Όταν οι Αμερικάνοι σχεδίαζαν να ρίξουν… ατομική βόμβα στο φεγγάρι

Advertisement

Όλοι έχουμε ακούσει πώς μια μικρή ή και ασήμαντη αφορμή είναι αρκετή για να προκαλέσει υπέρμετρη καταστροφή. Αν και υπερ-απλουστευτική σαν θεώρηση, δεν μπορεί κανείς να μην αναλογιστεί περιπτώσεις όπως ότι η δολοφονία δύο και μόνο ανθρώπων, έστω και γαλαζοαίματων, ήταν αρκετή για να συρθεί μια ολόκληρη ήπειρος στον πόλεμο με εκατομμύρια νεκρούς. Ο λόγος για τη δολοφονία του Φερδινάνδου και της συζύγου του που στάθηκε αφορμή για να ξεσπάσει ο κατά τα φαινόμενα παράλογος μέχρι εκείνη τη στιγμή, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Αντίστοιχα, ένας μικρός τεχνητός δορυφόρος, λίγο μεγαλύτερος από μια μπασκέτα, λίγο έλλειψε να οδηγήσει σε ένα κατακλυσμιαίο γεγονός: στον πυρηνικό βομβαρδισμό της ίδιας της Σελήνης! Βέβαια, μόνο τυχαίος δεν ήταν ο συγκεκριμένος δορυφόρος, καθώς επρόκειτο για τον πρώτο δορυφόρο που εκτόξευσε ποτέ ο άνθρωπος στο διάστημα! Το επίτευγμα, όμως αυτό, κατόρθωσαν οι Σοβιετικοί, κάτι που καθόλου δεν άρεσε στις ΗΠΑ.

Η απάντηση λοιπόν που σχεδίασαν, αλλά ευτυχώς δεν εκτέλεσαν, θα έπρεπε να ήταν εξίσου εντυπωσιακή (έστω κι αν θα ήταν καταστροφική). Κάπως έτσι ξεκίνησε η υπόθεση με το μυστηριώδες «Project A119». Αν και λίγα έχουν γίνει γνωστά, καθώς για δεκαετίες το πρόγραμμα είχε μείνει καλά κρυμμένο, ας επιχειρήσουμε να ξετυλίξουμε την ιστορία πίσω από το μυστηριώδες αυτό αμερικανικό σχέδιο…

space11

Έτσι ξεκίνησαν όλα

Βρισκόμαστε στα μέσα του 20ου αιώνα, με τον Ψυχρό Πόλεμο να βρίσκεται στον κολοφώνα του και τις δύο υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση, να διαγωνίζονται στην κούρσα κατάκτησης του διαστήματος. Το προβάδισμα πήραν οι Σοβιετικοί με την επιτυχημένη εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρου, του Σπούτνικ I, το 1957.

Το μνημειώδες επίτευγμα γέμισε χαρά τους Σοβιετικούς, αλλά και τρόμο τους Αμερικάνους, τόσο την κυβέρνηση όσο και τους πολίτες. Η ιδέα ότι η «Κόκκινη Αρκούδα» μπορούσε να καταφέρει κάτι που οι ΗΠΑ αδυνατούσε, πλήγωσε τον εγωισμό των Γιάνκηδων. Φοβία και παράνοια, πασπαλισμένες με κάμποση άγνοια, έφτασαν σε τέτοια επίπεδα ώστε ορισμένοι να πιστεύουν πως ο δορυφόρος ήταν ικανός να σκορπήσει τον πυρηνικό όλεθρο στην Αμερική!

space9

Στην πραγματικότητα, βέβαια, εάν κάτι αποδείκνυε ο Σπούτνικ, ήταν πως οι Σοβιετικοί διέθεταν πυραύλους ικανούς να στείλουν ένα δορυφόρο σε τροχιά και άρα ενδεχομένως να τον στείλουν και στην αυλή των ΗΠΑ. Η σκέψη αυτή μέσα στην παράνοια του Ψυχρού Πολέμου, αρκούσε για να τρομάξει και τον πιο σκληροτράχηλο στρατιωτικό.

Η χώρα χρειαζόταν κάτι για να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση της, αλλά και για να δείξει στον κόσμο και πολύ περισσότερο στο μέγα εχθρό ότι παρέμενε υπολογίσιμη δύναμη. Χρειαζόταν κάτι που θα έδειχνε σε όλους για τι ήταν ικανή. Και κάπου εκεί έπεσε η ιδέα για το Project A119.

Η ανάπτυξη του Project A119

space4

Δεδομένου ότι βρισκόμαστε στα τέλη του ΄50, ένα πυρηνικό μανιτάρι δεν θα μπορούσε να δείξει και πολλά για μία χώρα. Έτσι στο μυαλό των αξιωματικών της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας σχηματίστηκε η ιδέα ενός σχεδίου που σίγουρα δεν θα περνούσε απαρατήρητο: την πυροδότηση μιας πυρηνικής βόμβας στο φεγγάρι που όλος ο κόσμος θα μπορούσε να δει.

Αν και μέχρι το 1958, οι ΗΠΑ είχαν κατορθώσει να εκτοξεύσουν το δικό τους δορυφόρο, (αναμφίβολα ένα επίτευγμα για τους μηχανικούς της χώρας), δεν είχε καμία σημασία για την παγκόσμια και την εγχώρια κοινή γνώμη διότι οι Σοβιετικοί τους είχαν προλάβει. Η Πολεμική Αεροπορία ήθελε κάτι κατά πολύ μεγαλύτερο! Έτσι διέταξε μια ομάδα φυσικών επιστημόνων να σχεδιάσουν μια ενδεχόμενη πυρηνική έκρηξη στη Σελήνη.

Το απόρρητο πρόγραμμα πέρασε στην Ιστορία με δύο ονόματα, το «χαλαρό» με το οποίο κυκλοφόρησε στον Τύπο, «A Study of Lunar Research Flights», και το σαφώς πιο μυστηριώδες «Project A119». Σύμφωνα με το σχεδιασμό, η ατομική βόμβα θα έπρεπε να έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με το όπλο που είχε ισοπεδώσει τη Χιροσίμα 13 χρόνια νωρίτερα.

Η συσκευή των 12 κιλοτόνων θα έπρεπε να είναι επαρκώς ισχυρή ώστε η έκρηξη να είναι ορατή από τη Γη, αλλά και σε μέγεθος τέτοιο ώστε ένας πύραυλος της εποχής να μπορεί να την στείλει στο φυσικό δορυφόρο μας. Έτσι, όλα κατέληγαν στο σενάριο μιας ατομικής βόμβας κι όχι υδρογόνου, καθώς η δεύτερη θα ήταν πολύ βαριά. Επιπλέον, η ισχύς θα έπρεπε να υπολογιστεί έτσι ώστε να μην καταστρέψει τις βασικές ιδιότητες του φεγγαριού.

space10Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2 3

Διαβάστε περισσότερα

Advertisement