Βιετνάμ, επίθεση ΤΕΤ: Η νίκη των Αμερικανών που τους στοίχισε τον πόλεμο (vid.)

Advertisement

Το 1968, ο στρατηγός Γκιαπ, ο ένδοξος νικητής στη μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου, κατά των Γάλλων, ήταν πλέον υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση του Ανόι. Όχι άδικα η γνώμη του είχε βαρύνουσα σημασία κατά τη λήξη αποφάσεων, σχετικών με τη εξέλιξη των πολεμικών επιχειρήσεων.

Ο Γκιάπ είχε αντιληφθεί το τέλμα στο οποίο είχαν περιπέσει οι επιχειρήσεις, παρά την εμπλοκή σε αυτές, πέραν των χιλιάδων Βιετκόνγκ και τουλάχιστον 7 μεραρχιών του τακτικού στρατού. Υπό αυτές τις συνθήκες κατέστρωσε ένα άκρως φιλόδοξο σχέδιο, το οποίο εάν επιτύγχανε θα μπορούσε ακόμα και να τερματίσει τον πόλεμο προς όφελός τους.

Βιετνάμ, επίθεση ΤΕΤ: Η νίκη των Αμερικανών που τους στοίχισε τον πόλεμο (vid.) - Εικόνα 1

 

Το σχέδιο προέβλεπε, για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου, μεγάλης κλίμακας επίθεση, σε όλο το έδαφος του Νοτίου Βιετνάμ. προβλεπόταν επιθέσεις κατά των 36 μεγαλυτέρων πόλεων της χώρας και των 23 μεγαλυτέρων στρατιωτικών βάσεων, αμερικανικών και νοτιοβιετναμεζικών.

Παράλληλα με την επίθεση των στρατευμάτων, ο Γκιαπ θα έθετε σε ενέργεια ολόκληρο το δίκτυο των πρακτόρων του, που δρούσαν στο Νότιο Βιετνάμ. Προβλεπόταν δολοφονικές επιθέσεις κατά σημαινόντων αντικομμουνιστών, σαμποτάζ σε στρατιωτικούς και μη στόχους, ενώ θα επιχειρείτο γενική εξέγερση του λαού του Νοτίου Βιετνάμ, κατά των «ιμπεριαλιστών».

Η επίθεση αποφασίστηκε να ξεκινήσει στις 31 Ιανουαρίου 1968, την ημέρα του Τετ, δηλαδή της βιετναμέζικης πρωτοχρονιάς. Επρόκειτο για μια από τις ιερότερες ημέρες στο βιετναμικό ημερολόγιο και μέχρι τότε κανείς από τους εμπολέμους δεν είχε καταπατήσει την άτυπη, παύση των επιχειρήσεων, που ίσχυε για την λεγόμενη εβδομάδα του Τετ – 27 Ιανουαρίου μέχρι 3 Φεβρουαρίου.

Ο Γκιαπ ακριβώς εκεί στηρίχθηκε, φιλοδοξώντας να επιτύχει τον απόλυτο αιφνιδιασμό των αντιπάλων. Η επίθεση προετοιμάσθηκε άριστα. Οι προπαρασκευές άρχισαν έξι, σχεδόν, μήνες πριν την εκδήλωσή της. Συνολικά στην επίθεση θα ελάμβαναν μέρος περισσότεροι από 80.000Βορειοβιετναμέζοι – Βιετκόνγκ και τακτικοί στρατιώτες.

Ως κύριοι στόχοι καθορίστηκαν η πόλη Χούε, παλαιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα του Βιετνάμ, η κατοχή της οποίας είχε μεγάλο ψυχολογικό αντίκτυπο, φυσικά η πρωτεύουσα του Νότου, η Σαϊγκόν, με όλες τις μεγάλες στρατιωτικές και αεροπορικές της βάσεις, αλλά και την πρεσβεία των ΗΠΑ και βεβαίως η σημαντικότατη βάση του Κε Σαν, στα σύνορα με το Λάος.

Παράλληλα όμως η κυβέρνηση του Βορείου Βιετνάμ εκδήλωσε την επιθυμία της να ανοίξει διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς, θέτοντας ως προϋπόθεση την παύση, ή έστω τον περιορισμό των αμερικανικών αεροπορικών βομβαρδισμών. Η διπλωματική αυτή κίνηση, υπολόγιζαν, ότι και θα αποκοίμιζε, τρόπο τινά, τους Αμερικανούς, αλλά και θα επέτρεπε την ταχύτερη συγκέντρωση ανδρών και εφοδίων, εν όψη της επίθεσης. Οι Αμερικάνοι πάντως, προς τιμή των υπηρεσιών πληροφοριών τους, δεν παραπλανήθηκαν. Ήδη από τα τέλη Νοεμβρίου 1967 είχαν τις πρώτες ενδείξεις για τις εχθρικές συγκεντρώσεις.

Οι ενδείξεις τους επιβεβαιώθηκαν ήδη από τις αρχές Δεκεμβρίου, ενώ στις αρχές Ιανουαρίου, οι Αμερικανοί ήταν σε θέση να γνωρίζουν και αρκετούς από τους στόχους της επίθεσης, χάρις σε βορειοβιετναμικά έγγραφα που έπεσαν στα χέρια τους. Με βάση τις πληροφορίες αυτές ο Γουεσμόρλαντ ζήτησε από τη κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ να αναστείλει την παραδοσιακή εκεχειρία της εβδομάδας του Τετ και να θέσει σε επιφυλακή τις νοτιοβιετναμικές δυνάμεις.

Ο ηγέτης του Νοτίου Βιετνάμ όμως, πρόεδρος Θιέου, δεν δέχθηκε τις προτάσεις του Γουεστμόρλαντ, με τη δικαιολογία ότι η αναστολή της εκεχειρίας θα είχε δυσάρεστες επιπτώσεις στο ηθικό του λαού και του στρατού του Νοτίου Βιετνάμ. Έτσι οι δύο πλευρές κατέληξαν σε έναν αξιοκατάκριτο συμβιβασμό. Η εκεχειρία θα περιορίζονταν σε 36 ώρες. Επίσημη ανακοίνωση του περιορισμού θα γινόταν στις 30 Ιανουαρίου, μια μέρα πριν τον εορτασμό του Τετ, την 31η Ιανουαρίου.

Επίθεση

Πάντως ο Γουεστμόρλαντ είχε θέσει σε επιφυλακή τις αμερικανικές δυνάμεις και ιδιαίτερα τις φρουρές σημαντικών εγκαταστάσεων και υποδομών. Ωστόσο, λόγω του κλίματος χαλαρότητας που επικρατούσε, πολλές μονάδες δεν εφάρμοσαν τις διαταγές του Γουεστμόρλαντ.

Λίγες ώρες πριν τα μεσάνυκτα της 30ης Ιανουαρίου 1968, χιλιάδες Βορειοβιετναμέζοι στρατιώτες και αντάρτες Βιετκόνγκ άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις εξόρμησης, γύρω από τους στόχους τους. Την ίδια ώρα, στον Νότο, είχαν αρχίσει οι εορταστικές εκδηλώσεις.

Ο λαός βρισκόταν στους δρόμους παρακολουθώντας παρελάσεις με ιερούς δράκους και χιλιάδες πυροτεχνήματα, που φώτιζαν τον ουρανό. Την ίδια ώρα 20.000 Βόρειοι ήσαν έτοιμοι να επιτεθούν, κατά της πρωτεύουσας του Νότου Σαϊγκόν μόνο.

Άλλα 10 τάγματα είχαν ως στόχο την κατάληψη της παλαιάς πρωτεύουσας Χουέ και δύο μεραρχίες θα επιτίθονταν κατά της βάσης του Κε Σαν. Άλλες σημαντικές επιθέσεις θα εκδηλώνονταν ταυτόχρονα κατά των πόλεων Πλεϊκού, Μπαν Με Θοούτ, Να Τρανγκ, Κουάνγκ Γκάι κια Κουάνγκ Τρι, κοντά στα σύνορα των δύο χωρών.

Προκαλεί κατάπληξη, τόσο ο όγκος των διαθεσίμων δυνάμεων των Βορείων, όσο και το εύρος της ζώνης επιχειρήσεων. Οι προβλεπόμενες επιθέσεις κάλυπταν το σύνολο σχεδόν του νοτιοβιετναμικού εδάφους, από τα σύνορα με το Βόρειο Βιετνάμ, μέχρι νότια, στην χερσόνησο του Ανάμ.

Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό της διείσδυσης των Βορείων στο Νότιο Βιετνάμ. Οι Βόρειοι ήσαν ικανοί, κατά το δοκούν, να εισχωρούν στο εχθρικό έδαφος, σε όλο το μήκος και πλάτος του. Αλλά ήταν εντελώς διαφορετικό να διεισδύουν στο εχθρικό έδαφος μικρές εχθρικές ομάδες μάχης και άλλο να κατορθώσουν να διεισδύσουν ολόκληρες μεραρχίες.

Τις πρώτες πρωινές ώρες οι βορειοβιετναμικές δυνάμεις εξόρμησαν. Στην Σαϊγκόν, συνολικά 20.000 Βορειοβιετναμέζοι, άρχισαν την επίθεση. Ανάμεσα στους στόχους τους ήταν ο ραδιοφωνικός σταθμός, η Αμερικανική πρεσβεία, το προεδρικό μέγαρο και το αεροδρόμιο της πόλης.

Η επίθεση άρχισε, γύρω στις 03.00, όταν μια ομάδα Βορείων, που φορούσαν στολές αστυνομικών του Νοτίου Βιετνάμ, επιτέθηκε στο κτίριο του ραδιοφωνικού σταθμού. Στόχος τους ήταν η κατάληψη του κτιρίου και η μετάδοση ηχογραφημένου μηνύματος του Χο Τσι Μινχ, με το οποίο ο ηγέτης του Βορείου Βιετνάμ καλούσε σε ανοικτή εξέγερση τους κατοίκους του Νότου. Η «αλά Σκορτσένι» επίθεση πέτυχε στο πρώτο της στάδιο.

Οι επιτιθέμενοι αιφνιδίασαν και εξουδετέρωσαν εύκολα τους Νοτιοβιετναμέζους αλεξιπτωτιστές που αποτελούσαν τη φρουρά του ραδιοφωνικού σταθμού και κατέλαβαν το κτίριο. Απέτυχαν όμως στο δεύτερο σκέλος της αποστολής τους, χάρις στο θάρρος ενός τεχνικού του σταθμού, ο οποίος πρόλαβε και μετέδωσε το ειδικό προσυμφωνηθέν σήμα, με τη λήψη του οποίου θα σταματούσε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στον σταθμό. Έτσι, χωρίς ηλεκτρισμό, δεν ήταν δυνατό να μεταδοθεί το μήνυμα του Χο Τσι Μινχ. Αυτή ήταν η πρώτη ήττα των επιτιθεμένων και μάλιστα μια από τις πλέον σημαντικές.

Την ίδια περίπου ώρα μια ειδική ομάδα εφόδου άρχιζε την επίθεση κατά του προεδρικού μεγάρου. Αφού ανατίναξαν την κύρια πύλη του μεγάρου με αντιαρματικό εκτοξευτή, 34 Βορειοβιετναμέζοι «καταδρομείς» εισέβαλαν στην μεγάλη αυλή, γύρω από το κτίριο. Εκεί όμως βρέθηκαν προ εκπλήξεως. Η φρουρά είχε ενισχυθεί και πέραν των προεδρικών φρουρών, υπήρχαν τμήματα του στρατού και το κυριότερο, δύο άρματα μάχης.

Μοιραία οι επιτιθέμενοι σαρώθηκαν και 32 από αυτούς σκοτώθηκαν σε ελάχιστα λεπτά. Προφανώς οι άνδρες αυτοί αποτελούσαν το πρώτο κύμα εφόδου κατά του προεδρικού μεγάρου και είχαν ως αποστολή να ανοίξουν δρόμο σε ισχυρότερα τμήματα που περίμεναν εν εφεδρεία.

Η καταστροφική όμως αποτυχία του πρώτου κύματος δεν επέτρεψε την ανάληψη επίθεσης από το δεύτερο. Την ίδια τύχη είχαν επίσης και οι βορειοβιετναμικές επιθέσεις, με την ίδια τακτική, κατά του Αρχηγείου του Νοτιοβιετναμικού Στρατού και κατά του Αρχηγείου του Ναυτικού. Τα πρώτα κύματα εφόδου των Βορείων εξοντώθηκαν μέχρις ενός.

Παράλληλα οι Βόρειοι επιτέθηκαν με ορμή στο αεροδρόμιο της πόλης και στις κοντινές βάσεις Μπιέν Χόα και Λονγκ Μπινχ. Εκεί διεξήχθησαν οι σφοδρότερες συγκρούσεις εντός της Σαϊγκόν. Η επίθεση των Βορείων εκδηλώθηκε μετά από βομβαρδισμό με όλμους.

Οι αμυνόμενοι πιέστηκαν σοβαρά και μόνο η αποστολή ενισχύσεων έσωσε την κατάσταση, την επόμενη ημέρα. Όλη τη νύκτα οι αμυνόμενοι, αν και ενισχύθηκαν με 4 λόχους πεζικού, σχεδόν ανετράπησαν. Τα κύματα των Βορείων έσπαγαν μεν το ένα κατόπιν του άλλου στην αμυντική περίμετρο, εξαντλώντας όμως τους αμυνόμενους.

Ήταν εμφανές ότι η αντίσταση θα κατέρρεε εάν δεν έφταναν και νέες ενισχύσεις. Οι Αμερικανοί φάνηκαν τυχεροί στην περίπτωση αυτή. Με το πρώτο φως της επομένης, 1η Φεβρουαρίου, οι Αμερικανοί έστειλαν τεθωρακισμένες δυνάμεις να διασπάσουν τον κλοιό των Βορείων.

Τα αμερικανικά τεθωρακισμένα διασκόρπισαν με ευκολία τις βορειοβιετναμικές καλυπτικές δυνάμεις και παρά την απώλεια 2 ΤΟΜΠ Μ–113, κατόρθωσαν να φτάσουν μέχρι τα νώτα των βορειοβιετναμικών δυνάμεων, οι οποίες ετοιμάζονταν εκείνη την στιγμή για την τελική επίθεση κατά της αμυντικής περιμέτρου των πολιορκημένων Αμερικανών. Τα αμερικανικά τεθωρακισμένα εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο τη συγκυρία και άνοιξαν πυρ με ότι είχαν διαθέσιμο.

Αυτό που ακολούθησε δύσκολα μπορεί να περιγραφεί. Απόελάχιστη απόσταση τα «πενηντάρια» (πολυβόλα 12,7 χλστ.) των Μ–113 άνοιξαν μαζικά πυρ κατά των συγκεντρωμένων για την επίθεση Βορείων και τους κατακρεούργησαν. Άνδρες κόβονταν στα δύο από τα βλήματα των βαρέων πολυβόλων, κομματιάζονταν, ανθρώπινα μέλη πετούσαν στον αέρα.

Οι Βόρειοι δεν άντεξαν για πολύ το σφυροκόπημα και πανικόβλητου τράπηκαν σε φυγή, επιτρέποντας στην τεθωρακισμένη αμερικανική φάλαγγα να ενωθεί με τους πολιορκημένους συναδέλφους της. Επρόκειτο για σοβαρότατη ήττα των Βορείων και μάλιστα από τις πλέον αιματηρές που υπέστησαν κατά την επίθεση του Τετ.

Τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου επίθεση δέχθηκε και η Αμερικανική πρεσβεία στη Σαϊγκόν, ένας στόχος συμβολικός για τους Βόρειους. Και εδώ προβλεπόταν να ανοίξει τον δρόμο μια ολιγομελής ομάδα εφόδου, η οποία κατόπιν θα ενισχύονταν με ισχυρές δυνάμεις.

Και εδώ η επίθεση εκδηλώθηκε με τον ίδιο τρόπο και εξελίχθηκε με τον ίδιο τρόπο. Ομάδα 12 Βορείων ανατίναξε τον εξωτερικό περίβολο της πρεσβείας και εισήλθε στην εσωτερική αυλή. Εκεί άρχισε ανταλλαγή πυρών με τους περιπολούντες φρουρούς. Στην πρώτη αυτή συμπλοκή έπεσαν 5 Αμερικανοί φρουροί και 2 Βορειοβιετναμέζοι.

Έχοντας ξεπεράσει το πρώτο εμπόδιο, οι επιτιθέμενοι, πήραν θέσεις μάχης στον κήπο της αυλής της πρεσβείας και σε μια συμβολική πράξη, ανατίναξαν με αντιαρματικό εκτοξευτή τον θυρεό της πρεσβείας, επάνω από την κύρια είσοδο του κτηρίου. Κατόπιν περίμεναν τις προβλεπόμενες ενισχύσεις για να προχωρήσουν στην έφοδο κατά του κτιρίου καθαυτού. Μάταια όμως. Οι ενισχύσεις δεν ήρθαν ποτέ.

Οι Αμερικάνοι, απομόνωσαν άμεσα την γύρω περιοχή, και μόλις ξημέρωσε, εξουδετέρωσαν και τους διεισδύσαντες εχθρούς, από αέρος με ελικόπτερα. Η επίθεση κατά της πρεσβείας είχε εύκολα αποκρουστεί. Και όμως η νικηφόρα μάχη της πρεσβείας, δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί, ότι στοίχισε τους Αμερικανούς τον πόλεμο!

Οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι έσπευσαν να καλύψουν την κατά της πρεσβείας επίθεση, βασιζόμενοι στα λόγια απλών στρατιωτών, μετέδωσαν την είδηση πως η πρεσβεία, ή έστω μέρος του κτηρίου, είχε καταληφθεί από τους Βιετκόνγκ! Τα νέα αυτά μεταδόθηκαν άμεσα στις ΗΠΑ και προκάλεσαν κατάπληξη.

Η κατάπληξη μετατράπηκε σε φρίκη και σχεδόν πανικό, όταν μετά την εκκαθάριση της αυλής της πρεσβείας, εισέβαλαν σε αυτήν τα αμερικανικά τηλεοπτικά συνεργεία, μεταδίδοντας απευθείας εικόνες των νεκρών Βορειοβιετναμέζων και Αμερικανών, αλλά και την αναστάτωση που δικαίως επικρατούσε.

Ο Γουεστμόρλαντ προσπάθησε να περιορίσει τον αντίκτυπο, δίνοντας συνέντευξη τύπου, στην οποία είπε ότι η πρεσβεία δεν είχε ποτέ καταληφθεί. Κανείς όμως δημοσιογράφος δεν τον πίστεψε. Η ζημιά είχε γίνει για τους Αμερικανούς και δεν μπορούσε πλέον να ελεγχθεί. Η ιστορία αυτή περικλείει ένα τεράστιο ηθικό δίδαγμα, περί Τύπου, το οποίο, οι Αμερικανοί, τουλάχιστον, αντιλήφθηκαν πλήρως και εφάρμοσαν στις επόμενες πολεμικές συγκρούσεις

Σε στρατιωτικό επίπεδο πάντως η μάχη της Σαϊγκόν έληξε ουσιαστικά στις 17.00 της 1ης Φεβρουαρίου, όταν και οι τελευταίες επιθέσεις των Βορείων είχαν πλέον αποκρουστεί. Η μάχη της Σαϊγκόν είχε κρατήσει 17 ώρες και είχε λήξει με την απόλυτη επικράτηση των Αμερικανών και των συμμάχων τους. Φυσικά οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην πόλη κράτησαν μέχρι τις αρχές Μαρτίου 1968.

Αφορούσαν όμως περισσότερο «αστυνομικού» τύπου επιχειρήσεις – συλλήψεις πρακτόρων και ανταρτών που είχαν κρυφτεί στην πόλη – και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν ακραιφνώς στρατιωτικές επιχειρήσεις. Άλλωστε η αποτυχία των Βορείων στη Σαϊγκόν αναγνωρίστηκε και από τους ίδιους, ήδη από την 1η Φεβρουαρίου, όταν από το αρχηγείο του Στρατηγού Γκιαπ, δόθηκε η διαταγή παύσης των επιθέσεων στην πόλη.

Χουέ

Η Χουέ ήταν για αιώνες πρωτεύουσα της βιετναμικής αυτοκρατορίας. Οι κυβερνήτες της είχαν κερδίσει μεγάλη αίγλη και δόξα, αποκρούοντας τις κινεζικές επιθέσεις από τον 10ο έως το 17ο αιώνα μ.Χ. Στην περίοδο του πολέμου ήταν μια απλή ένδοξη επαρχιακή πρωτεύουσα, αλλά και συγκοινωνιακός κόμβος, που έλεγχε τις οδεύσεις προς τον Βορρά, με περίπου 140.000 κατοίκους.

Η πόλη απείχε ελάχιστα χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Βόρειο Βιετνάμ. Ως εκ τούτου ήταν ευπρόσβλητη, εφόσον οι Βόρειοι ήταν σε θέση να συγκεντρώσουν πολύ ισχυρές δυνάμεις και να τις ρίξουν στην επίθεση εναντίον της. Έτσι και έπραξαν. Σε πρώτο κλιμάκιο, επιτέθηκαν κατά της πόλης 4 τάματα του Βορειοβιετναμικού Στρατού και έξι τάγματα Βιετκόνγκ, μειωμένης σύνθεσης.

Σύντομα όμως οι δυνάμεις αυτές ενισχύθηκαν, με ένα επιπλέον σύνταγμα του Βορειοβιετναμικού Στρατού. Από την άλλη πλευρά, η Χούε αποτελούσε έδρα νοτιοβιετναμικής ταξιαρχίας. Λόγω της γιορτής του Τετ όμως η συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών είχε λάβει εορταστική άδεια.

Έτσι ο στρατιωτικός διοικητής της πόλης, Ταξίαρχος Τρουόνγκ, είχε στη διάθεσή του, στην αρχή της μάχης, μόνο έναν νοτιοβιετναμικό λόχο, με έδρα το αρχηγείο του και την φρουρά του κτηρίου της Συμμαχικής Στρατιωτικής Διοίκησης, όπου στεγάζονταν Αυστραλοί και Αμερικανοί στρατιώτες. Επίσης σε μικρή απόσταση από την πόλη – 13 χλ. νοτίως – βρισκόταν η αμερικανική βάση του Σώματος των Πεζοναυτών Φου Μπάι. Εκεί στάθμευαν 4 λόχοι Αμερικανών πεζοναυτών.

Στις 03.50 της 31ης Ιανουαρίου τα κύματα των Βορείων εισήλθαν στην εορτάζουσα πόλη, αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Μόνο το αρχηγείο του Τρουάνγκ και το κτήριο της Συμμαχικής Διοίκησης δεν έπεσαν στα χέρια των Βορειοβιετναμέζων. Ολόκληρη η υπόλοιπη πόλη καταλήφθηκε και εκατοντάδες «αντιδραστικοί» πολίτες και αξιωματούχοι συνελήφθησαν.

Ο κατάλογος των προγραφέντων είχε ήδη συνταχθεί πριν την επίθεση και περιλάμβανε κατ’ αρχήν 196 ονόματα. Στην πραγματικότητα πολλές χιλιάδες αντιφρονούντων εκτελέσθηκαν από τους κομμουνιστές. Μέσα στην πόλη η κατάσταση εξελισσόταν σε τραγική για τους λιγοστούς πολιορκημένους. Είχαν ζητήσει ενισχύσεις, χωρίς όμως να γνωρίζουν το μέγεθος της απειλής που αντιμετώπιζαν, από την πλέον προφανή πηγή, την βάση των Πεζοναυτών στο Φου Μπάι.

Ο διοικητής της βάσης Πεζοναυτών, Ταξίαρχος Λαχούε, έστειλε σε βοήθεια των πολιορκημένων ένα λόχο, πεζοναυτών, με συνοδεία δύο αρμάτων μάχης. Η μικρή αυτή δύναμη κινήθηκε άμεσα προς την πόλη. Λίγο πριν εισέλθει όμως σε αυτήν έπεσε σε ενέδρα των Βορείων και καθηλώθηκε από τα φονικά εχθρικά πυρά, υφιστάμενη απώλειες. Ο επικεφαλής της, Λοχαγός Μπάστλερ, ζήτησε βοήθεια με τον ασύρματο από το Φου Μπάι και ο Λαχούε έστειλε άλλον έναν λόχο πεζοναυτών.

Ο δεύτερος λόχος έφτασε στις θέσεις των καθηλωμένων πεζοναυτών και ενώθηκε μαζί τους. Σύντομα όμως κατάλαβαν ότι και οι δύο λόχοι είχαν τώρα περικυκλωθεί από εκατοντάδες αντιπάλων. Μόνο τότε ο Λαχούε κατάλαβε την σοβαρότητα της κατάστασης και ζήτησε την αποστολή σοβαρών ενισχύσεων.

Οι ενισχύσεις όμως έφτασαν το βράδυ της 2ας προς 3η Φεβρουαρίου. Και άρχισαν την αντίθεση το πρωί της 3ης Φεβρουαρίου. Μέχρι τότε οι πολιορκούμενοι θύλακες, Αμερικανών, Αυστραλών και Νοτιοβιετναμέζων αντιμετώπισαν μόνοι τους τα κύματα των εχθρικών επιθέσεων.

Την πρώτη αντεπίθεση εκτέλεσαν 3 λόχοι Πεζοναυτών, υποστηριζόμενοι από άρματα μάχης Μ-48. Μετά άγριες οδομαχίες 14 ωρών οι Αμερικανοί ανακατέλαβαν το κτίριο του υποθηκοφυλακίου της πόλης και προέλασαν προς το ταχυδρομείο. Οι Βόρειοι αντέταξαν φανατισμένη άμυνα και για το κάθε κτίριο, για την κάθε οικία έπρεπε να δοθεί σκληρή μάχη με τις χειροβομβίδες.

Ήδη στην περιοχή είχαν σπεύσει ολόκληρη η 1η Μεραρχία Πεζοναυτών, από τον Νότο και δυνάμεις της περίφημης 101ηςΑερομεταφερόμενης Μεραρχίας, οι οποίες με κάθετη υπερκέραση, βρέθηκαν στα νώτα των Βορείων, αποκόπτοντας μεγάλο αριθμό τους στην πόλη. Έτσι οι Βόρειοι από πολιορκητές έγιναν πολιορκημένοι. Δεν κατέθεσαν όμως τα όπλα.

Οι μάχες συνεχίστηκαν. Οι Αμερικανοί επέτυχαν των απεγκλωβισμό των πολιορκημένων, η κατάσταση των οποίων ήταν πλέον τραγική και συνέχισαν την εκκαθαριστική επιχείρηση. Μεγάλες μάχες δόθηκαν για την ανακατάληψη των ερειπίων της καθολικής εκκλησίας, και του αθλητικού κέντρου της πόλης. Στις 13 Φεβρουαρίου, μετά από άγριες συγκρούσεις, με μεγάλες απώλειες, κυρίως Βορείων, τα τμήματα της 1ης Μεραρχίας Πεζοναυτών, ενώθηκαν στο μέσο της πόλης με τμήματα της 101ης Μεραρχίας.

Οι Βόρειοι είχαν κοπεί στα δύο. Αλλά και πάλι δεν παραδόθηκαν. Αποσύρθηκαν στο παλαιό ανάκτορο που δέσποζε της πόλης και αμύνθηκαν εκεί μέχρις εσχάτων. μια εβδομάδα διήρκεσε η μάχη του ανακτόρου και μόλις στις 24 Φεβρουαρίου εκκαθαρίστηκε και η τελευταία νησίδα αντίστασης στο κατεστραμμένο ανάκτορο.

Η μάχη της Χουέ έληγε, μετά από 25 σχεδόν ημέρες. Άφησε πίσω της μια εντελώς ρημαγμένη πόλη. Περισσότερα από 10.000 σπίτια είχαν καταστραφεί και 116.000 κάτοικοι είχαν μείνει άστεγοι. Άλλοι 5.000 κάτοικοι είχαν εκτελεσθεί ή απαχθεί από τους κομμουνιστές.

Αλλά και Βόρειοι είχαν υποστεί συντριπτικές απώλειες, χάνοντας περισσότερους από 5.500 άνδρες. Οι αμερικανικές απώλειες ήταν επίσης βαριές, ξεπερνώντας τους 1.000 νεκρούς και τραυματίες, ενώ οι απώλειες των Νοτιοβιετναμέζων ξεπέρασαν τους 1.500 νεκρούς και τραυματίες.

Έτσι έληξε η μάχη της Χουέ, με τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους να επιτυγχάνουν μια «ακριβή» σε αίμα νίκη και τους Βορείους να κερδίζουν τις εντυπώσεις, εφόσον είχαν κατορθώσει να κυριεύσουν έναν συμβολικό στόχο, όπως η Χουέ, και να τον διατηρήσουν για τόσες μέρες, αναγκάζοντας τους Αμερικανούς να ρίξουν στη μάχη μεγάλες δυνάμεις για να την ανακαταλάβουν.

Άλλες συγκρούσεις

Πέραν όμως των επιθέσεων στη Σαϊγκόν και στη Χουέ, οι Βόρειοι επιτέθηκαν και σε δεκάδες ακόμα πόλεις. Μια από αυτές ήταν και η Ντα Ναγκ, δεύτερη σε πληθυσμό πόλη τους Νοτίου Βιετνάμ και έδρα του 1ου Σώματος Στρατού του Νοτιοβιετναμικού Στρατού. Η επίθεση εκδηλώθηκε και εδώ με σφοδρότητα, αλλά αποκρούστηκε σχετικά εύκολα με τη συνδρομή της Αμερικανικής Αεροπορίας. Τα επιτιθέμενα τμήματα απομονώθηκαν από την αεροπορία και την επομένη εξοντώθηκαν με συγκεντρωτική αντεπίθεση.

Σκληρές μάχες σημειώθηκαν και νοτίως της Σαϊγκόν. Οι Βόρειοι κατόρθωσαν σε ορισμένες περιπτώσεις να θέσουν, για μερικές ώρες, ή στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση, μερικές μέρες, υπό τον έλεγχο τους μερικές επαρχιακές πόλεις και την αμερικανική βάση στο Λανγκ Βέι. Η απόλυτη όμως αμερικανική αεροπορική υπεροχή απετέλεσε συντριπτικό παράγοντα για την ανατροπή των βορειοβιετναμικών σχεδίων. Κάθε πραγματική ή έστω πιθανή εχθρική συγκέντρωση κατακλυζόταν από τόνους βομβών και ρουκετών.

Τα διαλυμένα εχθρικά τμήματα αναλάμβαναν στη συνέχεια τα ελικόπτερα και τα Gunships του στρατού και της αεροπορίας. Έτσι, στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γκιαπ δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να παραδεχθεί την ήττα του και να διατάξει την παύση των επιθετικών ενεργειών. Οι τελευταίες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που σχετίζονταν με την επίθεση του Τετ έληξαν στα μέσα Μαρτίου 1968.

Η επίθεση είχε αποτύχει ολοσχερώς σε όλους τους, στρατιωτικούς και πολιτικούς της στόχους. Ούτε εξέγερση του λαού του Νοτίου Βιετνάμ έγινε, ούτε έδαφος κατελήφθη, ούτε έστω μια σημαντική στρατιωτική επιτυχία δεν είχαν να παρουσιάσουν.

Απώλειες και αντίκτυπος

Οι δε απώλειες που προκάλεσε έχουν ως εξής :

Αμερικάνοι: νεκροί 1.536, τραυματίες 7.764, αγνοούμενοι 11. Νοτιοβιετναμέζοι: νεκροί 2.788, τραυματίες 8.299, αγνοούμενοι 587. Βορειοβιετναμέζοι: νεκροί 45.000, τραυματίες άγνωστο, αιχμάλωτοι 6.991. Νοτιοβιετναμέζοι πολίτες: νεκροί 14.000, τραυματίες 24.000.

Παρόλα αυτά η επίθεση του Τετ πέτυχε τον στόχο της και εν πολλοίς έδωσε την νίκη στους Βορείους. Οι καλύτεροι σύμμαχοι του Γκιαπ, για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος, αποδείχθηκαν οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι.

Η αμερικανική κοινή γνώμη βομβαρδίστηκε με κάθε λογής πληροφορίες, φήμες και διαδόσεις, με αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της να αντιδράσει στην συνέχιση της αμερικανικής εμπλοκής στη συνέχιση του πολέμου. Μοιραία η αμερικανική πολιτική ηγεσία, υπό το βάρος του πολιτικού κόστους, αναγκάστηκε να μεταβάλλει τη στρατηγική της.

Αργότερα ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Νίξον κέρδισε την εξουσία με σύνθημα την αμερικανική απεμπλοκή από το Βιετνάμ. Ήδη όμως τρεις μήνες μετά την συντριβή της επίθεσης οι Αμερικανοί ξεκίνησαν, στις 13 Μαΐου 1968, συνομιλίες με τους Βορειοβιετναμέζους στο Παρίσι. Στόχος τους ήταν η σταδιακή τους απεμπλοκή από τον πόλεμο και η ανάθεση των ευθυνών στους Νοτιοβιετναμέζους συμμάχους τους, η λεγόμενη Βιετναμοποίηση του πολέμου. Από εκείνη τη στιγμή ο πόλεμος είχε χαθεί.

Ο πόλεμος βέβαια θα διαρκούσε για άλλα 7 χρόνια. Όλοι όμως γνώριζαν πια τον τελικό νικητή. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι ο Νοτιοβιετναμικός Στρατός και το απολύτως διεφθαρμένο καθεστώς της Σαϊγκόν, δεν ήταν σε καμία περίπτωση σε θέση να τα βγάλουν πέρα με τους Βόρειους, παρά τα σύγχρονα όπλα και την εκπαίδευση που τους παρείχαν.

Αν και ο πόλεμος κλιμακώθηκε μεταξύ των ετών 1969-73, με την εμπλοκή του Λάος και της Καμπότζης, τον Ιανουάριο του 1973, πέντε έτη μετά το Τετ, υπογράφτηκε η επίσημη κατάπαυση του πυρός, μεταξύ ΗΠΑ και Βορείου Βιετνάμ.

Οι Νότιοι δεν άντεξαν μόνοι τους, ούτε δύο χρόνια. Σύντομα σαρώθηκαν από τις δυνάμεις των Βορείων, οι οποίες στις 30 Απριλίου 1975, κατέλαβαν και τη Σαϊγκόν, τερματίζοντας υπέρ τους τον πόλεμο.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Advertisement