Λεϊλά Χαλέντ: Ο ISIS είναι μια εγκληματική οργάνωση, που δημιούργησαν και χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ

Advertisement

Ο ISIS είναι μια εγκληματική οργάνωση, που δημιούργησαν και χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ.

Όσο για τη Συρία, δεν ήταν μόνο η επέμβαση της Ρωσίας, που ήρθε άλλωστε μετά από αρκετά χρόνια πολέμου, ήταν και η ικανότητα της κυβέρνησης Άσαντ να αμυνθεί, εξασφαλίζοντας ιδίως την οικονομική βιωσιμότητα και τη διατροφική επάρκεια της Συρίας, αλλά και έναν στρατό ικανό να υπερασπίσει τη χώρα του, υπογραμμίζει η Λεϊλά Χαλέντ, ηγετικό στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο.

Το Λαϊκό Μέτωπο (PFLP) είναι η δεύτερη σε ισχύ, μετά τη Φατάχ, “συνιστώσα” της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), έχει έδρα στη Δαμασκό και είναι η σημαντικότερη οργάνωση της παλαιστινιακής αριστεράς, με θέσεις πιο μαχητικές από αυτές της Φατάχ. Επωφεληθήκαμε της πρόσφατης επίσκεψης της Λεϊλά Χαλέντ στην Αθήνα, όπου συμμετείχε σε εκδήλωση της εφημερίδας “Δρόμος της Αριστεράς”, για να έχουμε για το ΑΠΕ-ΜΠΕ, από πρώτο χέρι, τις εκτιμήσεις ενός από τα πιο σημαντικά κέντρα των Παλαιστινίων για τα όσα δραματικά συμβαίνουν τώρα σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Τρομοκράτης για τους Ισραηλινούς, η Χαλέντ υπήρξε παγκόσμιο σύμβολο της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης, μετά τη συμμετοχή της σε μία από τις τέσσερις ταυτόχρονες αεροπειρατείες του Σεπτεμβρίου 1970, εμπνέοντας τραγούδια, ταινίες και έργα τέχνης διεθνώς. Οι Παλαιστίνιοι “απήντησαν”, και με αυτές τις αεροπειρατείες, στη δεινή ήττα που υπέστησαν με την κατάληψη των εδαφών τους από το Ισραήλ το 1967 και τη σφαγή τους στην Ιορδανία κατά τον “μαύρο Σεπτέμβρη” του 1970.

Επειδή το PFLP ήταν μια μαρξιστική οργάνωση με διεθνιστική ιδεολογία, έγινε εύκολα “γέφυρα” με τους κύκλους τόσο της ευρωπαϊκής “αντιϊμπεριαλιστικής” αριστεράς (όπως π.χ. η TMRI, διεθνής οργάνωση που διηύθυνε ο Έλληνας Μιχάλης Ράπτης-Pablo), όσο και της “τριτοκοσμικής”, όπως π.χ. οι Σαντινίστας της Νικαράγουας. Αυτές οι δυνάμεις συνέδραμαν και πρακτικά τη διεθνή (εκτός Αραβίας) ένοπλη δράση του PFLP. Αντίστροφα, στελέχη τους εκπαιδεύτηκαν στα παλαιστινιακά στρατόπεδα, μεταξύ των οποίων Έλληνες αγωνιστές κατά της στρατιωτικής δικτατορίας και Κύπριοι σοσιαλιστές, που ήθελαν να προετοιμαστούν και δυναμικά για την απελευθέρωση του νησιού από την τουρκική κατοχή.

“Δεν με ενδιαφέρει τι λένε για μένα. Ξέρω ποιά είμαι και ξέρω τον λαό μου”, απαντάει η Χαλέντ όταν της υπενθυμίζουμε τις κατηγορίες για τρομοκρατία εναντίον της. Όσο για τις επανειλημμένες ήττες που γνώρισε το παλαιστινιακό και αραβικό εθνικό κίνημα (των οποίων αντανάκλαση θεωρεί την άνοδο του ισλαμισμού μεταξύ των αραβικών μαζών), δεν συνιστούν “τελική ήττα” των Παλαιστινίων. “Έχουμε εμπεδώσει μια κουλτούρα αντίστασης” λέει, προσθέτοντας ότι “η αραβική εθνική υπόθεση δεν είναι υπόθεση μιας γενιάς” και τονίζοντας ότι οι αγώνες και οι εμπειρίες συσσωρεύονται μέχρις ότου δώσουν το ποθητό αποτέλεσμα.

Για τη Λεϊλά Χαλέντ οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι το αποτέλεσμα εφαρμογής ενός σχεδίου που αποσκοπούσε στην καταστροφή των ισχυρότερων στρατών των Αράβων (ιρακινού, λιβυκού και συριακού), αλλά και χωρών που είχαν μεγάλους, αρχαίους πολιτισμούς. Σε ότι αφορά τις διαφορές νεοσυντηρητικών και της τάσης Μπρεζίνσκι ή του Ομπάμα με τον Νετανιάχου, θεωρεί ότι είναι τακτικές και δεν αφορούν τις μείζονες, στρατηγικές επιδιώξεις. Η Χάλεντ πιστεύει ότι το σχέδιο ομοσπονδοποίησης της Συρίας εντάσσεται στον σχεδιασμό “κατακερματισμού” των κρατών της Μέσης Ανατολής, για τους Κούρδους υποστηρίζει ότι “χρησιμοποιούνται”, ενώ για το Ισραήλ πιστεύει ότι πάει σε κάποια μορφή φασισμού.

Ολόκληρο το κείμενο της συζήτησης με την Λεϊλά Χαλέντ:
Δ.Κ. Κάνοντας έναν απολογισμό πολλών δεκαετιών του παλαιστινιακού αγώνα, κάποιος μπορεί να πει ότι το παλαιστινιακό κίνημα έχει ηττηθεί. Έδωσε έναν πολύ ηρωικό αγώνα, δεν πέτυχε όμως τους στόχους του. Τι θα απαντούσατε σε μια τέτοια παρατήρηση;

Λ.Χ. Δεν το βλέπω έτσι. Οι αγώνες των λαών δεν μετρώνται με μερικά χρόνια. Συσσωρεύονται κι αυτή η συσσώρευση οδηγεί, όπως λένε οι Μαρξιστές, στην ποιοτική αλλαγή. Το αραβικό κίνημα χρειάζεται παραπάνω από μια γενιά. Καταφέραμε να εμπεδώσουμε την κουλτούρα της αντίστασης, την πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούμε τώρα, υπό κατοχή, ότι δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη συνέχιση της κατοχής. Γι’ αυτό και πρέπει να συνεχίσουμε μαζί με όλα τα δεινά, με όλο τον πόνο, με όλες τις θυσίες. Και παρόλα αυτά, παραμένουμε πάντα αφοσιωμένοι στα όνειρα του λαού μας, στη φιλοδοξία να αποκαταστήσουμε και να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας απελευθερωμένη από τους Σιωνιστές.

Δ.Κ. Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών είδαμε και στο εσωτερικό του παλαιστινιακού κινήματος, αλλά και ευρύτερα, στον αραβικό κόσμο, μια στροφή από την κυριαρχία του εθνικισμού στην κυριαρχία του ισλαμισμού. Πιθανώς ήταν και αυτό που προτιμούσε το Ισραήλ, για να συγκεντρώσει την υποστήριξη της Δύσης, κάτι που θα του ήταν πιο δύσκολο να το κάνει όσο αντιμετώπιζε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και κοσμικά καθεστώτα. Πως ερμηνεύετε αυτή τη στροφή;

Λ.Χ. Η περιοχή μας έχει ούτως ή άλλως την κουλτούρα του Ισλάμ, και δεν εννοώ μόνο το θρησκευτικό φαινόμενο, αλλά ευρύτερα τον πολιτισμό της, εδώ και 1.400 χρόνια. Ακόμα και οι Χριστιανοί της περιοχής διαποτίστηκαν από τον πολιτισμό αυτό. Ο Δρ. Χαμπάς (σ.σ. Ιδρυτής και ιστορικός ηγέτης του PFLP, γεννήθηκε Χριστιανός, αλλά κι αυτός πίστευε ότι και οι Χριστιανοί έχουν τον πολιτισμό του Ισλάμ, γιατί αυτός είναι, εδώ και 1.400 χρόνια, ο πολιτισμός ολόκληρης της Αραβίας. Στην Παλαιστίνη υπήρχαν ισλαμιστικά κινήματα, αλλά διαλύθηκαν όταν αντιμετωπίσαμε τη σιωνιστική εισβολή και όλοι ενώθηκαν για να την αντιμετωπίσουν. Στην Αίγυπτο, οι Βρετανοί δημιούργησαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όταν την έκαναν αποικία. Ήταν δραστήριοι στην Αίγυπτο, αλλά δεν ήταν οι ηγέτες του λαού και των μαζών, ενώ είχαν και παραρτήματα σε διάφορα μέρη του αραβικού κόσμου. Το 1952, όταν ο Νάσερ, με τους συντρόφους του και τον στρατό έκαναν την επανάσταση στην Αίγυπτο, τους κατέστειλαν γιατί τους θεωρούσαν εσωτερική απειλή. Αυτά όμως άλλαξαν με τον πόλεμο του 1967, όταν κατελήφθη όλη η Παλαιστίνη, τα υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά από το Ισραήλ και το 1973 συνήφθη η συμφωνία του Ισραήλ με την Αίγυπτο, που την έβγαλε από την αντιπαράθεση. H Αίγυπτος είναι η ηγέτιδα δύναμη του αραβικού χώρου. Όσο για τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα έλεγαν ότι είναι με τους Παλαιστίνους, ενώ μας χτυπούσαν πισώπλατα, παρόλο που χρηματοδοτούσαν την παλαιστινιακή αντίσταση και την PLO.

Όταν εμφανίστηκε η ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση, μετά το 1967, χτυπήθηκε από την Ιορδανία, τον Λίβανο και από το Ισραήλ. Η παλαιστινιακή επανάσταση χτυπήθηκε από τους Ισραηλινούς και το 1982 υποχρεώθηκε να φύγει από τον Λίβανο. Και προηγουμένως είχε δεχτεί χτυπήματα από την Ιορδανία, υπό την καθοδήγηση του Χένρι Κίσσινγκερ και της αμερικανικής κυβέρνησης, που σχεδίασε και διηύθυνε όλη τη διαδικασία, με στρατηγική του να διασπάσει τους Άραβες και τους Παλαιστίνιους για να τους αντιμετωπίσει καλύτερα. Το πρώτο βήμα του Κίσσινγκερ ήταν να βγάλει την Αίγυπτο από τη σύγκρουση στο Καμπ Ντέιβιντ (1973). Υπήρχε λαϊκή αντίθεση προς τη συμφωνία στην Αίγυπτο, γιατί ο αιγυπτιακός λαός υποστήριζε την Παλαιστίνη και οι Αιγύπτιοι, πούχαν πολεμήσει τρεις φορές με το Ισραήλ, το θεωρούσαν εχθρό. Αυτό το γεγονός έδωσε στους Ισλαμιστές τη δυνατότητα να ξαναβγούν στην επιφάνεια, εκφράζοντας αυτή την αντίθεση.

Δ.Κ. Πάντως ακούγεται ότι και σήμερα το Ισραήλ διαθέτει μεγάλη επιρροή στον αιγυπτιακό στρατό…

Λ.Χ. Σε κάποιον βαθμό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι τώρα τόσο αποτελεσματική. Για να ξαναγυρίσουμε όμως στους ισλαμιστές, η Χαμάς, που ήταν το παλαιστινιακό τμήμα των Αδελφών Μουσουλμάνων σχηματίστηκε το 1988, για να πάρει μέρος στην παλαιστινιακή λαϊκή εξέγερση, την Ιντιφάντα. Τους υποστήριξαν διάφορες χώρες και οι διεθνείς Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Αλλά δεν μπήκαν στην ενιαία εθνική παλαιστινιακή αντίσταση. Προτίμησαν να μείνουν μόνοι τους. Και βέβαια και η Ιρανική επανάσταση κατά του Σάχη υπό τον Χομεϊνί έπαιξε τον ρόλο της.

Κοιτάξτε τώρα τι έγινε. Το 1982 υποστήκαμε ήττα. Η ηγεσία της PLO βρέθηκε στο εξωτερικό. Το 1990 η Σοβιετική Ένωση και οι σοσιαλιστικές χώρες κατέρρευσαν, χάσαμε την υποστήριξη που είχαμε, η αραβική εθνική υπόθεση ηττήθηκε, ήταν λοιπόν πολύ εύκολο στις ισλαμικές ομάδες να αναδυθούν.

Δ.Κ. Επρόκειτο δηλαδή για μια αντανάκλαση της ήττας της αραβικής εθνικής υπόθεσης;

Λ.Χ. Ακριβώς. Βλέποντας οι κοινωνίες μας ότι όλα κατέρρεαν γύρω τους πήγαν πίσω στο Ισλάμ. Και πίστεψαν στους ισλαμιστές επίσης γιατί και η Χαμάς και η Ελ Τζιχάντ αντιστέκονταν όντως, με εξαίρεση τη διάσπαση που προκαλούσαν.

Δ.Κ. Πολλοί άνθρωποι λένε ότι οι Άραβες φταίνε και οι ίδιοι για αυτά που τους συμβαίνουν, δεν ενώνονται ποτέ κλπ.

Λ.Χ. Είναι σωστό. Δεν είναι μόνο οι εχθροί μας, είμαστε και εμείς. Πως δρούμε απέναντι στους εχθρούς μας και απέναντι στους λαούς μας. Στο επίσημο επίπεδο, τα αραβικά καθεστώτα δεν είναι δημοκρατικά. Δεν κάνουν αυτά που πρέπει για τους λαούς τους, δεν έχουν δημοκρατία, βιώσιμη ανάπτυξη, η οικονομία τους συνδέεται με το κέντρο του ιμπεριαλισμού…

Δ.Κ. Η Σοβιετική Ένωση συνέδραμε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, αργότερα όμως βοήθησε τους Άραβες. Ποιά επίδραση είχαν όλα αυτά στην αραβική αριστερά;

Λ.Χ. Οι Σοβιετικοί έχτισαν μια καλή σχέση με την Αίγυπτο, τον καιρό του Νάσερ, με την Συρία και με το Ιράκ. Υποστήριξαν τη νότιο Υεμένη στον αγώνα κατά των Βρετανών. Αλλά δυστυχώς κατέρρευσαν με την περεστρόικα, την γκλάσνοστ, τον Γκορμπατσώφ και τον Γέλτσιν. Αυτό ήταν μια μεγάλη απώλεια κατ’ αρχήν για τον λαό τους.

Δ.Κ. Πως βλέπετε τώρα τον ρόλο της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή;

Λ.Χ. Πρώτον θέλουν να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους. Δεύτερο, θέλουν ένα πόδι στην περιοχή, ακολουθώντας τα συμφέροντά τους. Τώρα δεν βασίζονται σε αρχές, βασίζονται στα συμφέροντα. Και είναι προς το συμφέρον τους να υπερασπιστούν την ίδια τη δική τους χώρα στη Μέση Ανατολή. Τον εαυτό τους υπερασπίζονται στην πραγματικότητα. Και γι’ αυτό επενέβησαν για να υπερασπιστούν το καθεστώς Άσαντ από τον ISIS και τις ξένες επεμβάσεις. Γιατί οι Αμερικανοί είναι στο Ιράκ, αλλά και στη Συρία κάτω από το τραπέζι, με άλλα εργαλεία.

Δ.Κ. Εκτιμάτε τη ρωσική επέμβαση ως θετική ή αρνητική;

Λ.Χ. Σε ένα μέτρο εμπόδισε τις προσπάθειες διάλυσης του καθεστώτος.

Δ.Κ. Τον τελευταίο καιρό είδαμε πολύ σοβαρές και αρκετά ασυνήθιστες διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του Ισραηλινού κατεστημένου, όπως τις δηλώσεις του πρώην υπουργού Άμυνας και ανώτατων στελεχών της Μοσάντ εναντίον του Νετανιάχου, με βαρύτατες εκφράσεις μάλιστα. Εσείς πως τα ερμηνεύετε αυτά;

Λ.Χ. Το Ισραήλ κινείται όλο και περισσότερο προς τον εξτρεμισμό και μεταβάλλεται σε ένα κράτος απαρτχάιντ (φυλετικών διακρίσεων). Αλλά αυτή είναι η μία όψη. Από την άλλη η κοινωνία πάει στον φασισμό. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση των εποίκων και των εξτρεμιστών. Και βγήκε πρόσφατα ένας ανώτατος στρατιωτικός και το είπε αυτό, ότι ανησυχεί για την πορεία και στην κοινωνία και στον στρατό, ότι παρατηρούμε και στην κοινωνία και στον στρατό χαρακτηριστικά ανάλογα με αυτά της δεκαετίας του 1930 στη Γερμανία. Και τον επέκριναν πολύ σκληρά από την κυβέρνηση. Αλλά είπε την αλήθεια. Γιατί εμφανίζονται όλο και περισσότερα κόμματα που, ακόμα και με το όνομά τους, θεωρούν το Ισραήλ εβραϊκό κράτος. Αλλά όταν λες εβραϊκό κράτος λες απαρτχάιντ, γιατί 20% του πληθυσμού του Ισραήλ είναι Παλαιστίνιοι.

Δ.Κ. Μια τέτοια ιστορική στροφή, αν όντως επιβεβαιωθεί, θα ήταν πολύ εντυπωσιακή. Με δεδομένο μάλιστα και τον πολύ μεγάλο ρόλο που έπαιξαν, τουλάχιστον οι φτωχοί Εβραίοι, οι εργάτες πριν από έναν αιώνα στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα. Αλλά και την ιστορία των διωγμών τους, ιδίως από την ευρωπαϊκή άκρα δεξιά. Μοιάζει να συνιστά μια θεμελιώδη “αλλαγή υποδείγματος”..

Λ.Χ. Κοιτάξτε, έθεσαν το Ολοκαύτωμα ως θεμέλιο της απαίτησής τους νάχουν τη δική τους πατρίδα στην Παλαιστίνη και τώρα κάνουν το Ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων. Αλλά οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν καμμία συμμετοχή σε όσα συνέβησαν στην Ευρώπη με τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Εμείς είμαστε υπό εντολή, είμαστε σε καθεστώς αποικίας επίσης.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Διαβάστε περισσότερα

Advertisement