Η Τσαμουριά και οι προβλέψεις του Άγιου Παΐσιου

Advertisement

Ο Άγιος Παϊσιος και οι Τσάμηδες – Απελευθέρωση της Ηπείρου

Με την απελευθέρωση όλης της Ηπείρου το 1913 (ένα τμήμα της ως την Άρτα είχε ενσωματωθεί στο Ελληνικό κράτος το 1881), οι λεγόμενοι «Τσάμηδες» απολάμβαναν όλα τα δικαιώματά τους και καμία βία δεν ασκήθηκε σε βάρος τους. Ωστόσο, υποκινούμενοι από την Αλβανία και την προστάτιδά της εκείνη την περίοδο Ιταλία, εμφανίζονταν σαν καταπιεσμένοι και υπόδουλοι στην Ελλάδα.

Ο γυμνασιάρχης της περίφημης Ζωσιμαίας Σχολής των Ιωαννίνων Χρήστος Σούλης, γράφει ότι «η εθνικότητα των Αλβανών της Ηπείρου, δεν ήταν καθορισμένη και θεωρούσαν ότι είναι Τούρκοι…»

Το 1926, με την «ανταλλαγή των πληθυσμών» ετοιμάζονταν να αναχωρήσουν για την Τουρκία , όμως η ελληνική κυβέρνηση (δικτατορία Πάγκαλου) είτε γιατί πιέστηκε από την Κοινωνία των Εθνών, είτε γιατί ήταν ιστορικά βεβαιωμένο ότι προέρχονταν από εξισλαμισθέντες χριστιανούς, είτε για κάποιον άλλο λόγο που δεν θα μάθουμε ποτέ, δέχθηκε να παραμείνουν στην Ήπειρο. Εδώ, έχουμε και τη μαρτυρία του άγιου Παϊσιου, που είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική.

«Όταν είχαμε έρθει από την Καππαδοκία με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν να μας δώσουν κάτι κτήματα στην Ηγουμενίτσα. Ήταν κάτι τούρκικα χωριά αυτά, που οι κάτοικοί τους θα πήγαιναν στην Τουρκία. Περιμέναμε εμείς να φύγουν. Πάει ο πρόεδρος μας (του χωριού Φάρασσα Καππαδοκίας από όπου καταγόταν ο Παϊσιος) και του λέει ο Τούρκος:
-Εσείς θα φύγετε, εμείς θα κάτσουμε.
Τι είχε γίνει, είχαν πληρώσει δύο βουλευτές και τους είχαν γράψει Αλβανούς, Αρβανίτες. Έτσι αυτοί μείναν και μεις πήγαμε πάνω στην Κόνιτσα. Όταν το ‘μαθε αυτό ο Κονδύλης (που είχε ανατρέψει στο μεταξύ τον Πάγκαλο) χτύπησε το χέρι στο γραφείο αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, ήταν τελειωμένο το πράγμα».

Στο βιβλίο «Απειρος Χώρα» του Αλέκου Παπαδόπουλου, βλέπουμε ότι το 1928 οι Αλβανοί της Θεσπρωτίας ήταν 19. 905 έναντι 70.000 του συνόλου του νομού και 350.000 κατοίκων όλης της Ηπείρου, της οποίας αποτελούσαν μια μικρή μειονότητα του 5%.

Ιταλογερμανική κατοχή – Τα εγκλήματα των Τσάμηδων

Στα χρόνια της Κατοχής, οι «Τσάμηδες» συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κατακτητές. Ξεκίνησαν διωγμούς εναντίον των Ελλήνων της Θεσπρωτίας, λεηλασίες περιουσιών, εμπρησμούς κλπ και συγκρότησαν μάλιστα «κυβέρνηση των Τσάμηδων της Θεσπρωτίας»! Μετά την κατάρρευση της Ιταλίας το 1943, προσεταιρίζονται τους Γερμανούς και ιδρύουν τις περιβόητες εθνικιστικές ομάδες «Μπαλ Κομπετάρ» δρώντας εναντίον των Ελλήνων και των συμμάχων.

Στα Γιάννενα, συγκροτούν ειδικό σώμα με γερμανική στολή. Η «συνεργασία» Γερμανών –Αλβανών και «Τσάμηδων» έχει ως αποτέλεσμα τον εμπρησμό χιλιάδων σπιτιών.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1943, 49 πρόκριτοι της Παραμυθιάς υποχρεώνονται από τους «Τσάμηδες» να σκάψουν μόνοι τους τάφους τους, και στη συνέχεια εκτελούνται…
Σύμφωνα με στοιχεία της εποχής, οι «Τσάμηδες» ευθύνονται για 632 δολοφονίες, 428 εξαφανίσεις, 209 βιασμούς γυναικών και κοριτσιών, 31 απαγωγές και 53 χωριά ολοκληρωτικά κατεστραμμένα.

Αναλογιζόμενοι ότι θα έδιναν λόγο στην ελληνική δικαιοσύνη για τις ενέργειές τους εγκαταλείπουν την περιοχή τον Σεπτέμβριο του 1944, ειδικά μετά τη 2η μάχη της Μενίνας (Νεράιδας) Θεσπρωτίας και πηγαίνουν στην Αλβανία. Καταλυτική για την εξέλιξη των γεγονότων στην περιοχή ήταν η ενεργή συμμετοχή, ιδίως μετά τη σφαγή των προκρίτων της Παραμυθιάς, του ΕΔΕΣ, υπό την αρχηγία του Ναπολέοντα Ζέρβα. Το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Ιωαννίνων, με την υπ. αριθμόν 344/23/5/1945 απόφασή του, καταδίκασε ερήμην 1930 Τσάμηδες, πολλούς από τους οποίους με την ποινή του θανάτου. Η περιουσία τους εκποιήθηκε και το 1949, ζούσαν στη Θεσπρωτία 232 «Τσάμηδες». Συνεπώς, το θέμα Τσάμηδες –Τσαμουριά λύθηκε από την ίδια την ιστορία. Σήμερα, πιθανότατα δεν ζει κάνεις απ’ όσους μετείχαν στις φρικαλεότητες της περιόδου 1941 – 1944.
Θα λέγαμε ότι η Chameria των Αλβανών, όσο και να το θέλουν, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά.

Σαν κατακλείδα, αναφέρουμε μερικά ακόμα απ’ όσα είπε ο άγιος Παΐσιος για τους «Τσάμηδες»:
«Ήταν βάρβαροι αυτοί! Ο θεός να σε φυλάει. Πόσους και πόσους δεν είχαν σκοτώσει! Κατέβαιναν οι καημένοι οι Έλληνες πάνω από τα βουνά, φορτωμένοι ένα τσουβάλι σιτάρι συνήθως με τα πόδια, για να το ανταλλάξουν με λάδι ή αλάτι. Από αυτό ζούσαν. Ήταν δύσκολη η ζωή τότε. Οι τουρκαλβανοί τους αγόραζαν τα πράγματα , μετά βγαίναν έξω από το χωριό και τους σκότωναν και έπαιρναν πίσω τα χρήματα… Πόσους δεν είχαν σκοτώσει έτσι… Βάρβαροι…».

Κλείνουμε με κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Στην διάρκεια της έρευνας γι΄ αυτό το άρθρο, βρήκαμε ότι η Ελλάδα το 1942, ενώ βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή, έδωσε στην Αλβανία 218.000.000 δρχ (!) για ζημιές, που δήθεν, προκάλεσε ο Ελληνικός Στρατός

Είναι αλήθεια αυτό ή αποτελεί παραφιλολογία ή ιστορική ανακρίβεια;

Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Advertisement