Αληθινές ιστορίες παιδιών που έζησαν σαν άγρια ζώα [Εικόνες]

Advertisement

Madina, Ρωσία, 2013

Η Μαντίνα ζούσε μαζί με σκυλιά από τη γέννησή της μέχρι τα 3 της χρόνια. Μοιραζόταν το φαγητό τους, έπαιζε μαζί τους και κοιμόταν μαζί τους όταν είχε κρύο το χειμώνα. Όταν οι κοινωνικοί λειτουργοί την βρήκαν το 2013, ήταν γυμνή, περπατούσε στα τέσσερα και γρύλιζε σαν σκυλί.

Ο πατέρας της την είχε εγκαταλείψει μετά τη γέννησή της.

Η μητέρα της ήταν 23 ετών, ήταν αλκοολική και την παραμελούσε. Τα παιδιά δεν έπαιζαν μαζί της και τα σκυλιά έγιναν οι καλύτεροι και οι μόνοι φίλοι της.

Οι γιατροί ανέφεραν ότι η Μαντίνα ήταν ψυχικά και σωματικά υγιής, παρά τη δοκιμασία της. Δεν είναι γνωστό τι απέγινε, ωστόσο είναι πιθανό να ζει μια φυσιολογική ζωή.

Genie, Αμερική, 1970

Όταν ήταν μικρή ο πατέρας της Τζίνι αποφάσισε ότι η κόρη του ήταν «καθυστερημένη» και την περιόρισε σε ένα παιδικό κάθισμα – τουαλέτα, μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού.

Έζησε στην απομόνωση για πάνω από 10 χρόνια. Κοιμόταν σε αυτή την καρέκλα. Ήταν 13 ετών όταν το 1970, όταν η ίδια και η μητέρα της πήγαν στις κοινωνικές υπηρεσίες, όπου ένας ένας κοινωνικός λειτουργός παρατήρησε την κατάστασή της. Δεν είχε εκπαιδευτεί για την τουαλέτα και περπατούσε σαν κουνελάκι. Δεν μπορούσε να μιλήσει ή να βγαλει κανένα ήχο και συνεχώς έφτυνε και χτυπούσε τον εαυτό της. Το παιδί αυτό έγινε αντικείμενο έρευνας.

Σιγά σιγά έμαθε να λέει λίγα λόγια, αλλά δεν μπορούσε να τα οργανώσει γραμματικά. Επίσης, άρχισε να διαβάζει απλά κείμενα, και ανέπτυξε μια περιορισμένη μορφή κοινωνικής συμπεριφοράς. Σε κάποια φάση, έζησε για λίγο και πάλι με τη μητέρα της, αλλά στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε διάφορες ανάδοχες οικογένειες όπου βίωσε την κακοποίηση και την παρενόχληση.

Επέστρεψε στο νοσοκομείο όταν διαπιστώθηκε ότι είχε ξαναγυρίσει στη σιωπή. Η χρηματοδότηση για τη θεραπεία της σταμάτησε το 1974 και δεν ήταν γνωστό τι απέγινε, μέχρι που ένας ιδιωτικός ερευνητής την εντόπισε σε ιδιωτική κλινική για διανοητικά υπανάπτυκτους ενήλικες.

Το αγόρι – λεοπάρδαλη, Ινδία, 1912

Αυτό το αγόρι ήταν δύο χρονών όταν το πήρε μια λεοπάρδαλης το 1912. Τρία χρόνια αργότερα, ένας κυνηγός σκότωσε τη λεοπάρδαλη και βρήκε τρία παιδιά της, ένα από τα οποία ήταν το 5χρονο αγόρι. Το παιδί επέστρεψε στην οικογένειά του σε ένα μικρό χωριό στην Ινδία. Όταν τον βρήκαν περπατούσε και έτρεχε στα 4.

Δάγκωνε και πάλευε με όλους όσους τον πλησίαζαν, και έτρωγε τα πτηνά του χωριού.

Αργότερα έμαθε να μιλά και να περπατά σε πιο όρθια στάση. Τυφλώθηκε σταδιακά από καταρράκτη, ασθένεια που δεν προκλήθηκε από τις εμπειρίες του στη ζούγκλα, αλλά από κληρονομικότητα.

Sujit Kumar, το αγόρι κοτόπουλο, Φίτζι, 1978

Ο Sujit παρουσίασε δυσλειτουργική συμπεριφορά, ως παιδί. Οι γονείς του τον κλείδωσαν σε ένα κοτέτσι. Η μητέρα του αυτοκτόνησε και ο πατέρας του δολοφονήθηκε. Ο παππούς του ανέλαβε την επιμέλειά του, αλλά εξακολουθούσε να τον κρατά περιορισμένο μέσα στο κοτέτσι.

Ο ίδιος ήταν οκτώ ετών όταν βρέθηκε στη μέση του δρόμου, να συμπεριφέρεται σαν ζώο. Πήγε σε ένα σπίτι ηλικιωμένων αλλά, επειδή ήταν πολύ επιθετικός, ήταν δεμένος με σεντόνια στο κρεβάτι του για πάνω από 20 χρόνια. Σήμερα, είναι πάνω από 30 ετών και ζει μαζί με την Elizabeth Clayton, η οποία τον έσωσε από τα δεσμά του.

Kamala και Amala, Ινδία, 1920

Η Kamala, 8 ετών, και η Amala, 12, βρέθηκαν το 1920 σε ένα κρησφύγετο λύκων. Είναι μία από τις πιο διάσημες περιπτώσεις των άγριων παιδιών. Τις βρήκε ένας μοναχός να κρύβονται σε ένα δέντρο πάνω από το σπήλαιο μαζί με τους λύκους.

Τα κορίτσια είχαν φρικτή όψη, έτρεξαν στα τέσσερα και δεν έμοιαζαν με ανθρώπους. Γρύλιζαν, δεν φορούσαν ρούχα, δεν έτρωγαν τίποτα παρά μόνο ωμό κρέας και ούρλιαζαν.

Δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους, αλλά είχαν εξαιρετική ακοή, όραση και όσφρηση. Η Amala πέθανε ένα χρόνο μετά την εύρεση της. Η Kamala τελικά έμαθε να περπατά σε όρθια θέση και μιλάει, αλλά πέθανε το 1929 από νεφρική ανεπάρκεια, σε ηλικία 17 ετών.

Ivan Mishukov, Ρωσία, 1998

Ο Ιβάν είχε κακοποιηθεί από την οικογένειά του και είχε φύγει μακριά όταν μόλις 4 ετών. Έζησε στους δρόμους ζητιανεύοντας. Ανέπτυξε μια σχέση με μια ομάδα από άγρια σκυλιά, και έτρωγε μαζί τους.Έζησε για δύο χρόνια με αυτόν τον τρόπο, αλλά τελικά την βρήκαν και την έβαλαν σε ένα ορφανοτροφείο. Ο Ιβάν επωφελήθηκε από τις υπάρχουσες γλωσσικές του δεξιότητες. Με τη βοήθεια της αποκατάστασης, σήμερα ζει μια φυσιολογική ζωή.

Marie Angelique Memmie Le Blanc, Γαλλία, 1731

Για δέκα χρόνια, η Memmie περπάτησε χιλιάδες μίλια στα δάση της Γαλλίας. Έτρωγε πουλιά, βατράχια και ψάρια, φύλλα, κλαδιά και ρίζες. Την βρήκαν στα 19 της και έμοιαζε με άγριο ζώο. Δεν μιλούσε και έβγαζε μόνο κραυγές. Για χρόνια δεν έτρωγε μαγειρεμένο φαγητό.

Το 1737, η Βασίλισσα της Πολωνίας, πήρε την Memmie για κυνήγι μαζί της, όπου ετρεχε πιο γρήγορα από τα ζώα. Η αποκατάστασή της ήταν αξιοσημείωτη. Εμαθε να διαβάζει, να γράφει και μιλά άπταιστα Γαλλικά. Εγινε για λίγο μοναχή ενώ πέθανε οικονομικά ευκατάστατη στο Παρίσι το 1775, σε ηλικία 63 ετών.

Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2 3

Advertisement