Tο μέρος όπου αναπαύεται η καρδιά του Αλέξανδρου Υψηλάντη

Advertisement

Ο ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ
Γιατί ήταν κλειδωμένη σε ντουλάπι

Θέλοντας να εκπληρώσει την επιθυμία του Αλέξανδρου Υψηλάντη, η χήρα του αδελφού του Μαρία αποφάσισε να κρύψει την καρδιά του στο εκκλησάκι των Ταξιαρχών εν έτει 1859. Εθεσε όμως έναν όρο όταν την εμπιστεύτηκε στον ιερέα: Να μην το μάθει ποτέ η Πολιτεία, καθώς η ίδια θεωρούσε ότι το ελληνικό κράτος υπήρξε «άγνωμον προς τους Υψηλάντηδες».

Η Μαρία, γυναίκα με μεγάλη προσωπική περιουσία και κυρία επί των τιμών επί βασιλίσσης Αμαλίας, είχε πρωτοστατήσει μαζί με άλλες Αθηναίες της υψηλής κοινωνίας σε πλείστες αγαθοεργίες. Μία από αυτές η δημιουργία ενός ορφανοτροφείου κοντά στα ανάκτορα, στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός των Ταξιαρχών: Του Αμαλίειου Ορφανοτροφείου.

Το κτίριο ανεγέρθηκε το 1854 μετά από μια λοιμική νόσο που είχε αποδεκατίσει τον πληθυσμό της Αθήνας, αφήνοντας εκατοντάδες ορφανά. Μαζί του χτίστηκε ως ιδρυματικός ναός και η εκκλησία των Ταξιαρχών. Οταν το 1894 ο ιερέας Μούρτζινος αρρώστησε, στη θέση του τοποθετήθηκε προσωρινά ο αρχιμανδρίτης Κριεζής, ο οποίος και ανακάλυψε τυχαία τυλιγμένες σε ένα πανί τις ληκύθους που έφεραν η μία χαραγμένα τα αρχικά «Δ.Υ.» και η άλλη το όνομα «Αλέξανδρος Υψηλάντης 1821».

Ο Μούρτζινος δυσαρεστήθηκε από την παραβίαση του ντουλαπιού και ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι το υπουργείο ζήτησε τη μεταφορά των οργάνων στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο με επίσημη τελετή, για το οποίο τελικά το ίδρυμα αποφάσισε να μη δώσει την έγκρισή του.

Κλειδωμένες σε ένα ντουλάπι στο ιερό του ναού των Ταξιαρχών, χωρίς να γνωρίζει κανείς την ύπαρξή τους εκτός από τον εφημέριο στον οποίο τις είχε εμπιστευθεί η χήρα του Γεώργιου Υψηλάντη, βρίσκονταν οι καρδιές που ανακαλύφθηκαν τυχαία στα τέλη του 19ου αιώνα

Κλειδωμένες σε ένα ντουλάπι στο ιερό του ναού των Ταξιαρχών, χωρίς να γνωρίζει κανείς την ύπαρξή τους εκτός από τον εφημέριο στον οποίο τις είχε εμπιστευθεί η χήρα του Γεώργιου Υψηλάντη, βρίσκονταν οι καρδιές που ανακαλύφθηκαν τυχαία στα τέλη του 19ου αιώνα

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, το 1957, το ορφανοτροφείο κατεδαφίστηκε, ενώ ο ναός διεσώθη χάρη στις προσπάθειες των κατοίκων της περιοχής. Προσφέροντας σημαντικά για την εποχή χρήματα στο Αμαλίειο οι πιστοί απέτρεψαν την κατεδάφιση και ανέλαβαν τη συντήρηση του ναού. Από τότε μέχρι σήμερα η εκκλησία έχει τεθεί σε δημόσια λατρεία και λειτουργεί κάθε Κυριακή.

Σε μουσεία και οι καρδιές του Μιαούλη και του Κανάρη

Ηταν το 1835, λίγο μετά τον θάνατο του ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη, όταν ο βασιλιάς Οθωνας έδωσε εντολή να αποσπαστεί η καρδιά από το σώμα του νεκρού ήρωα και να τοποθετηθεί ταριχευμένη σε ειδική λήκυθο ως σύμβολο ανδρείας και πατριωτισμού. Επάνω στη λήκυθο, η οποία σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο της Υδρας, είναι γραμμένη η επιγραφή «Χαίρε η καρδία του Ανδρέα Μιαούλη».

Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθηνών υπάρχει, επίσης, η λήκυθος που περιέχει την καρδιά του Κωνσταντίνου Κανάρη. Επάνω της είναι χαραγμένη η φράση «Χαίρε καρδία ναυάρχου Κανάρη», ενώ στο πλαϊνό τμήμα της μαρμάρινης λάρνακας, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Θωμάς Θωμόπουλος, έχουν χαραχτεί με χρυσά γράμματα οι λέξεις Χίος, Ψαρά, Τσεσμές, Αλεξάνδρεια.

Δύο λήκυθοι, η μία ολόχρυση με τα αρχικά «Δ.Υ.» και η άλλη από λευκό μέταλλο «κρυσταλλοσκεπές» με την υπογραφή «Αλέξανδρος Υψηλάντης 1821», φυλάσσουν τις καρδιές των αδελφών Υψηλάντη σε ειδική προθήκη στον ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών

Η καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη στο Μουσείο της Υδρας

Η καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη στο Μουσείο της Υδρας

Κατερίνα Ροββά, ethnos.grΔείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Advertisement