Όταν οι Αμερικάνοι σχεδίαζαν να ρίξουν… ατομική βόμβα στο φεγγάρι

Advertisement

Την εποχή που ξεκίνησαν οι σχεδιασμοί, δεν υπήρχε πύραυλος ικανός να εκτελέσει την αποστολή. Όμως η Πολεμική Αεροπορία είχε προγραμματίσει για το 1959 την κατασκευή ενός διηπειρωτικούς βαλλιστικού πυραύλου, ικανού να ολοκληρώσει το ταξίδι των 384.403 χιλιόμετρων μέχρι το φεγγάρι. Σχεδιασμένος να σπείρει τον πυρηνικό εφιάλτη σε σοβιετικές πόλεις, ο πύραυλος θα έπρεπε έχει μέγιστη απόκλιση 3 χιλιομέτρων.

space3

Το «κλείδωμα» του στόχου

Η επιλογή του στόχου στην επιφάνεια της Σελήνης ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση, καθώς η βόμβα έπρεπε να πυροδοτηθεί στο σημείο με την καλύτερη ορατότητα από τη Γη. Έτσι οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι καλύτερος στόχος ήταν οι άκρες του σεληνιακού δίσκου, στη σκοτεινή πλευρά του. Το σύννεφο σκόνης από την έκρηξη θα φωτιζόταν από την ήλιο και θα γινόταν έτσι ορατό από τη Γη.

Ενώ όμως στον πλανήτη μας η πυρηνική έκρηξη δημιουργούσε το περίφημο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού, μια αντίστοιχη έκρηξη στη Σελήνη θα είχε διαφορετικά αποτελέσματα. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η απουσία ατμόσφαιρας σε συνδυασμό με τη μικρότερη βαρυτική έλξη θα είχαν σαν αποτέλεσμα μια έκρηξη η οποία θα φάνταζε ασυνήθιστη στα ανθρώπινα μάτια.

Αντί για ένα «τακτοποιημένο» μανιτάρι, τα υπολείμματα της έκρηξης θα εξαπολύονταν ατάκτως σε διάφορα σημεία. Επιπλέον, η απίστευτη ενέργεια της πυρηνικής έκρηξης σε συνδυασμό με τη μικρότερη βαρύτητα θα διασκόρπιζαν τη ραδιενεργή σκόνη.

Οι «θετικές» παρενέργειες

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχε μεταξύ άλλων και ο φυσικός Carl Sagan ο οποίος την εποχή εκείνη ασπαζόταν τη θεωρία ότι η Σελήνη μπορεί να φιλοξενούσε μικροβιακή ζωή. Έτσι, έσπευσε να εντοπίσει ένα ενδεχόμενο θετικό αποτέλεσμα από την έκρηξη. Εξέφρασε λοιπόν την άποψη ότι οργανικά σωματίδια μπορεί να ήταν ανιχνεύσιμα μέσα στο σύννεφο από τα συντρίμμια. Επιπλέον, πρότεινε ότι το σύννεφο σκόνης θα μπορούσε να δώσει στους επιστήμονες μια εικόνα για τη σύσταση του φυσικού δορυφόρου της Γης.

space7
Ο φυσικός Carl Sagan

Γιατί τελικά η Σελήνη είναι ακόμη στη θέση της;

Αν και το σχέδιο φαντάζει ακραίο σήμερα, για τουλάχιστον ένα χρόνο βρισκόταν κανονικά στο τραπέζι των συζητήσεων, αν και τελικά ποτέ δεν προχώρησε ποτέ στη φάση της υλοποίησης. Κι αυτό γιατί, βρέθηκαν εν τέλει άλλοι, λιγότερο εκρηκτικοί τρόποι, για την ενίσχυση του εθνικού φρονήματος.

Επιπλέον, δεν υπάρχει καν η βεβαιότητα ότι το σχέδιο θα είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα κι αν οι αμερικάνοι πολίτες θα επιδοκίμαζαν μια τέτοια ενέργεια. Από την άλλη και οι επιστήμονες ανησυχούσαν για την καταστροφή του παρθένου σεληνιακού εδάφους από την ακτινοβολία και την έκρηξη η οποία θα μόλυνε το διάστημα. Ανησυχία και αμφιβολίες είχαν εκφραστεί επίσης για τις ολέθριες συνέπειες σε περίπτωση που η βόμβα εκρήγνυνται νωρίτερα από την προκαθορισμένη στιγμή.

«Το κατέστησα σαφές την εποχή εκείνη πως θα υπήρχε ένα τεράστιο κόστος στην επιστήμη εάν καταστρέφαμε το παρθένο σεληνιακό έδαφος, όμως η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ενδιαφερόταν κυρίως για το πώς η πυρηνική έκρηξη θα παρουσιαζόταν στη Γη», δήλωνε το 2000, ο δρ. Leonard Reiffel, ένας από τους φυσικούς που εργαζόταν στην ανάπτυξη του σχεδίου και ήταν ο πρώτος που έδωσε ορισμένες λεπτομέρειες για το απόρρητο Project A119.

space1
Ο δρ. Leonard Reiffel

Και οι Σοβιετικοί είχαν σκεφτεί ανάλογο σχέδιο

Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι Σοβιετικοί είχαν στα σκαριά ένα αντίστοιχο σχέδιο, την ίδια ακριβώς περίοδο. Δεν είχε να κάνει βέβαια με τη δημιουργία ενός σύννεφου ορατού από τη Γη, αλλά μιας ισχυρής λάμψης που οι αστρονόμοι σε όλον τον κόσμο θα παρατηρούσαν. Τελικά βέβαια και το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε και μάλιστα για παρόμοιους λόγους. Κάποιοι επιστήμονες σκέφτηκαν ότι εξαιτίας της απουσίας ατμόσφαιρας, η πυρηνική έκρηξη δεν θα δημιουργούσε την ίδια λάμψη όπως στη Γη και ως εκ τούτου φοβόντουσαν ότι δεν θα καταγραφόταν στα φιλμ.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2 3

Advertisement