οποίους και μέσω του διαλόγου επιθυμούμε να έχουμε τη σημερινή επιστημονική τους θέση και συμβολή σε θεμελιώδη και πανανθρώπινα ερωτήματα. Την εκδήλωση προλόγισε ο Υ.Μ.Τ. Κραταιότ.: αδελφός Ι. Πουλκούρας εξηγώντας περί των συγκεκριμένων βασικών εννοιών του Φιλοσοφικού Τεκτονισμού, τον Απωλεσθέντα Λόγο και το Άρρητο. Στην πρώτη μας συνάντηση συζητήσαμε με τον φιλόσοφο κ. Στέφανο Ροζάνη και στη δεύτερη με τον καθηγητή αστροφυσικής κ. Μάνο Δανέζη ο οποίος προσέγγισε το θέμα σε μια διάλεξη με τίτλο ο Κενός Χώρος ως Δημιουργός της Υλικής Πραγματικότητας». [Πηγή: http://www.aasr-greece.gr/].

Σύμφωνα με τον κύριο Δανέζη «είναι δεδομένο ότι Ορθόδοξος Χριστιανισμός και κλασικό Ελληνικό πνεύμα θα ζευγαρώσουν δημιουργώντας τα θεμέλια του Νέου Πολιτισμικού ρεύματος» [Βλ. «Ελληνική Αγωγή», τ. 52, Ιούνιος 2001]. Θα μου πείτε και πως είναι δυνατόν να αποφευκτή ένα τέτοιο ζευγάρωμα από την στιγμή που «Τον αναζητούμενο χαμένο παράδεισο της παιδικής μας αθωότητας, μπορούμε να τον ανακαλύψουμε πολύ κοντά μας, βαθειά μέσα μας, αν ακολουθήσουμε τον δρόμο της αναζήτησης της πίστης προς τον Θεό που υπάρχει μέσα και γύρω μας. Την πίστη αυτή που μπορούμε ν’ αντλήσουμε μονάχα από Αυτόν και μόνο μέσω Αυτού». [βλ. Μάνος Δανέζης, Στράτος Θεοδοσίου, «Αστρολογία. Θρησκεία ή Επιστήμη», Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα, 1994]

Προκειμένου να αντληθούν ορισμένα συμπεράσματα για τα ιδεολογικά και αντιδραστικά αυτά ρεύματα του «ελληνοχριαστιανισμού» τα οποία διαπερνούν οριζοντίως και καθέτως το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι αναγκαίο να παραπέμψουμε στην έρευνα της δημοσιογραφικής ομάδα «Ιός» με τίτλο «Η Νέα Αρχαιολατρία. Πιστεύω εις 12 Θεούς» που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 13/10/1996 και στην οποία, εκτός άλλων, αναφέρονται και τα περιοδικά «Δαυλός», το φροντιστήριο «Ελληνική Αγωγή» και ο «Γκουρου του νεοελληνικού φασισμού» κ. Κωνσταντίνος Πλεύρης: «Όπως αντιλαμβάνεσθε, πρόκειται για ένα πραγματικό ιδεολογικό ρεύμα «αρχαιοημερολογιτών». Άνθησε και πολλαπλασιάστηκε κατά την τελευταία πενταετία, στα περιθώρια των εθνικιστικών εξάρσεων, των διατεταγμένων συλλαλητηρίων και των μεγαλόστομων αναφορών στον Μεγαλέξανδρο. Δεν πρόκειται όμως για ενιαίο ρεύμα, ούτε περιορίζεται η ιδιοτυπία του στην άρνηση του ισχύοντος ημερολογίου. Βαθύτερος στόχος των «αρχαιοημερολογιτών» είναι η αποκατάσταση της αρχαιοελληνικής θρησκείας.

Η αναβίωση του Δωδεκάθεου. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις σ’ αυτό το ρεύμα. Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσουμε όσους παρέχουν ανεπιφύλακτη υποστήριξη στο Δωδεκάθεο και αρνούνται κάθε συμβιβασμό με τη χριστιανική θρησκεία. Εκφράζονται κυρίως με το περιοδικό «Διιπετές», το οποίο φιλοξενεί «κείμενα που εξυπηρετούν την Υπεράσπιση της Αρχαίας (Προχριστιανικής) Ψυχής, αρκεί να μην προπαγανδίζουν ρατσισμό, μισαλλοδοξία, φόβο, ταπείνωση του Ανθρώπου και παντοειδή έλεγχο του ανθρώπινου νου». Στις μόνιμες στήλες του περιοδικού προπαγανδίζονται οι αρχαίοι θεοί και εξαίρεται η «πατρογονική λατρεία». Στο ίδιο ρεύμα κατατάσσεται και η «Ελληνική Πολιτεία», η οποία αναδεικνύει την αντίθεση χριστιανισμού-ελληνισμού, και λοιδορεί τα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης που αποκαλύπτουν το ασυμβίβαστο των δυο λατρευτικών κατευθύνσεων. Από κοντά και μια σειρά άλλων δραστηριοτήτων, όπως η κίνηση «Μεγάλη Εθνική Εκκλησία των Ελλήνων», το φροντιστήριο «Ελληνική Αγωγή» και ορισμένες καλλιτεχνικές ομάδες. Η δεύτερη ομάδα των μυστών της αρχαίας λατρείας είναι περισσότερο ευέλικτη.

Επιχειρεί μια δική της σύζευξη του αρχαιοελληνικού πιστεύω με το χριστιανικό, ενώ κάπου παραμονεύει και το «Πιστεύω» του Γεωργίου Παπαδοπούλου. Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής αυτού του δεύτερου ρεύματος ο γνωστός τηλεοπτικός αστέρας Κωνσταντίνος Πλεύρης, ο οποίος επιδίδεται τελευταία στην παραγωγή του ελληνοχριστιανικού αμαλγάματος. Στα κείμενά του μετατρέπει την ανάγκη σε φιλοτιμία και περίπου απολογείται για τον αναγκαίο αυτό συμβιβασμό, τον οποίο αποδίδει στη σημερινή συγκυρία: «Πάντοτε δια τους Ελληνας η πίστις εις τον Θεόν απετέλει εθνικόν θεμέλιον. Ο ελληνικός λαός ανέκαθεν υπήρξε και παραμένει θεοσεβής. Τώρα η Ορθοδοξία εκφράζει το θρησκευτικό πιστεύω των Ελλήνων.» Φτάνει, μάλιστα, μέχρι το σημείο να καταγγέλλει την πολιτεία ότι αφαίρεσε με «αντιχριστιανικές εγκυκλίους» τα εικονίσματα αγίων από τα λεωφορεία. («Τα είκοσι πρωτόκολλα της προδοσίας», εκδ. Νέα Θέσις, Αθήναι 1995, σελ. 68). Δεν θα περίμενε κανείς άλλη στάση από τον ελάσσονα αυτό θεωρητικό της δικτατορίας των «Ελλήνων Χριστιανών». Την ίδια όμως στιγμή, ο Πλεύρης δεν χάνει ευκαιρία να εξάρει το περιοδικό «Δαυλός».

«Πιστεύω πολύ εις το περιοδικόν ‘Δαυλός'», μας έλεγε από το Tele City στις 29 Σεπτεμβρίου. «Ορισμένοι κακοηθέστατοι λένε ότι είναι ειδωλολατρικόν». Το ίδιο το περιοδικό, το οποίο αποτελεί το επιτυχέστερο εκδοτικό εγχείρημα του «χώρου», δεν συμμερίζεται τα περί «ελληνοχριστιανισμού» που πρεσβεύει ο κ. Πλεύρης. «Η πνευματική σύζευξις Ελληνισμού-Χριστιανισμού που επιχειρήθηκε πριν από 150 χρόνια ακριβώς και ισχύει έως σήμερα ως επίσημη ιδεολογία στο Ρωμαίικο κρατίδιο, υπήρξε ενέργεια ιδεολογικά εξαναγκαστική και ιστορικά βίαιη. Οι δύο αυτές θεωρήσεις της ζωής και του κόσμου από ιστορική άποψη όχι μόνον δεν συνεργάσθηκαν ποτέ, αλλά εμάχοντο αλλήλας πάντοτε μέχρι θανάτου επί μακράν σειράν αιώνων και από ιδεολογική άποψη υπάρχει μεταξύ τους πνευματική άβυσσος. » (τ. 152-3, Αύγουστος Σεπτέμβριος 1994).

Ο ίδιος όμως ο ιδρυτής, ιδιοκτήτης, εκδότης και διευθυντής (όπως αυτοτιτλοφορείται) του περιοδικού Δημήτρης Λάμπρου επιχειρούσε λίγους μήνες νωρίτερα να μπαλώσει τα πράγματα: «Ο Δαυλός δεν θα παύση ουδ’ επί στιγμήν να καταγγέλλει όσα απετέλεσαν και αποτελούν τα ‘αγκάθια’ που αποτρέπουν τον πλήρη και ειλικρινή και αναγεννητικό πνευματικό αλληλοεναγκαλισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με την Ελληνικότητα, με πρώτο και πιο αιχμηρό και πιο δηλητηριώδες από τα ‘αγκάθια’ αυτά την βαθύτατα μισελληνική ‘Παλαιά Διαθήκη’.» (τ. 145, Ιανουάριος 1994)» [Πηγή: http://www.iospress.gr]

Η ερευνήτρια της ψυχής του ανθρώπινου δυναμικού

Ας επανέλθουμε όμως στο παραπάνω βιβλίο της κυρίας Τσαρούχα. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την «μαρτυρία» των κυρίων Ευστράτιου Θεοδοσίου και Παναγιώτη Φιλντίση, οι οποίοι υπογράφουν αντίστοιχα με τις ιδιότητες: «Αστροφυσικός Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών» και «Στέλεχος της Εκπαίδευσης, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών». «Η θεωρία και οι ηθικοί κώδικες που περιβάλλουν τη μέθοδο της κα Τσαρούχα δημιουργούν έναν νέο τρόπο σκέψης για τους ανθρώπους, για τους καλλιτέχνες καθώς και για τους επιστήμονες… Ο ηθοποιός γνωρίζει ότι τα παράλληλα πεδία δημιουργούν την ενέργεια που τον βάζει σε ροή με την καθημερινότητα του και ότι το όραμα της Κβαντικής Φυσικής αποτελεί μέρος όλων των πτυχών της ζωής του… Η κα Τσαρούχα είναι μία αληθινή ερευνήτρια της ψυχής του ανθρώπινου δυναμικού» (σελ. 214, 215).

Το ερώτημα

Το ερώτημα που προκύπτει και τίθεται αμείλικτο είναι, όχι τόσο από το γεγονός του εάν η ηγεσία της «Ένωσης Ελλήνων Φυσικών» ασκείται τελικά σε melting pot με μέντιουμ, διαλογισμούς, οραματισμούς και άλλα τινά, ινδικά, «ελληνοχριστιανικά», μασονικά ή θεοσοφικά ασκησολόγια, αλλά από το γεγονός ότι δεν βλέπουμε να έχουν πάρει καμία θέση τα συλλογικά όργανα των εκπαιδευτικών αλλά και επιστήμονες Φυσικών επιστημών και το υπόλοιπο επιστημονικό και πανεπιστημιακό δυναμικό της χώρας για το παραπάνω εκδοτικό εγχείρημα της Ε.Ε.Φ. και κυρίως των περιεχομένων του.

Μήπως τελικά η Εκπαίδευση στην χώρα μας, σε μια εποχή υποτιθέμενου θριάμβου της επιστήμης, έχει παντελώς παραδοθεί στον εθνικισμό, στον δογματικό Δημιουργισμό και στον μυστικισμό; Μήπως έχουν διαμορφωθεί τέτοιες κοινωνικές σχέσεις στις εκπαιδευτικές δομές που δεν επιτρέπουν καμία συλλογική αντίδραση απέναντι στον ανορθολογισμό; Θα βγει επιτέλους η εκπαίδευση στο ξέφωτο του ορθολογισμού και της κριτικής σκέψης; Θα εδραιωθεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα δημόσιο, δωρεάν, χωρίς ταξικούς αποκλεισμούς και δημοκρατικό σε όλες τις βαθμίδες του όπου θα διδάσκεται η εγκόσμια γνώση, απαλλαγμένη από το υπερβατικό και εθνικιστικό στοιχείο;

ΠηγήΔείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Advertisement