Το προφητικό κείμενο του Τσάτσου για το μέλλον της Ελλάδας

Advertisement

Ένα προφητικό κείμενο είχε επιδώσει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Δεκέμβριο του 1975.

Το 16σέλιδο δακτυλογραφημένο σημείωμα του πρώτου Προέδρου της Δημοκρατίας, το οποίο επέδωσε στον τότε πρωθυπουργό, περιελάμβανε υποδείξεις και παρατηρήσεις για την κυβερνητική πολιτική, με αναφορές στην κατάσταση στα Πανεπιστήμια και τον Τύπο μεταξύ άλλων.

Το έγγραφο εντοπίστηκε στο Αρχείο Καραμανλή και το δημοσίευσε η «Εφημερίδα των Συντακτών».

«Απογραφή δυνάμεων στο τέλος του 1975»

Α. Στο εθνικό σύνολο διατηρούμε τη δύναμή μας. Ισοφαρίζονται τα κέρδη και αι ζημίαι.

Ζημίαι:

α) Η φυσιολογική φθορά, η οποία είναι κατ’ εμέ μικρά.

β) Οι νέοι ψηφοφόροι που ενδέχεται να είναι κατά πλειοψηφίαν αντίθετοί μας.

Κέρδη:

α) Το αυξανόμενο αίσθημα ασφαλείας και ησυχίας

β) Ικανοποίησις κατά περιοχάς για ωρισμένα έργα.

γ) Σε ώρα εκλογών θα έχωμε προσχωρήσεις μετριοπαθών που ψήφισαν το 1974 εναντίον μας, λόγω της απογοητεύσεως από τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως.

Β. Γεγονότα που θα μπορούσαν να μεταβάλουν την κοινή γνώμη.

Το Κυπριακό. Παρά την καθολικήν υποκρισίαν που αναγκάζει όλους τους ρήτορες να μιλάνε σε κάθε δημόσια εκδήλωση για το Κυπριακό, κατά βάθος η κοινή γνώμη κατάλαβε τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος για τον Ελληνισμό. (Χάσαμε τον Ελληνισμό της Πόλης και δεν μιλήσαμε!).

Ο κόσμος απλώς δεν θέλει ταπείνωση. Αλλά θέλει κάποια λύση.

Ξέρει ο κοσμάκης ότι εμείς και οι Κύπριοι κάναμε λάθη που ωδήγησαν σε μια ήττα. Δεν απαιτεί από την Κυβέρνηση θαύματα.

Ενα φοβάται. Να μη δημιουργηθή με την δοθησομένη λύση νέο προσφυγικό ζήτημα.

Αλλους πρόσφυγες δεν σηκώνει ο τόπος.

Το Αιγαιικό πρόβλημα αντιθέτως πονάει όλους τους Ελληνες. Εκεί μια λύση εγκυμονούσα κινδύνους θα ζημίωνε την Κυβέρνηση.

Το ίδιο ισχύει και για το μειωνοτικό της Θράκης.

Το οικονομικό. Αν είχαμε μια σοβαρή οικονομική κρίση είναι φυσικό να την πληρώση η κυβερνούσα παράταξις.

Αλλά οι σημερινές περιωρισμένες δυσχέρειες δεν την ζημιώνουν.

Συμπέρασμα. Δεν βλέπω ότι είτε οι εξωτερικές εξελίξεις είτε το οικονομικό θέμα θα μπορούσαν, όπως τα χειρίζεται η Κυβέρνηση, να προκαλέσουν μείωση της πλειοψηφίας της.

Γ. Οι δυνάμεις μας στις επιμέρους κοινωνικές τάξεις

1. Το κεφάλαιο

Γίνεται ασφαλώς μια προσπάθεια να προκληθούν ανησυχίες.

α. με το επιχείρημα των απειλουμένων εθνικοποιήσεων ή και απλώς των ηυξημένων ελέγχων των επιχειρήσεων (Η περίπτωση Ανδρεάδη συνέτεινε σε αυτό).

β. με το -(φευ ουχί και τελείως ανακριβές γεγονός)- ότι «θέσεις κλειδιά» για την οικονομία της χώρας βρίσκονται σε χέρια αριστεριζόντων. (Σε ωρισμένα Υπουργεία, αλλά ιδίως στις Τράπεζες, στα Νομικά πρόσωπα, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ κ.λπ.).

Το αντίθετο είναι η προσωπικότης του Πρωθυπουργού. Αλλά αυτό δεν είναι λύσις.

Φυσικά αυτό που ενοχλεί δεν είναι η ασήμαντος άλλωστε πολιτική δύναμις του κεφαλαίου.

Είναι η προκαλουμένη επιφυλακτικότης του κεφαλαίου για νέες επενδύσεις.

Από απόψεως ψήφων το κεφάλαιο εκόν άκον θα ψηφίση Ν.Δ.

Η νεολαία

Δεν νομίζω οι αναλογίες των δυνάμεων στο σύνολο των νέων μεταξύ 21-30 να διαφέρουν κατά πολύ από τις γενικές αναλογίες όλου του λαού.

Στην ύπαιθρο οι αναλογίες θα είναι σχεδόν οι ίδιες. Στις πόλεις και δη στις δυο μεγάλες, δεν αποκλείεται να πλειοψηφούν οι μη φίλοι της Ν.Δ.

Η στάθμιση είναι δύσκολη, διότι οι φίλοι μας είναι ή αδιάφοροι ή φοβισμένοι από την μαχητικότητα των αριστερών και δεν εμφανίζονται.

(Δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν πυρήνες δικοί μας που θα μπορούσαν, υπό ωρισμένας προϋποθέσεις περί ων κατωτέρω, να αναπτυχθούν).

Συμπέρασμα. Δεν είναι σοβαρό να λέγεται ότι σε ώρα εκλογών η νεολαία (οι 400.000 νέες ψήφοι) κατά συντριπτικήν πλειοψηφίαν θα μας καταψηφίσουν.

Αλλά πάντως θα παρουσιάσωμε σε αυτό το χώρο κάποια αδυναμία.

Οι διανοούμενοι

Σε όλο τον κόσμο οι διανοούμενοι αριστερίζουν. Οσοι ζουν έξω από την πράξη με τα οράματα ενός ιδεατού κόσμου ή και όσοι περιορίζονται απλώς να εκφράζουν την πικρία τους για τα λάθη και τις αδικίες που πάντα υπάρχουν στην πραγματικότητα, είναι φυσικόν να αντιτίθενται στην οποιαδήποτε πολιτική εξουσία.

Μόνο οι πολύ μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι ξεπέρασαν αυτή την αδυναμία και στέκονται στο μέτρο του εφικτού.

Αυτή είναι μια γενική διαπίστωση. Αλλά από δω και πέρα χρειάζονται δυο διακρίσεις, μια μεταξύ επιστημόνων και ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, και η άλλη μεταξύ ελλήνων και ευρωπαίων.

Οι επιστήμονες

Θα μιλήσωμε για τους επιστήμονες εφ’ όσον ασχολούνται με τα πολιτικά θέματα.

Ι. Οι Ευρωπαίοι. Αυτοί δεν θα έπρεπε να παρασύρωνται από τον ρομαντισμό των καλλιτεχνών και θα έπρεπε να βρίσκουν, με ψύχραιμη και αντικειμενική κρίση το μέτρο του εφικτού.

Οσοι μπορούν να σκέπτωνται ελεύθερα, έξω από το Παραπέτασμα, στέκονται σχεδόν όλοι ανάμεσα στις ακραίες λύσεις. Μάχονται για αποχρώσεις μεταξύ μιας τάσεως ή προς κοινωνικοποίηση ή προς τον φιλελευθερισμό. Και φυσικά όταν μιλούν πιο συγκεκριμένα έχουν υπ’ όψιν τους πάντοτε τις ειδικές συνθήκες κάθε χώρας.

Δεν λείπει κάποτε η παρέκκλιση από αυτή τη γραμμή του μέτρου του εφικτού, διότι και εδώ εισδύει το μικρόβιο της καθαράς κομματικής τοποθετήσεως, οπότε κατεβαίνει και το επιστημονικό επίπεδο.

ΙΙ. Στην Ελλάδα, επειδή το πνευματικό επίπεδο είναι χαμηλότερο, το μικρόβιο του πολιτικού φανατισμού κάνει μεγαλύτερες ζημίες.

Ιδιαίτερα στην καθηγητική τους δραστηριότητα οι επιστήμονες ξεχνούν την επιστημονική αντικειμενικότητα και γίνονται συχνά κομματικοί παράγοντες χρησιμότατοι για την καταδημαγώγηση της νεολαίας.

Οι Ανώτατες Σχολές μας είναι γεμάτες από τέτοιους δημαγωγούς, που υπό την κάλυψιν της επιστήμης και με το κύρος της, εμφυσούν εις τους νέους τις κομματικές κατευθύνσεις που θέλουν.

Πολλές έδρες των νομικών και οικονομικών επιστημών είναι άμβωνες προπαγάνδας αριστερισμού πάσης φύσεως.

Αλλά δεν γίνεται μόνο αυτό. Οι αριστεροί καθηγηταί με την μασωνική αλληλεγγύη και την μαχητικότητά τους κατορθώνουν να πληρώσουν όλες τις κενές έδρες (και είναι πολλές) με ομοϊδεάτες τους.

Ετσι τώρα η Φιλοσοφική Σχολή του Παν/μίου Αθηνών, άλλοτε προπύργιο των πιο αφορήτων αντιδραστικών τάσεων, με γοργό ρυθμό μετασχηματίζεται σε Σχολή όπου θα επικρατούν οι αριστερίζοντες, όπως συμβαίνει άλλωστε με την Φιλοσοφική και την Νομική Σχολή Θεσ/νίκης που έχουν ήδη καταντήσει εξαρτήματα του Συγκροτήματος Λαμπράκη.

Ετσι οι κ. καθηγηταί και όταν εκλέγουν νέους συναδέλφους ή επιμελητάς ή βοηθούς και όταν διδάσκουν, δρουν ανεξέλεγκτα πολιτικώς και γίνονται οι σημαιοφόροι των αριστεριζόντων φοιτητών.

Δεν λησμονώ ότι αυτή η επικίνδυνη εξέλιξη των πανεπιστημιακών πραγμάτων μπόρεσε να πάρη τέτοια έκταση διότι παρουσιάζεται και ως αντίδραση της επταετούς δικτατορίας. Αυτή ηρωοποίησε τους πιο ζωηρούς και εξιδανίκευσε τις θεωρίες τους.

Υποστηρίζεται ότι ο αριστερισμός αυτός στα Πανεπιστήμια είναι μπόρα που θα περάση, όπως πέρασε σε πολλές άλλες χώρες.

Δεν συμφωνώ. Είμαστε ένας τόπος υπανάπτυκτος. Οι νέοι μας είναι κάτι μεταξύ Αγκόλας και Αγγλίας.

Ο αριστερισμός αυτός -ο ασαφής, ο επαναστατικός, ο σχεδόν αναρχικός, στον χώρο της νεολαίας ριζώνει. Και χωρίς μια συστηματική και προσεκτική αλλά και επίμονη αντίδραση θα ριζώση περισσότερο.

Και τότε για να ξερριζωθή θα περάσουν χρόνια. Σε τέτοια δε μακρά χρονικά περιθώρια δεν αντέχει η Ελλάς και πάντως δεν αντέχει η Δημοκρατία της.

Μου έκανε εντύπωση η θριαμβολογία της ΕΚ-Ν.Δ. και του Συγκροτήματος για την νίκη της αριστεράς στις φοιτητικές εκλογές.

Αντί να ανησυχήσουν ότι η Νεολαία της ΕΚ-Ν.Δ. συνετρίβη στις εκλογές (πήρε το 15½ %) πανηγύριζαν για την νίκη των «αριστερών».

Αυτό δείχνει α) ότι η ΕΚ-Ν.Δ. δεν έχει ιδίαν κομματικήν φυσιογνωμίαν β) ότι είναι τυφλό όργανο του Συγκροτήματος γ) ότι το Συγκρότημα και για εμπορικούς λόγους και διότι σχεδόν όλοι οι συντάκται τους είναι αριστεροί (ΠΑΣΟΚ και αριστερά) είναι ώριμο για οιασδήποτε μορφής Λαϊκό μέτωπο δ) ότι η ΕΚ-Ν.Δ. και το Συγκρότημα που αυτό την συντηρεί εν ζωή δεν σκέπτονται παρά μόνο το πρώτο αρνητικό βήμα: την πτώση του Καραμανλή.

Για τα περαιτέρω, ου φροντίς…

Ευλόγως ελπίζει το Συγκρότημα να παίξη πρωτεύοντα ρόλο στον αγώνα της διαδοχής. Ιδίως αν εμείς δεν σταθούμε ακλόνητοι στις θέσεις μας.

Συμπέρασμα. Στο κύκλωμα καθηγηταί-φοιτηταί υπάρχει μια επικίνδυνη πληγή -όχι περαστική-.

Για την επούλωσή της πρέπει

1. Να τονωθή το φρόνημα των μη αριστερών καθηγητών. Και προς τούτο πρέπει να αισθανθούν ασφαλείς. Τώρα φοβούνται.

Οι μέχρι τούδε διωγμοί, αλλά και οι συνεχιζόμενες παραχωρήσεις στους ταραχοποιούς φοιτητάς συντηρούν αυτό το φόβο. Δυστυχώς οι πολλοί καθηγηταί είναι δειλοί και ευτελείς.

Οπως προσκύνησαν τον Παττακό, τώρα προσκυνούν τον ινστρούχτορα φοιτητή, που τους κανονίζει ακόμη και τα προγράμματα εργασίας (φροντιστηρίων, ασκήσεων, εξετάσεων).

Να τους κάνωμε καλλίτερους δεν μπορούμε. Τουλάχιστον να τους εμπνεύσωμε λίγη αυτοπεποίθηση και να τους προστατεύσωμε από τις ταπεινώσεις στις οποίες τους υποβάλλουν οι κατώτεροί τους (βοηθοί και φοιτηταί).

Πρέπει να δουλέψη άφοβα το Πειθαρχικό Συμβούλιο εναντίον των φοιτητών.

Πρέπει να προστατευθούν οι καθηγηταί τους οποίους μποϋκοτάρουν οι φοιτηταί, χωρίς όμως επέμβαση της Αστυνομίας.

Να χάσουν οι φοιτηταί τον χρόνο τους σε αυτό το μάθημα αν δεν αγωνισθούν να δώσουν εξετάσεις (Περίπτωσις καθηγητού Τσάτσου και άλλες).

2. Πρέπει να ενισχυθή η Νεολαία μας. Δεν παραδέχομαι ότι για ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα δεν μπορεί να μαζευτή ένα εκατομμύριο.

Με αυτή την υλική αφετηρία θα ζωντανέψη η νεολαία μας, που τώρα έχει το αίσθημα της εγκαταλείψεως.

Τα παιδιά θέλουν δράση (οποιαδήποτε δράση) και οργάνωση. Επομένως χρειάζονται και μικρά κέντρα όπου θα τους γίνεται μια υποτυπώδης διαφώτιση.

Μερικά από αυτά που υπάρχουν έδωσαν καλά αποτελέσματα.

3. Δεν επιτρέπεται οι πανεπιστημιακές αρχές να θεωρούν εκπροσώπους των φοιτητών τις διοικήσεις που ανεδείχθησαν από εκλογές στις οποίες δεν μετέσχον άνω του 51% τουλάχιστον των φοιτητών της Σχολής ή του Ετους.

Οι λογοτέχνες και καλλιτέχνες

Οι μη αριστερίζοντες που αποτελούν την μειοψηφία δεν είναι τόσο λίγοι όσο φαίνονται.

Αυτοί και όταν δεν έχουν εξαρτήσεις από το αριστερό «κατεστημένο», πάντως θέλουν πλάτες και κυρίως τρόπους προβολής του έργου των.

Ολα τα μέσα επικοινωνίας (Τηλεόραση, Ραδιόφωνο και προ παντός σχεδόν όλος ο Τύπος) προβάλλουν τα έργα των αριστερών.

Οι άσημοι αριστεροί με την συνεχή προπαγάνδα γίνονται διάσημοι. Αναγκάζονται λοιπόν, όσοι δεν έχουν γερή σπονδυλική στήλη, να κάνουν τους αριστερούς για να προβληθή το έργο τους (να παιχθή στο θέατρο, να δημοσιευθή, να κριθή ευμενώς).

Την αποφασιστική δύναμη σε αυτόν τον τομέα έχει το «Συγκρότημα». Καμμία άλλη εφημερίς ή περιοδικό δεν έχουν το κύρος να υψώσουν ή να κατεβάσουν ένα έργο όσο το «Βήμα».

Η Καθημερινή στον πνευματικό τομέα (αφήστε τον πολιτικό) είναι ανύπαρκτη. Περιττό να μηλήσω για «Βραδυνή».

Το 80% των Βιβλιοπωλείων διευθύνονται από αριστερούς. Και όταν πουλούν [μη] αριστερά βιβλία δεν τα προβάλλουν στις προθήκες. Σχεδόν τα κρύβουν.

Πολλά βιβλιοπωλεία γύρω από το Παν/μιο (τα θεωρούμενα φοιτητικά βιβλιοπωλεία) διαθέτουν κατά τα 90% αριστερά βιβλία.

Σωρηδόν μεταφράζονται αριστερά βιβλία και με αυτά τρέφονται οι νέοι.

Αφήνω ότι οι Τράπεζες δίνουν διαφημίσεις κυρίως στα αριστερά περιοδικά.

Ο διευθύνων τις δημόσιες σχέσεις στην Εθνική Τράπεζα και σε όλα τα παρακλάδια της είναι σαρξ εκ σαρκός του Βήματος.

Αντιθέτως το καλλίτερο ανωτέρου επιπέδου περιοδικό που κυκλοφορεί από 5 ετών στην Ελλάδα ζη από ψιχία, ενώ θα μπορούσε να γίνη το βασικό όργανο αντιστάσεως κατά του αριστερισμού.

Ο χειρισμός σε αυτόν τον τομέα είναι πολύ δύσκολος. Διότι δεν μπορούν να αγνοηθούν οι καλοί αριστεροί.

Αλλά δεν πρέπει να αγνοούνται και οι μη αριστεροί που, δυστυχώς, είτε είναι αδιάφοροι, μοναχικοί και υπερόπτες, είτε κιοτεμένοι. Πάντως δεν αγωνίζονται.

Στην Ακαδημία η λογοτεχνία αντιπροσωπεύεται από 4 άχρηστα πρόσωπα.

Η Ραδιοφωνία και Τηλεόραση διευθύνεται μεν από κατάλληλα πρόσωπα, αλλά όλο το σώμα των μέσων υπαλλήλων είναι κατά μεγάλη πλειοψηφία αριστερίζοντες.

Και μόνον αν επί κεφαλής έμπαινε κάποιος με γερή γροθιά θα τους περιώριζε· και θα τους εμπόδιζε να υποστηρίζουν υπούλως τους αριστερούς των φίλους.

Σε αυτούς άλλωστε τους μέσους υπαλλήλους οφείλονται α) τα εκάστοτε εμφανιζόμενα παρατράγουδα β) και η μη υιοθέτηση εκπομπών που δεν είναι αρεστές στους αριστερίζοντες.

Ετσι και στον Τύπο και στα άλλα μέσα Επικοινωνίας επικρατέστεροι είναι οι Αριστεροί.

Και ο περίφημος Ελληνικός Μήνας του Λονδίνου υπήρξε ένα άλλο μέσον προβολής των αριστερών διανοουμένων και καλλιτεχνών, με την διαφανή κάλυψη μερικών καθιερωμένων ονομάτων (Γκίκας, Τσαρούχης κ.λπ.) για να μην είναι κραυγαλέα αλλά απλώς επιτήδεια η προπαγάνδα.

Συμπέρασμα. Χωρίς επ’ ελάχιστον να παραβιασθή η ελευθερία της εκφράσεως, θα έπρεπε η πολιτεία, κατά περίπτωσιν, να τονώση τον μη αριστερό πνευματικό κόσμο.

Ας υπάρξη επί τέλους ίση μεταχείριση και όχι δυσμένεια.

Σε αυτό το σημείο βλάπτει και ο επικρατών «σνομπισμός» του αριστερισμού ιδίως στους καλλιτεχνικούς κύκλους.

Αλλά ακόμα και στους δημοσιογραφικούς.

Βλάπτει επίσης ότι δεν έχει αναλυθή και τονισθή επαρκώς το Ψεύδος που υπάρχει στην διάκριση του «ασαφούς αριστερισμού» (όχι του ορθόδοξου κομμουνισμού) με τον δήθεν δεξιό κόσμο, όταν μάλιστα πονηρώς στον δεξιό κόσμο συμπεριλαμβάνονται οι κεφαλαιοκράτες, οι ολοκληρωτισμοί τύπου φασιστικού δηλαδή ανύπαρκτοι στην Ελλάδα παράγοντες.

Ούτε για την κατανόηση αυτού του τεχνάσματος καταβάλλεται προσπάθεια αξιόλογη.

Διότι δεν αρκούν τρεις φράσεις του Πρωθυπουργού γι’ αυτό.

Χρειάζεται από πολλούς και από πολλά όργανα ένα καθημερινό «Bourrage de Crânes» [πλύση εγκεφάλου].

Εχομε τα μέσα να αγωνισθούμε και σε αυτό τον τομέα. Χρειάζονται λίγα μέσα υλικά και μία στράτευση γύρω από συλλόγους ιδιωτικού δικαίου που θα αρχίσουν τον αγώνα.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Διαβάστε περισσότερα

Advertisement